Το άρθρο αυτό είναι μια βαρετή παραλλαγή του κλασικού ερωτήματος που τίθεται από τότε που οι γυναίκες άρχισαν να κερδίζουν δικαιώματα: Ευνουχίζουν οι σημερινές γυναίκες τους άντρες? Για να έχουμε μια εικόνα του τι εννοεί η συντάκτρια, ορίστε μερικά από τα πράγματα που μπορεί να ευνουχίσουν έναν άντρα: να μη δέχεσαι να σε κεράσει, να βγαίνεις μόνη σου με τις φίλες σου, να κυκλοφορείς με πυτζάμες, κότσο και άβαφα νύχια.

Το ερώτημα του αν οι γυναίκες ευνουχίζουν τους άντρες είναι μια παλιά προσπάθεια της πατριαρχίας και των απολογητών της να κάνει τα δικαιώματα των γυναικών να περιστρέφονται γύρω από τους άντρες. Είναι σαν να μας ζητούν, στην πορεία μας προς την ισότητα να σταματάμε σε κάθε στροφή να δούμε αν οι άντρες νιώθουν άνετα με την πρόοδό μας ή θα πρέπει να επιβραδύνουμε και να τους καλοπιάσουμε για να την χωνέψουν λίγο πιο εύκολα. Γιατί η γυναικεία απελευθέρωση από τα δεσμά της πατριαρχίας, is still about men! Νιώθουν οι άντρες βολικά με τον φεμινισμό? Μήπως ευνουχίζονται, μήπως χάνουν την στύση τους, μήπως αδυνατίζει το σπέρμα τους, μήπως σύντομα δε θα θέλουν να κάνουν σεξ μαζί μας και ολόκληρο το ανθρώπινο είδος θα απειληθεί με αφανισμό?!

To ίδιο το ερώτημα του αν οι γυναίκες ευνουχίζουν τους άντρες είναι γελοίο. Τι είναι ο φόβος του ευνουχισμού αν όχι το άγχος των αντρών ότι θα χάσουν το μέλος εκείνο που τους χαρίζει ανωτερότητά απέναντι στις γυναίκες. Αυτές, βλέπετε, δεν είναι δυνατό να ευνουχιστούν γιατί δεν έχουν κάτι τόσο πολύτιμο να χάσουν. Κανείς δεν ανησύχησε ποτέ για το αν οι άντρες «τρομοκρατούν» τις γυναίκες με τον δυναμισμό, την σεξουαλικότητά τους, την ανεξαρτησία τους. Οι γυναίκες είναι προφανώς φτιαγμένες να τα αντέχουν όλα. Οφείλουν να νιώθουν άνετα με την εξουσία να βρίσκεται ολοκληρωτικά τα χέρια των αντρών. Το πρόβλημα είναι όταν κομμάτι αυτής της εξουσίας περνάει στα χέρια των γυναικών. Και όταν αυτές αρχίζουν να έχουν λεφτά να πληρώσουν τα έξοδά τους.

Η απάντηση στο ερώτημα «ευνουχίζουν οι σημερινές γυναίκες τους άντρες» είναι «Γιατί θα πρέπει να μας νοιάζει αυτό?». Γιατί θα πρέπει να μας ενδιαφέρει η γνώμη αντρών των οποίων η ανδρική ταυτότητα δομείται εξ ολοκλήρου γύρω από την κυριαρχία τους πάνω μας και από απαρχαιωμένους κοινωνικούς ρόλους? Γιατί θα πρέπει να αγχωνόμαστε τόσο να μην πληγώσουμε το εύθραυστο εγώ τους, λες και οι άντρες είναι τίποτα παιδάκια που θα τραυματιστούν ανεπανόρθωτα αν τους πεις πως όχι, δεν μπορούν να φάνε παγωτό πριν το φαί τους? Γιατί θα πρέπει να ακροβατούμε γύρω από τον ανδρικό εγωισμό και να παίζουμε παιχνίδια ώστε να διατηρήσουμε την ψευδαίσθηση τους πως αποτελούμε λεία και πως εξακολουθούν να έχουν το πάνω χέρι? Τέτοιους άντρες θέλουμε γύρω μας? Ή μήπως θα πρέπει να απαιτήσουμε από τους άντρες να αποδεχθούν ότι η πατριαρχία διαλύεται σιγά σιγά και ότι ακόμα και όταν τους αγαπάμε μπορούμε να ζήσουμε και χωρίς αυτούς?

«Δεν είμαι μισογύνης γιατί από γυναίκα βγήκα»: Ακλόνητο επιχείρημα καθώς όσοι είναι μισογύνηδες έχουν προφανώς βγει από τα λάχανα. Οι μήπως θέλει να μας πει πως οι μισογύνηδες αποτελούν μυθικά πλάσματα καθώς η συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού έχει βγει από cis γυναίκες άρα ο μισογυνισμός δεν αποτελεί υπαρκτό φαινόμενο?

