Κάνε Σεξ για να Κρατήσεις τον Άντρα σου

Πεθερες και νύφες.png

Πατριαρχία: Κάνε σεξ θες δε θες για να κρατήσεις τον άντρα σου

Επίσης πατριαρχία: Μα γιατί οι γυναίκες προφασίζονται πονοκέφαλο για να αποφύγουν το σεξ? Θα φταίει που από τη φύση τους δεν είναι τόσο σεξουαλικές όσο οι άντρες και δεν απολαμβάνουν το σεξ.

Οι γυναίκες μαθαίνουν από πάρα πολύ μικρές οτι το σεξ είναι κάτι που πρέπει να κανουν για να «κρατήσουν» έναν άντρα -όπως μαθαίνουν και ότι το να «κρατήσουν» έναν άντρα είναι σημαντικό αλλιώς η αποτυχία της σχέσης χρεώνεται σε αυτές. Το μαθαίνουν από μητέρες και θείες, από τα περιοδικά και τις στήλες συμβουλών, από ατάκες σε ταινίες. Η «λέξη συζυγικό καθήκον» αλλωστε αναφέρεται ακριβώς σε αυτό, στην υποχρέωση μια γυναίκας να κάνει σεξ με τον σύζυγό της. Γι αυτό άλλωστε και μέχρι πρόσφατα στην χώρα μας δεν υπήρχε νομικά η έννοια του βιασμού εντός γάμου.

Οι γυναίκες δεν μαθαίνουν ποτέ οτι το σεξ ειναι κάτι που θα πρέπει να απολαμβάνουν. Μαθαίνουν ότι πρέπει να το αποφεύγουν αλλιώς είναι τσούλες, εκτός αν αφορά τον άντρα τους οπότε θα πρέπει να το κάνουν για χάρη του. Μετάτρεψε κάτι σε «υποχρέωση» και «καθήκον» και ξαφνικά σταματάει να είναι ευχάριστο, you suck the fun out of it. Κι αυτός ακριβώς ειναι ο λόγος που τόσες πολλές γυναίκες καταλήγουν να βαριούνται το σεξ με τον σύντροφό τους. Όταν έχεις αναγκαστεί να κάνεις κάτι ακόμα και όταν δεν έχεις όρεξη σταματάς να το βλέπεις ως απόλαυση αλλά περισσότερο σαν «δουλειά για το σπίτ». Το σεξ μετατρέπεται σε πεδίο καταπίεσης, ακόμα και αν δεν είναι ο άντρας που σε πιέζει -είναι η ιδέα οτι εσύ πρέπει να ενδώσεις στις ορέξεις του ακόμα και οταν δεν είσαι καλά, μια ιδέα βαθιά εσωτερικευμένη από τις γυναίκες.

Η σεξουαλικότητα της γυναίκας αντιμετωπίζει έτσι διπλή καταπίεση, από τη μία να μην είναι σεξουαλικές γιατί θα υποστούν slut shaming, από την άλλη να είναι σεξουαλικές για χάρη του άντρα τους αλλιώς αυτός θα τις παρατήσει -για μια πιο σεξουαλική γυναίκα που θέλει περισσότερο σεξ και πιθανότατα θα χαρακτηριστεί ως «τσούλα» και «αντροχωρίστρα».

Και χωρίς να αρνείται κανείς την σημασία του σεξ για μία σχέση, δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι ποτέ κανείς δεν δικαιολόγησε μία γυναίκα που «ξενογάμησε» υποστηρίζοντας ότι ο άντρας της δεν την ικανοποιούσε σεξουαλικά. Οταν μια γυναίκα απατήσει τον σύντροφό της είναι απλά «πουτ@να».

