H Κρυφή Γοητεία του Αντιπολιτικορθακισμού

κατατσιωλης

Ο Καρατσιωλης είναι ο ορισμός του one-trick-pony και γι αυτό βαριέμαι ακόμα και να ανοίξω οτιδήποτε σχετικό με αυτόν μου στέλνετε στο inbox. Ο Καρατσιώλης διψασμένος για likes και για προσοχή κάνει συνέχεια το ίδιο πράγμα: αναπτύσσει την πιο κατάφωρα μισογυνική άποψη με τον πιο προκλητικό τρόπο και περιμένει να προκαλέσει αντιδράσεις -τόσο ανάμεσα στα μισογυνικά σκουπίδια που σπεύδουν να τον χειροκροτήσουν ανακουφισμένα που επιτέλους κάποιος λέει όσα σκέφτονται δυνατά, όσο και στους κανονικούς ανθρώπους που νιώθουν την ανάγκη να του πούνε ότι λέει μαλακίες κι έτσι να μπουστάρουν τον αλγόριθμο της ανάρτησης του και να του δώσουν έξτρα κλικ.

Εκεί βασικά βασίζεται και όλη η γοητεία του αντιπολιτικορθακισμού. Λέει μεγαλόφωνα και προβοκατόρικα αυτό που ανέκαθεν ακούγαμε λίγο πιο χαμηλόφωνα και έμμεσα, ακριβώς επειδή κάποια στιγμή ως κοινωνία αρχίσαμε να προβληματιζόμαστε. Κι επειδή το λέει με τρόπο που ξεσυνηθίσαμε να ακούμε αφού η πατριαρχία βρήκε τελευταία νέους τρόπους να μας σιγοψυθιρίζει το ίδιο πράγμα, φαντάζει καινούριο και edgy.

Ο αντιπολιτικορθακισμός βασίζεται επίσης στην αντίληψη ότι η πολιτική ορθότητα είναι μία μορφή ψεύτικης και επιφανειακής ευγένειας, οπότε αν είσαι ένας αγενής μαλάκας δίνεις μια αίσθηση υποτιθέμενης αυθεντικότητα και γνησιότητας. Αυτό φυσικά δεν είναι παρά μία προβολή όσων νομίζουν ότι όσοι δεν κοροϊδεύουμε τις χοντρές ή δεν κράζουμε την σεξουαλικότητα των γυναικών σκεφτόμαστε το ίδιο με αυτούς απλά δεν τολμάμε να το πούμε για να το παίξουμε καλοί. Ούτε που τους περνάει από το μυαλό ότι δεν ενοχλούμαστε πραγματικά, ούτε που έχουν σκεφτεί ότι αυτές οι απόψεις δεν είναι απλά «προσβλητικές» και «ανάγωγες» αλλά πραγματικά βλαβερές και επικίνδυνες.

Ο Καρατσιώλης εκφράζει μια μερίδα ανθρώπων που νιώθουν ότι καταπιέζονται από την ενσυναίσθηση και βρίσκουν απελευθερωτική την κακία, το μίσος και την μοχθηρότητα. Και παρά την ψευδαίσθησή τους ότι κάνουν κάτι ριζοσπαστικό στην πραγματικότητα λένε πράγματα που ακούγονται εδώ και χιλιάδες χρόνια. Ας αφήσουμε λοιπόν τα one trick ponies στο τσίρκο που ανήκουν και στείλτε μου κάτι πιο challenging.

Γυναίκες Εργαζόμενες στα Κάτεργα της Πατριαρχίας

ΕΡΓΑΣΙΑ ΚΑΙ ΠΑΡΕΟΧΛΗΣΗ

Oι ίδιοι που δεν καταλαβαίνουν γιατί χρειαζόμαστε φεμινισμό το 2019 και τι νόημα έχει το κίνημα #metoo είναι οι ίδιοι που περιμένουν να διαβάσουν το πόσο αμήχανα ή πόσο «γάργαρα» γελάει μία γυναίκα ως απάντηση στην σεξουαλική παρενόχληση και τα σεξουαλικά ταπεινωτικά αστεία που δέχεται από έναν προϊστάμενό της. Στο γάργαρο γελάκι της θα δουν την σύμπραξη και την αποδοχή της, ένα απλό «αστείο» μεταξύ συνεργατών -κι ας είναι ο διευθυντής της κλινικής ανώτερος στην ιεραρχία.