Επίσης, τι διάλο συμβαίνει με τους άντρες που το παίρνουν προσωπικά και νομίζουν ότι ο τίτλος της σελίδας απευθύνεται σε αυτούς συγκεκριμένα. Αν θέλαμε να την πούμε «Παναγιώτη, Είσαι Μισογύνης», θα την είχαμε πει, δε θα του το φέρναμε τόσο πλαγίως δημιουργώντας μια ολόκληρη σελίδα-αμένσιοτο. Αν πάλι θέλαμε να την πούμε «Όλοι οι Άντρες Είναι Μισογύνηδες» θα την είχαμε πει έτσι, δε θα ντρεπόμασταν, δεν είναι αυτό που πιστεύουμε όμως. Αν κάποιοι έχουν τη μύγα και μυγιάζονται, τότε ο τίτλος της σελίδας πετυχαίνει ακριβώς τον στόχο του.

Η πρακτική πολλών αντρών να κατατάσσουν τις γυναίκες στην κλίμακα του 10 βάσει της εξωτερικής τους εμφάνιση αποτελεί την υπέρτατη μορφή αντικειμενοποίησης. Οι γυναίκες μειώνονται σε αντικείμενα προς αξιολόγηση και μάλιστα μόνο με βάση τα εξωτερικά τους χαρακτηριστικά, υπενθυμίζοντάς μας πως στην πατριαρχία αξιολογούμαστε αποκλειστικά με κριτήριο την χρησιμότητά μας ως σεξουαλικά αντικείμενα προς τέρψιν της αντρικής ματιάς.

Ο βαθμός συνήθως συνυπολογίζει παράγοντες οπως πρόσωπο και μέλη τους σώματός τεμαχίζοντας τη γυναίκα σε επι μέρους κομμάτια με τρόπο ανάλογο όταν αξιολογώντας ένα κινητό λαμβάνουμε υπόψη παράγοντες όπως διάρκεια μπαταρίας, χωρητικότητα κτλ. Οι γυναίκες δεν είθισται να βαθμολογούν τους άντρες με ανάλογο τρόπο, ούτε βάσει εμφάνισης αλλά ούτε βάσει προσωπικότητας ή αλλων χαρακτηριστικών, καθώς δυσκολευόμαστε να βαθμολογήσουμε κάποιον που βλέπουμε ως ολοκληρωμένο ανθρώπινο ον.Βαθμολογώντας μας σαν προιόντα στο skroutz, οι άντρες αποκτούν την αίσθηση του ελέγχου πάνω μας (αγνοώντας συχνά ότι η βαθμολογία τους έχει ελάχιστη σημασία για εμάς) και την ψευδαίσθηση ότι μπορούν να μας φέρονται και αναλόγως. Το να θαυμάζεις και να ελκύεσαι από την εμφάνιση κάποι@ βέβαια δεν είναι από μόνο του κακό, υπάρχει κάτι το πολύ ωμό όμως στην καθιέρωση ενος ολόκληρου συστήματος αξιολόγησης όπου μειωνόμαστε μόνο σε αυτό ενώ ταυτόχρονα καθορίζει την συμπεριφορά των αντρών απέναντί μας λες και ολόκληρη η αξία μας θεμελιώνεται στο sex appeal μας.

~Hürrfem Sultan

Ο μύθος πως οι γυναίκες είναι μυστήρια πλάσματα, δύσκολα να τα κατανοήσει κανείς, βασίζεται και διαιωνίζει την ιδέα οτι είμαστε παράλογες και πολύπλοκες οπότε δεν έχει νόημα καν να προσπαθήσει να μας καταλαβει κανείς -λειτουργώντας έτσι σαν αυτοεκπληρούμενη προφητεία. Με τον τρόπο οι άντρες μπορούν απλά να αδιαφορούν για τις αντιδράσεις μας βάζοντας τις στο πλαίσιο της πολυπλοκότητάς μας ενω ταυτόχρονα καθιστά ευκολότερο το gaslightng και την συναισθηματική χειραγώγηση

Η δυσκολία τους να μας καταλάβουν βέβαια οφείλεται στο οτι λόγω της προνομιακής τους θέσης στην κοινωνία δεν χρειαστηκε ποτέ να δουν τα πράγματα μεσα από τα μάτια και της εμπειρίες των γυναικών, οποτε η δική τους οπτική θεωρούταν πάντα η «κανονική» και φυσιολογική. Ταυτόχρονα, για οποιαδήποτε σύγκρουση με ή απόκλιση από τις αντρικές θέσεις, μπορεί να κατηγορηθεί το φύλο μας χωρίς να εξεταστεί η κατά περίπτωση διαφωνία.