 

Όταν Είσαι Μισογύνης για τον Μισογυνισμό σου θα Μιλάμε

56201188_415285312605717_5540025551437168640_n.png

Ο Μάνος ειναι ένας από αυτούς τους συμπολίτες μας που απαιτει οι γυναίκες να ΚΡΥΒΟΥΝ τα μπούτια τους για να μη μιλάει για τα μπούτια τους. Ιδανικά δε θα είχαν καν μπούτια αλλά αφού εχουν κι αυτό για καποιο λόγο αποτελεί είδηση θα έπρεπε τουλαχιστον να τα κανουν crop out απο την φώτο ή έστω να φοράνε κάτι πιο φαρδύ και μακρύ για να καμουφλάρουν τα μπούτια τους και να αφήνουν να εννοηθεί οτι μπορει να έχουν και ουρά γοργόνας. Αλλιώς τα μπουτια είναι εκεί και ειναι ΑΔΥΝΑΤΟ να μη μιλάμε γι αυτα.

Ο Μάνος είναι υποκριτής όχι μόνο γιατι προσποιειται οτι οι γυναίκες κατά βάθος δείχνουν τα μπουτια τους μόνο και μόνο για να τα δει αυτός και να μιλήσει για τα μπούτια τους αλλά και επειδή κάνει πως δεν ξέρει πως όταν είσαι γυναίκα θα μιλάνε για τα μπούτια σου ακομα και αν γίνεις αστροναύτης. Ο Μάνος θα είναι από αυτούς του συμπολίτες μας που κάνουν σαν ξελιγωμένοι όταν βλέπουν γυναικεία μέρη του σώματος που παρόλο που τα εχει σχεδόν το 100% των γυναικών θεωρούν οτι υπάρχουν μόνο για να καβλώνουν οι άντρες, αλλά θα απαιτουν να μη γίνεται κουβέντα για το πόσο λιγούρια ειναι.

Όταν Ένας Άντρας Βιάζεται από Γυναίκα

55674584_310096303022627_3140328203906711552_n

Εδώ βλέπουμε ακριβώς τη σοβαρότητα με την οποία η πατριαρχία αντιμετωπίζει τον βιασμό αντρών από γυναίκες από το ίδιο ακριβώς κοινό που όταν μιλάμε για την έμφυλη σεξουαλική βία έρχεται να μας πει «ΝΑΙ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΟΙ ΑΝΤΡΕΣ ΒΙΑΖΟΝΤΑΙ». Η σοβαρότητα φαίνεται βέβαια και από το ίδιο το ειδησεογραφικό site που συνοδεύει την είδηση με την εικόνα δύο αιθέριων υπάρξεων σε spring break βγαλμένων από αντρική φαντασίωση. Φυσικά αν θύτριες ήταν τίποτα «χοντρές» και «άσχημες» το discourse θα άλλαζε και όλοι θα λυπόντουσαν τον καημένο τον άντρα -πιθανότατα το αστείο θα ήταν πως αυτός έπεσε θύμα φεμινιστριών.

Οι άντρες βιάζονται. Συνήθως από άλλους άντρες και πολύ σπανιότερα από γυναίκες ακριβώς γιατί η γυναικεία σεξουαλικότητα δεν ενθαρρύνεται να είναι επιθετική και βίαιη ούτε να αντικειμενοποιεί τους άντρες στο βαθμό που η συναίνεσή τους να είναι περιττή. Και όταν οι άντρες βιάζονται από γυναίκες μετατρέπονται σε αστείο ακριβώς γιατί οι άντρες υποτίθεται είναι πάντα πρόθυμοι για σεξ, γιατί η ίδια η έννοια της αρρενωπότητας δομείται γύρω από την υποτιθέμενη αυτή διαρκή σεξουαλική επιθυμία. Αυτό βέβαια δεν εμποδίζει τα μισογυνικά σκουπίδια -απο τα οποία ειναι γεμάτο το συγκεκριμένο γκρουπ- να χρησιμοποιούν αυτές τις περιπτώσεις ως το άλλοθι για την στάση τους απέναντι στην έμφυλη βία.

 

Γυναίκα χωρίς Άντρα, Ψάρι χωρίς Ποδήλατο

φεμινιστρια χωρίς αντρα

Fun fact: Ο φεμινισμός ως κίνημα δημιουργήθηκε ακριβώς επειδή οι γυναίκες κάποια στιγμή συνειδητοποίησαν οτι μπορούν και χωρίς άντρες. Ή μάλλον για την ακρίβεια επειδή ήθελαν να ξεφορτωθούν από τις ζωές τους το είδος αυτό άντρα που παράγει η πατριαρχία. Γι αυτό και από τα γνωστότερα φεμινιστικά «ρητά» είναι «γυναίκα χωρίς άντρα, ψάρι χωρίς ποδήλατο».

