Αυτο που μου τη δίνει σε τούτην εδώ την αηδία δεν είναι αυτή η κλασική πια αντιδιαστολή του «γαμήσιμες» με το «αγαπήσιμες» λες και τα δύο είναι αλληλοαποκλειόμενα, λες και καποιος δε γίνεται να θέλει να σε γαμήσει και να σε αγαπήσει ταυτόχρονα. Δεν είναι καν η αισθητική του meme, που δείχνει ότι μόνο ένας ηλίθιος θα το είχε φτιάξει.
Είναι που υπονοεί οτι όλοι οι αντρες ειναι των τεχνών και των γραμμάτων, ότι όλους τους άντρες που τους χάνεις πού τους βρίσκεις στα θέατρα και στις λέσχες βιβλιόφιλων να ξημεροβραδυάζονται την ίδια ώρα που οι γυναίκες διασκεδάζουν στα μπουζούκια μόνες τους. Είναι που υπονοεί οτι μόνο οι άντρες έχουν απόψεις για την επικαιρότητα λες και δεν έχουμε δει πόσο σπεύδουν να υποτιμήσουν το «Μαράκι» και το «Χριστινάκι» κάθε φορά που εκφράζουν μία άποψη για ένα διεθνές γεγονος, υπενθυμίζοντας τους ότι αυτό που τις καθορίζει ειναι η σεξουαλικότητα τους. Είναι που εκφράζει όχι μόνο μια αξιολογική κρίση για το ποιος αξίζει σεβασμό και άρα σοβαρή σχέση (αυτη προφανώς είναι το βραβείο μας, για τη σοβαρότητα μας) αλλά οτι, κόντρα σε κάθε δεδομένο, παρουσιάζει μια εικόνα των αντρών ως αυτούς που ήδη ανταποκρίνονται στο αυθαίρετο αυτό κριτήριο σοβαρότητας.
Στην ουσία αυτό που κάνει το meme είναι ότι τραβάει μία διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στις «πνευματικές» ασχολίες και την σεξουαλικότητα, μία γραμμή που αφορά ομως μόνο τις γυναίκες. Στο διαχωρισμό αυτό πνεύματος και σώματος οι άντρες βρίσκονται πάντα από την πλευρά το πνεύματος ως μόνοι ιδρυτές και μετέχοντες του πολιτισμού και οι γυναίκες ταυτίζονται πάντα με το σώμα τους και άρα τη γυναικεία τους «φύση». Αυτός ο διαχωρισμός ειναι τόσο παλιός όσο και η πατριαρχία.

~Hürrfem Sultan