Αυτές είναι οι δύο επιλογές των γυναικών -ένα αμήχανο ή ένα γάργαρο γελάκι. Τρίτη επιλογή είναι να του πει «βουλωσέ το ρε σεξισταριό, σε ποιά νομίζεις ότι μιλάς?». Είναι η επιλογή όμως που θα την κάνει να ρισκάρει την επαγγελματική της ανέλιξη αν όχι την ίδια τη θέση της. Είναι η επιλογή που θα τους κάνει να την πουν υστερική και υπερευαίσθητη και ότι οι γυναίκες δεν παίρνουν από αστεία. Το γάργαρο ή έστω αμήχανο γελάκι της γυναίκας που θέλει να κρατήσει τη θέση της και να μη ζει σε ένα ακόμα πιο εχθρικό εργασιακό περιβάλλον βέβαια θα ερμηνευτεί ως συναίνεση, ενώ αν αντιθέτως αυτή αποφασίσει ποτέ να ακολουθήσει το κίνημα #metoo ή έστω να καταγγείλει τον διευθυντή της στο τμήμα ανθρωπίνων πόρων “Μα καλά τώρα το θυμήθηκε?”, “Ε βέβαια, έτσι έγινε προϊσταμένη, γλείφοντας (μεταφορικά ή κυριολεκτικά) το αφεντικό της” θα πουν όλοι.

Οι γυναίκες δε θα έπρεπε να έχουν να επιλέξουν ανάμεσα στο αμήχανο ή το γάργαρο γελάκι. Ούτε ανάμεσα στο γέλιο και την καταγγελία ή στο να υψώσουν τη φωνή τους και να υπερασπιστούν το εαυτό τους. Για τον απλό λόγο ότι οι άντρες δεν βρίσκονται σχεδόν ποτέ σε αυτό το δίλημμα. Οι εργαζόμενοι άντρες δεν χρειάζεται να επιλέξουν ανάμεσα στην αξιοπρέπειά τους και στην ανεργία και γι αυτό ο χώρος εργασίας δεν είναι το ίδιο ψυχοφθόρος γι’ αυτούς όσο για τις γυναίκες που πρέπει να αντιμετωπίζουν χιλιάδες μικρές ή μεγάλες ταπεινώσεις. Η σεξουαλική παρενόχληση στον χώρο εργασίας, όπως και τα σεξουαλικά αστεία που μειώνουν τις γυναίκες σε σεξουαλικά αντικείμενα, έχουν σκοπό να τους υπενθυμίσουν ποια είναι η θέση τους. Να τους θυμίσουν πως όποια δουλειά και να κάνουν οι άντρες θα τις σκέφτονται πάντα να τους ξεκουμπώνουν το παντελόνι. Να τους υπενθυμίσουν πως ίσως αν θέλουν να αποφύγουν να κινούνται σε ένα εργασιακό περιβάλλον φτιαγμένο από άντρες για άντρες θα έπρεπε καλύτερα να μείνουν σπίτι. Η πατριαρχία δημιουργεί το περιβάλλον στο οποίο θα εργάζονται οι γυναίκες και μετά τους ρίχνει το μπαλάκι αφήνοντάς τες να αποφασίσουν πόσο δυνατά θα γελάσουν. Πώς θα αντιδράσουν στην καταπίεση και τον εξευτελισμό τους. Αυτή είναι η ελευθερία και τα ίσα δικαιώματα που μας επιτρέπει η πατριαρχία σε κάθε εργασιακό περιβάλλον.