Αντιθέτως ήταν οι άντρες αυτοί που έχτιζαν τις κοινωνίες επί χιλιετίες έτσι ώστε οι γυναίκες να είναι οικονομικά εξαρτημένες απο αυτούς. Το ότι οι γυναίκες δεν μπορούσαν να επιβιώσουν χωρίς άντρα οφείλεται στην ίδια την πατριαρχία που φρόντισε η επιβιωσή τους να εξαρτάται από έναν άντρα προστάτη -είτε ως πατέρα είτε ως σύζυγο.

Και τώρα που αρχίζει να αλλάζει αυτό -μετά απο αγώνες των ίδιων των γυνακών- μαντέψτε ποιος ζοριζεται. Μαντέψτε ποιος κάθεται και κλαίγεται που οι γυναίκες δεν τους δίνουν πια σημασία, που δεν απαντάνε στα μηνύματά τους, που δεν είναι πια «σοβαρες» και δε θελουν πλέον να παντρευτούν και να κάνουν παιδιά. Μάντεψε ποιοι δημιουργησαν ένα ολόκληρο κίνημα βασισμένο στην ιδέα οτι οι γυναίκες τους χρωστάνε σεξ, χρόνο, προσοχή και κλαψουρίζουν όλη μέρα για τις χυλόπιτες που τρώνε. Spoiler alert: όχι οι φεμινίστριες.

Αν οι φεμινίστριες δεν μπορούσαν χωρίς άντρα θα παρέμεναν κι αυτές παραδοσιακές. Αυτό που οι φεμινίστριες διεκδικούν δεν είναι οι άντρες να ασχολούνται περισσότερο μαζί μας, αλλά μάλλον λιγότερο -να σταματήσουν να μας κακοποιούν, να μας παρενοχλούν, να μας αντικειμενοποιούν και να προσπαθουν να ελέχουν τις ζωές μας. Είναι οι άντρες αυτοι που δημιουργούν κινήματα όπως οι incels και προβαίνουν σε δολοφονικές επιθεσεις διεκδικόντας περισσότερο έλεγχο πάνω στις γυναίκες.

Αυτό δε σημαίνει φυσικά ότι ειναι οι άντρες που δεν μπορούν χωρίς γυναίκα. Σημαίνει περισσότερο ότι πολλοί άντρες δε μπορούν χωρίς κάποια πάνω στην οποία μπορούν να ασκούν εξουσία. Οτι δε μπορούν χωρίς κάποια να τους καθαρίζει, να τους πλένει, να τους ικανοποιεί τις σεξουαλικές ανάγκες χωρίς αυτοί να ενδιαφέρονται για τις δικές της, να τους γεννά παιδιά τα οποία θα μεγαλώνει η ίδια αλλά θα έχουν το όνομα τους.

Είναι οι «παραδοσιακοί» άντρες που δε μπορούν χωρίς την γυναίκα που τους υποσχέθηκε η πατριαρχία. Οι γυναίκες μια χαρά μπορουν να τα καταφέρουν και χωρίς αυτούς. Μόνο που τώρα, με την άνοδο του φεμινισμού παγκοσμίως, δεν υπάρχουν αρκετές «παραδοσιακές» γυναίκες για όλους. Άρα μάλλον οι άντρες θα πρέπει να αρχίζουν να προσαρμόζονται

Το Θιγμένο Φύλο του Tinder

post apocalyptic wasteland.png

Εδώ βλέπουμε δύο σχολιαστές να σιγοντάρουν την χυδαία συμπεριφορά του τύπου στην προηγούμενη ανάρτηση. Κι ενώ το ένα σχόλιο είναι κλαψιάρικο και το άλλο επιθετικό, έχουν ως κοινό παρονομαστή αυτό που ήδη αναλύσαμε: την τάση πολλών αντρών σήμερα να εκλαμβάνουν την ελευθερία μιας γυναίκας πάνω στο σώμα της και τον χρόνο της ως μια μορφή καταπίεσης προς τους ίδιους. Το να μην απαντάς σε κάποιον καθιστά τους άντρες θύματα, ενώ το να επιλέγεις με ποιον θα βγεις και θα πηδηχτείς αποτελεί μια μορφή «ελέγχου» πάνω στους άντρες σύμφωνα με τον δεύτερο σχολιαστή. Αυτή ειναι η μόνη εξουσία που μας αναγνωρίζουν: να θέλουν να μας πηδήξουν κι εμείς να λέμε όχι.

