Όταν ένας άντρας πιάνει τον κώλο μιας γυναίκας το κάνει επειδή ζει σε ένα σύστημα που του έδωσε την πολυτέλεια να ασκεί εξουσία και σίγουρα δεν είναι γι αυτόν θέμα επιβίωσης. Όταν κλέβει ένα σπίτι ένας μετανάστης ή οποιασδήποτε φτωχός και περιθωριοποιημένος το κάνει για να επιβιώσει σε ένα σύστημα που του στέρησε άλλες δυνατότητες. Όταν λοιπόν μας κατηγορούν ότι «τσουβαλιάζουμε» τους άντρες συγκρίνοντάς τους με το «τσουβάλιασμα» των μεταναστών καλό είναι να θυμόμαστε ότι η πρώτη γενίκευση έχει περισσότερα κοινά με το «τσουβάλιασμα» των μπάτσων ή των αφεντικών, γίνεται δηλαδή με μια διάθεση κριτικής στην ΣΥΣΤΗΜΙΚΉ εξουσία και όχι, αντιθέτως, με στόχο τη διατήρησή της. Και ακριβώς επειδή μιλάμε για συστημικά φαινόμενα δεν έχει ιδιαίτερη σημασία το «μα δεν είναι όλοι έτσι».

Κάθε σύγκριση ανάμεσα στους άντρες και τους μετανάστες δεν είναι παρά μια σοφιστεία που εντέχνως αγνοεί το εξής: ότι οι άντρες είναι μια κυρίαρχη ομάδα (έναντι των γυναικών) που έχει ως σύνολο τη δυνατότητα να ασκήσει την εξουσία της πάνω στις τελευταίες και όταν εγκληματούν το κάνουν από θέση προνομίου. Αντιθέτως οι μετανάστες είναι μια υποτελής ομάδα έναντι των ντόπιων, πάνω στην οποία ασκείται η εξουσία (της φτώχειας, της στέρησης πολιτικών δικαιωμάτων κτλ) και όταν εγκληματούν το κάνουν από τη θέση του καταπιεσμένου.

Η διαθεματικότητα είναι χρήσιμη στην περίπτωση που οι ταυτότητες των εμπλεκόμενων υποκειμένων δεν είναι τόσο γραμμικές. Τι κάνουμε δηλαδή όταν ένας άντρας μετανάστης παρενοχλήσει μία ντόπια γυναίκα ή μια ντόπια γυναίκα ασκήσει ρατσιστική βία σε έναν άντρα μετανάστη? Εκεί προφανώς τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά και σημασία έχει πάντα το context. Δεν σημαίνει ότι ένας μετανάστης ή μια γυναίκα δεν ασκεί ποτέ εξουσία, έχει σημασία από ποια θέση υποκειμένου και εναντίον ποι@ την ασκεί. Όταν για παράδειγμα ένας άντρας μετανάστης παρενοχλεί μια γυναίκα, είναι γελοίο να τσουβαλιάσουμε τους μετανάστες για τον απλό λόγο ότι ασκεί μια εξουσία που του έχει δοθεί από την πατριαρχία και όχι από το στατους του ως πολίτης δεύτερης κατηγορίας.

Για ός@ς μας κατηγορούν πως όταν η σεξουαλική βία ασκείται από μετανάστες δεν εξοργιζόμαστε εξίσου η απάντηση είναι απλή: Ακριβώς λόγω της έλλειψης προνομίων τους εντός της ελληνικής κοινωνίας, οι μετανάστες βιαστές καταδικάζονται σύσσωμοι σε αντίθεση με τους Έλληνες βιαστές που βρίσκουν υποστηρικτές και ξεπλέονται στα πλυντήρια της κοινής γνώμης ενώ ταυτόχρονα έχουν καλύτερα μέσα και διασυνδέσεις στη διάθεσή τους για να την σκαπουλάρουν οπότε συνήθως ως φεμινίστριες δεν έχουμε κάτι να προσθέσουμε σε όλο αυτό πέρα από το συμφωνήσουμε με την καταδίκη -και φυσικά να επιστήσουμε την προσοχή στο ότι δεν φταίει το θρήσκευμα ή η «ξένη κουλτούρα» για κάτι που κάνουν και οι Έλληνες

Οι γυναίκες παρουσιάζονται συχνά, τάχα χιουμοριστικά, ως αυτες που δίνουν συνεχώς δικαιολογίες για να αποφύγουν το σεξ. Οι γυναίκες που επικαλούνται πονοκέφαλο είναι ένα πολύ συχνό punchline που τις αναπαριστά ως πονηρές και ψεύτρες και όπου στόχος γίνεται να παρακαμφθούν αυτές της οι αντιστάσεις -ένα άλλο αστείο που κυκλοφορεί πχ είναι αυτό όπου ο άντρας προσφέρει ασπιρινη στην γυναικα και όταν αυτή δηλώνει πως δεν έχει πονοκέφαλο αυτός προτείνει σεξ.

Αυτό που δεν εξετάζεται ποτέ ειναι το γιατι οι γυναίκες αναγκάζονται να δώσουν ή να επινοήσουν δικαιολογίες για να αποφύγουν το σεξ και δεν αρκεί ένα «οχι» ή ένα «δεν έχω διάθεση τώρα». Οι γυναίκες αναγκάζονται να δικαιολογούν συνεχώς την απόρριψή τους ή την έλλειψη επιθυμίας τους για σεξ μια δεδομένη στιγμή ακριβώς επειδή το σεξ εχει πλαισιωθεί ως κάτι που χρωστάνε στους άντρες και με την άρνησή τους το στερούν. Και αυτή την άρνησή τους θα πρέπει να την δικαιολογύν και να την σερβίρουν με εύπεπτο τρόπο.