Το Άλλοθι της Σάτιρας

Eλληνες μπαμπάδες.png

Από τις σκουπιδοσελίδες όπως το Έλληνες Μπαμπάδες του Φέισμπουκμέχρι τα αριστερά «είδωλα» όπως ο Πανούσης, η ίδια ιστορία επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά: φεμινίστριες ασκούν κριτική σε μισογυνικά σκουπίδια. Μισογυνικά σκουπίδια θίγονται προσωπικά και σπεύουν να υπερασπιστούν τον δικαίωμα στον μισογυνισμό τους χρησιμοποιώντας σαν άλλοθι τη δήθεν «σάτιρα» και την επικληση στον Αριστοφάνη νομίζοντας πως το αστειάκι τους συντάραξε το σύστημα απο τα θεμέλια. Η λέξη «σάτιρα» -όπως και η λέξη «χιουμορ» που ήδη έχουμε αναλύσει- δεν είναι απλά ένα free pass που μπορεί να δείχνει κάποιος στην Αστυνομία της Πολιτικής Ορθότητας- η ύπαρξη της οποίας υπάρχει μόνο στη φαντασία του- κάθε φορά που απλά επαναλαμβάνει ένα παλιό και κουραστικό πια κλισέ. Η άκριτη αναπαραγωγή σεξιστικών στερεοτύπων δε θεωρείται ούτε ανατρεπτική ουτε επαναστατική, όπως θα έπρεπε η σάτιρα να είναι.Για να θεωρηθεί κάτι σάτιρα θα πρέπει να γίνεται σε τέτοιο context και με τέτοιο τρόπο που να υπονοεί και να προκαλεί την κριτική των κακώς κειμένων.

Όπως το θέτει η Judith Butler:
«Η παρωδία δεν είναι από μόνη της ανατρεπτική. Χρειάζεται να υπάρχει ένας τρόπος ώστε να κατανοούμε τι κάνει ορισμένα ήδη παρωδιακής επανάληψης ρηξικέλευθη πράξη, αληθινά ταραχώδη, και ποιες επαναλήψεις εξημερώνονται και ξαναμπαίνουν σε κυκλοφορία ως όργανα πολιτισμικής ηγεμονίας[…] Η παρωδιακή υποκατάσταση, στην πραγματικότητα το ίδιο το γέλιο της παρωδίας, εξαρτάται από ένα πλαίσιο και μία υποδοχή εντός των οποίων μπορούν να αναπτυχθούν ανατρεπτικές συγχύσεις. (Butler 1990:180)

Οταν λοιπόν κάτι καταφανώς σεξιστικό ή ομοφοβικό ή ρατσιστικό αναπαράγεται αυτούσιο, με μια δόση υπερβολής ή υποτιθέμενης ειρωνείας δεν ειναι «σάτιρα» ούτε διαφέρει σε τίποτα από τον απλό, παραδοσιακό μισογυνισμό, την ομοφοβία, τον ρατσισμό .Δεν κάνει κανενός είδους κριτική σε αυτο που αναπαράγεται, απλά το χρησιμοποιεί προκλητικά ακριβώς επειδή το θεωρεί αθώο.Και οι αντιδράσεις προς αυτό το επιβεβαιώνουν -καμία «κριτική» δεν εκφράστηκε στο στερεότυπο του μπαμπά που διδάσκει την ισχύ του male gaze. Η ίδια η απάντηση του διαχειριστή της σελιδας άλλωστε αποδεικνύει οτι ο ίδιος ενστερνίζεται βαθιά εδραιωμένες μισογυνικές παραδοχες και χρησιμοποιεί κλασικά μισογυνικά επιχειρήματα ανάγοντας πολιτισμικές κατασκευές… στη ζουγκλα. Καμία σάτιρα λοιπόν εδώ. Απλός «χίπστερ» σεξισμούλης ανθρώπων που νομίζουν οτι ειναι πολύ πιο προοδευτικοί από τις μαμάδες που ανταλλάζουν συνταγές για ξεμάτιασμα.