Eίναι επίσης ενδιαφέρον πώς στα πλαίσια της ρητορικής αυτής ο σωστός τρόπος να χρησιμοποιείς τα social media είναι μόνο οταν ανταποκρίνεσαι στις επιθυμίες των αντρών. Ακουμε συχνά να λένε αγανακτησμένοι «τι με έκανες αποδοχή/follow/like αν είναι να μην απαντάς» λες και τα social media έχουν μια ρήτρα σύμφωνα με την οποία δεσμευτήκαμε να δίνουμε ευκαιρίες σε όποιον στέλνει ενα «hey» ακόμα και αν νυστάξαμε/βαρεθήκαμε/αλλάξαμε γνώμη γιατι τον είδαμε σε φωτογραφία και ξυρισμένο.

Ταυτόχρονα ΌΛΑ ανεξαιρέτως τα social media χαρακτηρίζονται από αυτο το είδος άντρα ως «κρεαταγορες» εκτός αν τα έχεις αποκλειστικά για να ποστάρεις inspirational quotes ή όλα τα ψαγμένα βιβλία που διάβασες με φόντο τον καφε σου/την εξοχή/άντε και το κομοδίνο σου (φυσικά όχι τα μπουτια σου, διάβασμα και μπούτια είναι αλληλοαποκλειόμενα). Και αφού οι γυναίκες συμμετέχουν εθελοντικά σε «κρεαταγορές» ποστάροντας selfies, χαζεύοντας selfies αντρών ή ψάχνοντας για ένα ραντεβού, τότε δικαιολογείται να τους συμπεριφέρονται και «ως κρέατα» προς κατανάλωση. Αν είσαι γυναικα στα social media, you can’t win. Αν ήθελες σεβασμό να μην είχες ίντερνετ.

Καμία έκπληξη δεν αποτελεί οτι το male entitlement και το slut shaming καταλήγουν να απωθούν σήμερα τις γυναίκες (φεμινίστριες και μη) που δεν έχουν καμία πια όρεξη και καμία ανάγκη να ανέχονται αυτές τις μαλακίες. Και όσο οι γυναίκες δείχνουν οτι μπορουν και χωρίς τους άντρες που δεν προσαρμόζονται στις νέες πραγματικότητες, τόσο αυτοί αντί να ασκήσουν την αυτοκριτική τους κατηγορούν τις γυναίκες που δεν τους δίνουν σημασια, Και κάπως έτσι καταλήγουμε σε κινήματα όπως τον incels που βασίζονται αποκλειστικά στην αντίληψη ότι οι γυναίκες τους χρωστούσαν από κάπου σεξ, προσοχή και φροντίδα.

Γιατί Χρειαζόμαστε Παγκόσμια Ημέρα Μονογονεϊκών Οικογενειών

single moms

Kι ενώ στην χθεσινή ανάρτηση μας κατηγορούσαν ότι αργούμε να κάνουμε παιδιά γιατί περιμένουμε τον ιδανικό σύντροφο, σε αυτή μας κατηγορούν ότι κάνουμε παιδιά με το πρώτο τυχόντα, απόδειξη ότι οι γυναίκες θα κατηγορηθούν όπως και αν χρησιμοποιούν (ή δεν χρησιμοποιούν) τις αναπαραγωγικές τους ικανότητες εκτός αν ταιριάξουν στα πάρα πολύ στενά πατριαρχικά πλαίσια.