Η πατριαρχική κουλτούρα αυτό το μεταφράζει ώς μια γενικότερη έλλειψη επιθυμίας των γυναικών για σεξ χωρίς ποτέ να εξετάζει τον τρόπο που η διαδικασία αυτή δικαιολόγησης και η τοποθέτηση των γυναικών ως παθητικό αντικείμενο που πρέπει είτε να αποκρούσει είτε να δεχτεί την σεξουαλική προσέγγιση των αντρών έχει άμεση επίπτωση και στη δική της επιθυμία και στο τρόπο που βλέπει το σεξ. Αυτό που επίσης ποτέ δεν εξετάζεται ειναι ο τρόπος που πολλοί άντρες αντί να σεβαστούν τα λεκτικά ή άλλα σημάδια άρνησης συνεχίζουν να πιέζουν και να επιμένουν μέχρι αυτή να προσφέρει μια ολοκληρωμένη και κοφτή δικαιολογία καθώς και ο τρόπος που αυτοί συχνά θα αντιδράσουν παθητικο-επιθετικά σε αυτήν την δικαιολογία κάνοντάς τη να νιώσει άσχημα, εντυπώνοντας μέσα της ότι η άρνηση της είναι κάτι που ακολουθείται από συνέπειες.

Κάθε γυναίκα που έχει αναγκαστεί κάποια στιγμή στη ζωή της να αποκρούσει την σεξουαλική προσέγγιση ενός άντρα, ακόμα και του συντρόφου της, δίνοντας μια δικαιολογία που θα προστατέψει τον εγωισμό του, έχει προς στιγμή βιώσει το σώμα της και την επιθυμία της ως κάτι που δεν της ανήκει, ως κάτι που χρωστάει σε κάποιον άλλον. Έχει δώσει προτεραιότητα στα συναισθήματα κάποιου άλλου αντί για τα δικά της και έχει αποφύγει να αναγνωρίσει το αναπόφευκτο γεγονός ότι δύο άτομα δεν γίνεται να ταυτίζονται 24/7 στις επιθυμίες τους αλλά για κάποιο (πατριαρχικό λόγο) είναι μόνο οι γυνάικες που θα πρέπει να απολογούνται γι αυτό. Κι αυτός δυστυχώς είναι ο τρόπος που πολλές γυναίκες στην πατριαρχία μαθαίνουν να βλέπουν το σεξ και είναι λίγο περίεργο που σπάνια μιλάμε για το πώς αυτό (και όχι η «Φύση» ή οι «ορμόνες») επηρεάζουν την λίμπιντό της και την τάση της να παίρνει πρωτοβουλίες που αφορούν τη σεξουαλικότητά της.

Φεμινισμός είναι η ιδέα πως ενώ στον καπιταλισμό τα αφεντικά εκμεταλλεύονται την ΜΙΣΘΩΤΗ εργασία των κατώτερων τάξεων, στην πατριαρχία οι άντρες εκμεταλλεύονται την ΑΜΙΣΘΗ εργασία των γυναικών οι οποίες παρέχοντας οικιακή εργασία χωρίς πληρωμή εξαρτώνται οικονομικά από αυτούς εντός μιας εγχρήματης οικονομίας -εφόσον χρήματα βγάζει μόνο αυτός που εργάζεται. Και ενώ η μισθωτή σκλαβιά παραμένει κι αυτή εκμετάλλευση, η άμισθη εργασία των γυναικων με αντάλλαγμα που βρίσκεται στην διακριτική ευχέρεια του άντρα χωρίς καμία εγγύηση ή εξασφάλιση και που μπορει να περιλαμβάνει απλά τη βασική επιβίωση, είναι πιο κοντά στην παραδοσιακή έννοια της δουλείας.

Η πλαισίωση της οικιακής εργασίας ως «φροντίδας» που προσφέρεται ανιδιοτελώς και από αγάπη και όχι ως εργασίας αποκρύπτει το γεγονός πως αυτή απαιτεί κόπο, χρόνο, τεχνογωσία ενώ παράλληλα απελευθερωνει πόρους για τον άντρα που μπορει να επιδοθεί απερίσπαστος στην καριέρα του αποκτώντας οικονομικό και κοινωνικό κεφάλαιο και άλλες μορφές εξουσίας από τις οποίες οι γυναίκες αποκλείονται, κάτι που αυξάνει τη θέση εξάρτησής τους.

To αίτημα των φεμινιστριών για επαγγελματικές ευκαιρίες δεν οφείλεται σε κάποιο νεοφιλελεύθερο όραμα περί ατομικής επιτυχίας αλλά στην αναγνώριση πως σε μια καπιταλιστική οικονομία η αμοιβή τους είναι απαραίτητη για την αυτονομία τους. Για το πρόβλημα αυτό έχουν προταθεί διαφορετικές λύσεις (πχ συντάξεις σε νοικοκυρές ως αναγνώριση της οικιακής εργασίας τους) το οποίο δεν αναιρεί την αντικαπιταλιστική μας κριτική.

Η προσπάθεια φυσικά να παρουσιαστούν οι φεμινίστριες ως γυναίκες εγωίστριες που αρνούνται να διαθέσουν δωρεάν τον χρόνο τους και την ενέργειά τους για να φροντίσουν τον άντρα τους και το παιδί τους δεν αποταλεί παρά έναν συναισθηματικό εκβιασμό, ιδίως σε ένα πατριαρχικό πλαίσιο που η γυναίκα έχει κατασκευαστεί ως το κατεξοχήν φροντιστικό υποκείμενο που έχει τάχα εκ φύσεως την κλίση να υπηρετεί τους άλλους.