Όταν Μια Γυναίκα Σιγά-Μια-Πλάκα-Κάνει

γεωργή.png

Αποκάλεσε μια γυναίκα Έλληνες άντρες κοντούς και βρήκαν την ευκαιρία εκατοντάδες, αν όχι χιλιάδες, από αυτούς να μας αποδείξουν πόσο ψύχραιμοι, cool και χαλαροί είναι, πόσο χιούμορ έχουν σε αντίθεση με εμάς τις κομπλεξικές που παρεξηγούμαστε όταν πρωί, μεσημέρι, βράδυ σε εκατομμύρια status, ανέκδοτα, memes και ανώνυμες εξομολογήσεις μας αποκαλούν τσούλες, χοντρές, πατσαβούρες, αγάμητες ή διαλέξτε εσείς το μισογυνικό χαρακτηρισμό της μέρας. Νιώθω τεράστια ευγνωμοσύνη κάθε φορά που ένα ουδέτερο σχόλιο όπως το «κοντός» γίνεται αφορμή να υπερασπιστούν οι άντρες την τιμή τους βγάζοντας όλα τους τα κομπλεξ και δείχνοντας ξεκάθαρα πως όταν θίγονται οι ίδοι, και δη η αρρενωπότητά τους -την οποία η πατριαρχία έχει ταυτίσει με το ύψος τους- δεν είνα οι ήρεμοι έλα-μωρέ-πώς-κάνεις-έτσι-ένα-αστείο-είναι που απαιτούν από εμάς να είμαστε όταν μας βρίζουν και μας μειώνουν με τις χυδαιότερες εκφράσεις. Η υποκρισία της κοινωνίας και το ατελείωτο gashlighting που βγάζει τις γυναίκες τρελές, υστερικές και υπερευαίσθητες καταρρέει σε κάτι τέτοιες περιπτώσεις, γιατί αν δεν είναι αυτό overreaction τότε ΤΙΠΟΤΑ δεν είναι. Να σημειωθεί πως η ανάρτηση δεν έλεγε ότι της ίδιας δεν της αρέσουν οι κοντοί ή ας πούμε οτι θα έπρεπε να μείνουν σπίτι τους γιατί της χαλάνε την αισθητική αλλά και πως η ίδια στο bio της έχει απλά την φράση «Δυστυχώς πολύ κοντή» οπότε ήταν ξεκάθαρη η διάθεση αυτοσαρκασμού.

Φυσικά να τονίσουμε πως ο τρόπος που βρήκαν να ανταπαντήσουν οι χιλιάδες θιγμένοι haters περιστρεφόταν γύρω από τους κλασικούς μισογυνικούς άξονες: γυναικεία σεξουαλικότητα, εμφάνιση αλλά και ηλικία (η οποια τεχνηέντως αναφέρθηκε και στον τίτλο της αναδημοσίευσης *wink wink*) καθώς πολλοί και πολλές σκέφτηκαν να την μειώσουν στη βάση αυτή λες και αν τους είχε αποκαλέσει κοντούς καμία 20άρα θα το είχαν καταπιεί ευκολότερα. Στην ουσία το ξέσπασμα αυτό ήταν αφορμή για να επαναληφθούν όλα τα μισογυνικά μοτίβα και ολες αυτές οι κατηγορίες που προσάπτει η πατριαρχική κοινωνία στις γυναίκες γενικότερα, όχι μόνο σε αυτές που αποκαλούν τους άντρες κοντούς: ότι γαμιέται, οτι δεν γαμιέται, ότι βάφεται, ότι δεν είναι σεξουαλικά επιθυμητή, οτι ειναι σεξουαλικά επιθυμητή και αυτό το χρησιμοποιεί για να τραβήξει προσοχή και ότι απλά υπάρχει μετά τα 35.

Εμένα πάντως μου γεννήθηκε μια απορία βλέποντας τα σχόλιο και δεκάδων γυναικών. Άντε, κάνετε fat shaming γιατί εσείς είστε και θεωρείτε θα παραμείνετε αδύνατες. Άντε κάνετε και slut shaming γιατί εσείς νομίζετε θα το γλιτώστε αν παραμείνετε σεμνές και αγνές.Και οκ, κοροιδεύετε όσες είναι single μετά τα 30 γιατι νομίζετε ότι εσείς σε αυτη την ηλικία θα είστε παντρεμένες και δε θα χωρίσετε και ποτέ. Αλλά ρε κορίτσια, τα σχολια για την ηλικία των γυναικών με τι λογική τα κάνετε? Οτι εσείς δε θα φτάσετε μέχρι τα 35 ώστε όλοι να μπορούν να σας μειώνουν και να σας κλείνουν το στόμα με μια απλή αναφορά στην ηλικία σας που αυτόματα θα σας κατατάσσει σε β κατηγορίας γυναίκες (που είναι ήδη β κατηγορίας άνθρωποι).