Πρώτον υπάρχουν πολλοί λόγοι που μπορεί να είναι μια γυναίκα single μητέρα. Μπορεί να ήθελε να κάνει ένα παιδί αλλά να μην είχε βρει ακόμα τον σωστό σύντροφο και να αποφάσισε να το κάνει μόνη της, μπορεί να έκανε πίσω ο πατέρας του παιδιού όταν ήταν αργά ενώ είχε πει ότι θα την στηρίξει, μπορεί απλά να χώρισε όπως συμβαίνει σε πάρα πολλές ανθρώπινες σχέσεις και δεν είχε καμία υποχρέωση να μείνει με τον πατέρα του παιδιού της. Ακόμα και αν έμεινε έγκυος από ατύχημα και αρνήθηκε να κάνει έκτρωση για θρησκευτικούς λόγους αυτό είναι δικαίωμα της, δεν έχει υποχρέωση καμία γυναίκα να κάνει έκτρωση επειδή δεν τσεκάρει όλα τα αποδεκτά κριτήρια μητρότητας. Το να ξεχωρίζεις βέβαια αυτό από όλα τα πιθανά σενάρια με μόνο εναλλακτικό ένα τραγικό θάνατο δείχνει πόσο απελπισμένα είναι τα μισογυνικά σκουπίδια να κάνουν slut shaming στις γυναίκες κατηγορώντας τις για εγκυμοσύνες που οι άντρες ποτέ δεν κατηγορούνται -οι δε πατεράδες που μεγαλώνουν μόνοι τους παιδιά θεωρούνται ήρωες.

Σε κάθε περίπτωση όμως, οι γυναίκες που μεγαλώνουν μόνες τους ένα παιδί αξίζουν σεβασμό αλλά και υποστήριξη γιατί επιτελούν μία δύσκολη εργασία που έχει αξία για ΟΛΗ την κοινωνία. Η χαρά της μητρότητας μπορεί να είναι ικανοποιητική για την ίδια αλλά η αλήθεια είναι ότι κάθε κοινωνία βασίζεται στην αναπαραγωγή των μελών της -από το φτηνό εργατικό δυναμικό μέχρι τις συντάξεις που πρέπει να πληρωθούν και την φροντίδα των ηλικιωμένων. Κι αυτός ΑΚΡΙΒΩΣ είναι ο λόγος που ασκείται τόση πίεση στης γυναίκες να γίνουν μητέρες, αυτός είναι και ο λόγος που υπήρχαν ανέκαθεν περιορισμοί στις εκτρώσεις -τους οποίους οι φεμινίστριες αγωνίστηκαν να καταργήσουν, αυτός είναι ο λόγος που προσπαθούν συνέχεια να μας τρομάξουν με προπαγάνδα περί «δημογραφικού προβλήματος» και «υπογεννητικότητας». Η κοινωνία έχει ανάγκη την λειτουργία αυτή που φέρει εις πέρας το cis γυναικείο αναπαραγωγικό σύστημα.

Κι επειδή η αναπαραγωγή αυτή δεν είναι μόνο η 9μηνη εγκυμοσύνη με την οποία επιφορτίζονται οι (cis) γυναίκες (ή τρανς άντρες) αλλά και η ανατροφή των παιδιών που κοστίζει πολλά σε χρόνο, χρήμα και ενέργεια, οι μητέρες που μεγαλώνουν μόνες τους παιδιά δεν αξίζουν μόνο μια συμβολική Παγκόσμια Μέρα αλλά και την χρηματική υποστήριξη του κράτους και του πατέρα τους. Η πατριαρχία όμως δε μας θέλει μόνο αναπαραγωγικές μηχανές, μας θέλει και τσάμπα αναπαραγωγικές μηχανές μετακυλώντας το κόστος πάνω μας.

Έπαιξες κι Έχασες

tinder

Γιατί τόσοι πολλοί άντρες γίνονται επιθετικοί στην πρώτη υποψία απόρριψης? Γιατί ακριβώς η πατριαρχία τους έχει καλλιεργήσει την ιδέα πως τους χρωστάμε, πως μας κάνουν και χάρη που ασχολούνται μαζί μας, με αποτέλεσμα όταν δεν συμμορφωνόμαστε στις επιθυμίες τους να θεωρούν ότι τους στερούμε κάτι που τους ανήκει. Ο «ανδρικός εγωισμός», τον οποίο επικαλούνται συχνά προς υπεράσπισή τους, δεν είναι κάποια βιολογική αλήθεια αλλά η απόρροια του entitlement που τους κάνει να εκλαμβάνουν κάθε άρνηση ως επίθεση προς τα δικαιώματά τους.

Κι αυτό εξηγεί γιατι τόσοι πολλοι άντρες είναι διαρκώς θυμωμένοι με τις γυναίκες και ξεσπούν στην πρώτη ευκαιρία σαν να μας έχουν άχτι προσωπικά: ζώντας σε μια εποχή που οι γυναίκες δεν τους κάνουν τα χατίρια όπως τους υποσχέθηκε η πατριαρχία βρίσκονται σε μία συνεχή κατάσταση ματαίωσης και πάρα πολλοί συσσωρεύουν ένα μίσος προς τις γυναίκες συλλογικά επειδή τολμούν να μην τους δίνουν αυτό που θέλουν, σαν καλά κορίτσια.

Οι γυναίκες έτσι αναγκάζονται να ζουν σε έναν κόσμο που κάθε τους “όχι» κινδυνεύει να καταλήξει σε μία επίθεση, από προσωπικές προσβολές έως, -όχι και τόσο σπάνια- σωματική βία. Και κάπως έτσι μαθαίνουμε να εκλεπτύνουμε την άρνησή μας για να χαιδεύουμε τον εγωισμό τους και να αποφεύγουμε τις εκρήξεις αυτές, με αποτέλεσμα στο τέλος να μας κατηγορούν πως δεν είμαστε ξεκάθαρες όταν δεν γουστάρουμε κάποιον.

Όταν οι Γυναίκες δεν Μένουν Σπίτι

55845540_2186379338072658_4543190090444177408_n.png

Το σχόλιο αυτό δεν είναι μόνο άλλο ένα τρανταχτό παράδειγμα του πώς οι γυναίκες κατηγορούνται για την βιαιότητα ενός άντρα. Είναι ταυτόχρονα και μέρος μιας ευρύτερης ρητορικής που κατηγορεί τον φεμινισμό για την ηθική παρακμή της κοινωνίας. Σύμφωνα με το discourse αυτό, οι γυναίκες αφήνοντας τον παραδοσιακό τους ρόλο εντός σπιτιού, δεν μεγαλώνουν πια «σωστά» τα παιδιά με αποτέλεσμα αυτά να καταφεύγουν στην βία και την εγκληματικότητα.

Η ερμηνεία αυτή όχι μόνο αγνοεί άλλους κοινωνικούς, οικονομικούς και πολιτικούς παράγοντες για τα φαινόμενα που περιγράφει αλλά κυρίως αγνοεί ότι η βία παραμένει κυρίως ΑΝΤΡΙΚΗ βία και αυτή δεν είναι σύγχρονο φαινόμενο -ούτε υπάρχουν στοιχεία που να υποστηρίζουν οτι βρίσκεται σε έξαρση -αν μη τι άλλο οι βιασμοί και η αντρική επιθετικότητα είναι τόσο παλιά όσο και η πατριαρχία. Ταυτόχρονα υπονοεί πως οι γυναίκες πρέπει ως μάνες να καταβάλουν ένα συνεχές «συναισθηματικό έργο» για τους άντρες που διαφορετικά θα γίνουν βίαιοι -ευθύνη που έχουμε δει αργότερα να μετακυλίεται στην σύζυγο που δεν σταμάτησε τον βίαιο άντρα της. Οι γυναίκες οφείλουν στους άντρες αγάπη, στοργή, φροντίδα και συναισθηματική καθοδήγηση διαφορετικά αυτοί αναπόφευκτα θα γίνουν βίαιοι. Στο σενάριο αυτό οι πατεράδες φαίνεται να μην έχουν κανένα ρόλο στην ανατροφή του παιδιού.