~HurrFem Sultan

Η Επίκληση στο «Τρολάρισμα»

Η επίκληση στο «τρολάρισμα» όπως και επίκληση στο «χιούμορ» γίνεται συχνά από τους υποστηρικτές μισογυνικών, ομοφοβικών και λοιπόν ξερατών. Όπως και το «δεν έχετε χιούμορ» στόχος του είναι να λειτουργήσει ως ασπίδα προστασίας ενάντια σε κάθε κριτική αφήνοντας στον απυρόβλητο κοινούς μισογύνηδες, ρατσιστές, ομοφοβικούς, τρανσφοβικούς. Σε αντίθεση με την δικαιολογία του «χιούμορ» όμως, το οποίο συνήθως εκλαμβάνεται ως κάτι δήθεν αθώο που δεν είχε ποτέ σκοπό να θίξει κάποιον, το τρολ έχει σκοπό να προβοκάρει και όταν το κάνει να μας κοιτάξει κοροϊδευτικά και να μας πει «νιανιανιανια ΑΥΤΟ ήθελα από την αρχή». Με λίγα λόγια η έννοια του τρολαρίσματος είναι η ιδέα οτι κάποι@ εκφράζει μία σεξιστική ή ρατσιστική άποψη ξέροντας εκ των προτέρων ότι θα προκαλέσει αντίδραση κι αυτό υποτίθεται, με κάποιο μαγικό τρόπο, την καθιστά υπεράνω κριτικής. Η κουτοπονηριά του τρολ συνίσταται ακριβώς στο να προσποιείται ότι κάθε αντίδραση ήταν εκ των προτέρων υπολογισμένη και άρα όποιος αρθρώσει λόγο εναντίον της πέφτει σε ένα είδος καλοστημένης παγίδας.

Στην πραγματικότητα αυτό που διαφοροποιεί το (υποτιθέμενο) τρολ είναι ότι εκφράζει καταπιεστικές απόψεις από μια δήθεν προοδευτική θέση. Δεν τα λέει αυτά επειδή είναι κανένας συντηρητικός ή κανένας φασίστας -κι ας τυχαίνει να ακούγεται ακριβώς σαν συντηρητικός ή φασίστας. Τα λέει επειδή είναι «ορθολογιστής» και οπαδός του Διαφωτιζμού, είναι απλά αντικειμενικός -αν η αντικειμενικότητα ήταν απλά το αναμάσημα πανάρχαιων ιδεών οι οποίες ακούγονται αληθοφανείς επειδή τις έχουμε συναντήσει άπειρες φορές. Δεν τα λέει επειδή πράγματι μισεί τις γυναίκες και τους ομοφυλόφιλους (έχει και φίλες γυναίκες και ομοφυλόφιλους άλλωστε. Μπορεί να είναι και ο ίδιος) τα λέει ακριβώς επειδή τ@ς αγαπάει τόσο πολύ που μπορεί να τους πετάξει κατάμουτρα μία προσβολή σαν φιλαράκι. Δεν είναι ενάντια στις μειονότητες και τις καταπιεσμένες ομάδες, είναι ενάντια στην «πολιτική ορθότητα», όρο τον οποίο το τρολ  χρησιμοποιεί ως συνώνυμο της υπερβολικής ευαισθησίας που θεωρεί ότι επιδεικνύει η δήθεν υπερπροστατευτική μας κοινωνία. Το τρολ θα σου δώσει tough love για να σε σκληραγωγήσει καθώς πιστεύει ότι οι γυναίκες, οι ομοφυλόφιλοι, οι μαύροι ευνοούνται από το σύστημα με τρόπο που τους καθιστά μαλθακούς. Αυτός όμως δεν μασάει, ξέρει καλύτερα ποιο είναι το καλό σου.

Με λίγα λόγια αυτό που διαφοροποιεί το αυτοαναγορευόμενο ή εκλαμβανόμενο τρολ είναι η αυτοαντίληψή του ότι ανήκει σε κάποιον μάλλον προοδευτικό χώρο σε συνδυασμό με το τεράστιο θράσος του και μία γενναία δόση ναρκισσισμού. Κρυμμένο πίσω από την έννοια του τρολαρίσματος μπορεί έτσι να εκφράσει χιλιωειπωμένα μισογυνικά, ρατσιστικά και ομοφοβικά κλισέ με ένα δήθεν παιχνιδιάρικο ύφος διατηρώντας ταυτόχρονα μια απόσταση από αυτούς που εκλαμβάνει ως λιγότερο έξυπνους/μορφωμένους/αριστερούς/φιλελεύθερους.

Με λίγα λόγια το τρολάρισμα είναι μια φαινομενικά απολιτίκ επιτέλεση που στόχο έχει όμως να συντηρήσει το status quo φορώντας του ένα σύγχρονο, μοντέρνο και edgy  προσωπείο. Το τρολάρισμα είναι η απελπισμένη προσπάθεια της κοινωνίας να διατηρήσει τις ίδιες μορφές καταπίεσης ενώ ταυτόχρονα αυτοανακηρύσσεται ως προοδευτική και post-feminist.

~Hürrfem Sultan

τρολλαρισμα

Πώς να Μεταμφιέσετε τον Μισογυνισμό σας σε Αστείο

techno

Eδώ βλέπουμε άλλη μία φορά πώς ο ωμός μισογυνισμός μεταμφιέζεται σε ένα δήθεν αστείο και έτσι μπορεί να εκφραστεί χωρίς κριτική. Αν ένας άντρας έγραφε «οι γυναίκες είναι άχρηστες αν δεν μπορούν να μου προσφέρουν κάποιου είδους σεξουαλική ικανοποίηση» αυτή θα ήταν μια ξεκάθαρα μισογυνική δήλωση -όχι ότι δε θα έβρισκε και έτσι αποδοχή, αλλά τότε θα επικαλούνταν την αντρική φύση κτλ κτλ Τώρα όμως που προστέθηκε η παρομοίωση με το πιρούνι στο σουβλατζίδικο (χαχαχα αυτό είναι αστειο γιατί ολοι τρώμε με τα χέρια στο σουβλατζίδικο χαχαχα) μπορεί να πει ΑΚΡΙΒΩΣ το ίδιο πράγμα με μία επίφαση χιούμορ. Το μήνυμα παραμένει το ίδιο: δεν είστε παρά ένα σεξουαλικό αντικείμενο. Αυτό που προσθέτει η παρομοίωση είναι μία μάσκα για να μπορεί αυτό να μεταδοθεί χωρίς να μπορεί να κατηγορηθεί κάποιος για μισογυνισμό -ή κατηγορώντας μας εμάς ότι δεν πιάνουμε το αστείο.

~Hürrfem Sultan

Όταν το Μεγαλύτερο Πρόβλημα Κάποιου είναι το «Ελλειμμα Χιούμορ»

λευκαδίτης

Κι αφού γράψαμε ένα εκτενές και σαφές άρθρο που εξηγούσε οτι το χιούμορ πρέπει να κρίνεται όταν αναπαράγει και συντηρεί σχέσεις εξουσίας, έρχεται ο κλασικός λευκός, ετεροφυλόφιλος, cis άντρας και συγκρίνει το σεξιστικό και ρατσιστικό χιουμορ με το χιουμορ για τους Κρητικούς και τους Λευκαδίτες. Λες και υπάρχει ανάμεσα στην Λευκάδα και την Κρήτη κάποια εμπεδωμένη σχέση εξουσίας που συστηματικά υποτιμά τους Λευκαδίτες ή βάζει σε κίνδυνο τις ζωές τους από τους Κρητικούς. Είναι πραγματικα αξιοθαύμστη η επιμονή με την οποία υπερασπίζονται το δικαίωμά τους να θίγουν ευάλωτες ομάδες διαιωνίζοντας καταπιεστικά και επικίνδυνα γι αυτές στερεότυπα. Η προσκόλληση αυτή στο προνόμιό τους φαίνεται και από τον τρόπο που θεωρούν την έλλειψη χιουμορ το βασικότερο πρόβλημα της εποχής μας, όχι τον ίδιο τον ρατσισμό, την ομοφοβία και τον μισογυνισμό εξαιτίας των οποίων δολοφονούνται και κακοποιούνται μαύροι, γυνάικες και ομοφυλόφιλοι. Η χειρότερη μορφή καταπιεσης που αντιμετωπίζουν είναι να μη γελάμε με τα αστεία τους.

~Hürrfem Sultan