Ο ηθικός πανικός που σκορπάνε τέτοια σχόλια έχει μοναδικό σκοπό να στρέψει την ματιά μας μακριά από το πρόβλημα της αντρικής βίας αλλά και άλλα δομικά κοινωνικά προβλήματα και να ασκήσει ένα συναισθηματικό εκβιασμό στις γυναίκες ώστε αυτές να αναλάβουν τον παραδοσιακό ρόλο τους εντός σπιτιού. Στην πραγματικότητα βέβαια είναι η ενδυνάμωση των γυναικών μέσω της οικονομικής ανεξαρτησίας που θα συνεισφέρει στην μείωση της αντρικής βίας -αν μη τι άλλο προς τις ίδιες. Όσο βέβαια η κοινωνία συνεχίζει να τις θεωρεί αποκλειστικά υπεύθυνες για την ανατροφή των παιδιών, η οικονομική αυτή ανεξαρτησία θα βρίσκει εμπόδια.

H Κρυφή Γοητεία του Αντιπολιτικορθακισμού

κατατσιωλης

Ο Καρατσιωλης είναι ο ορισμός του one-trick-pony και γι αυτό βαριέμαι ακόμα και να ανοίξω οτιδήποτε σχετικό με αυτόν μου στέλνετε στο inbox. Ο Καρατσιώλης διψασμένος για likes και για προσοχή κάνει συνέχεια το ίδιο πράγμα: αναπτύσσει την πιο κατάφωρα μισογυνική άποψη με τον πιο προκλητικό τρόπο και περιμένει να προκαλέσει αντιδράσεις -τόσο ανάμεσα στα μισογυνικά σκουπίδια που σπεύδουν να τον χειροκροτήσουν ανακουφισμένα που επιτέλους κάποιος λέει όσα σκέφτονται δυνατά, όσο και στους κανονικούς ανθρώπους που νιώθουν την ανάγκη να του πούνε ότι λέει μαλακίες κι έτσι να μπουστάρουν τον αλγόριθμο της ανάρτησης του και να του δώσουν έξτρα κλικ.

Εκεί βασικά βασίζεται και όλη η γοητεία του αντιπολιτικορθακισμού. Λέει μεγαλόφωνα και προβοκατόρικα αυτό που ανέκαθεν ακούγαμε λίγο πιο χαμηλόφωνα και έμμεσα, ακριβώς επειδή κάποια στιγμή ως κοινωνία αρχίσαμε να προβληματιζόμαστε. Κι επειδή το λέει με τρόπο που ξεσυνηθίσαμε να ακούμε αφού η πατριαρχία βρήκε τελευταία νέους τρόπους να μας σιγοψυθιρίζει το ίδιο πράγμα, φαντάζει καινούριο και edgy.

Ο αντιπολιτικορθακισμός βασίζεται επίσης στην αντίληψη ότι η πολιτική ορθότητα είναι μία μορφή ψεύτικης και επιφανειακής ευγένειας, οπότε αν είσαι ένας αγενής μαλάκας δίνεις μια αίσθηση υποτιθέμενης αυθεντικότητα και γνησιότητας. Αυτό φυσικά δεν είναι παρά μία προβολή όσων νομίζουν ότι όσοι δεν κοροϊδεύουμε τις χοντρές ή δεν κράζουμε την σεξουαλικότητα των γυναικών σκεφτόμαστε το ίδιο με αυτούς απλά δεν τολμάμε να το πούμε για να το παίξουμε καλοί. Ούτε που τους περνάει από το μυαλό ότι δεν ενοχλούμαστε πραγματικά, ούτε που έχουν σκεφτεί ότι αυτές οι απόψεις δεν είναι απλά «προσβλητικές» και «ανάγωγες» αλλά πραγματικά βλαβερές και επικίνδυνες.

Ο Καρατσιώλης εκφράζει μια μερίδα ανθρώπων που νιώθουν ότι καταπιέζονται από την ενσυναίσθηση και βρίσκουν απελευθερωτική την κακία, το μίσος και την μοχθηρότητα. Και παρά την ψευδαίσθησή τους ότι κάνουν κάτι ριζοσπαστικό στην πραγματικότητα λένε πράγματα που ακούγονται εδώ και χιλιάδες χρόνια. Ας αφήσουμε λοιπόν τα one trick ponies στο τσίρκο που ανήκουν και στείλτε μου κάτι πιο challenging.