Πώς να Μεταμφιέσετε τον Μισογυνισμό σας σε Αστείο

techno

Eδώ βλέπουμε άλλη μία φορά πώς ο ωμός μισογυνισμός μεταμφιέζεται σε ένα δήθεν αστείο και έτσι μπορεί να εκφραστεί χωρίς κριτική. Αν ένας άντρας έγραφε «οι γυναίκες είναι άχρηστες αν δεν μπορούν να μου προσφέρουν κάποιου είδους σεξουαλική ικανοποίηση» αυτή θα ήταν μια ξεκάθαρα μισογυνική δήλωση -όχι ότι δε θα έβρισκε και έτσι αποδοχή, αλλά τότε θα επικαλούνταν την αντρική φύση κτλ κτλ Τώρα όμως που προστέθηκε η παρομοίωση με το πιρούνι στο σουβλατζίδικο (χαχαχα αυτό είναι αστειο γιατί ολοι τρώμε με τα χέρια στο σουβλατζίδικο χαχαχα) μπορεί να πει ΑΚΡΙΒΩΣ το ίδιο πράγμα με μία επίφαση χιούμορ. Το μήνυμα παραμένει το ίδιο: δεν είστε παρά ένα σεξουαλικό αντικείμενο. Αυτό που προσθέτει η παρομοίωση είναι μία μάσκα για να μπορεί αυτό να μεταδοθεί χωρίς να μπορεί να κατηγορηθεί κάποιος για μισογυνισμό -ή κατηγορώντας μας εμάς ότι δεν πιάνουμε το αστείο.

~Hürrfem Sultan

Advertisements

Όταν το Μεγαλύτερο Πρόβλημα Κάποιου είναι το «Ελλειμμα Χιούμορ»

λευκαδίτης

Κι αφού γράψαμε ένα εκτενές και σαφές άρθρο που εξηγούσε οτι το χιούμορ πρέπει να κρίνεται όταν αναπαράγει και συντηρεί σχέσεις εξουσίας, έρχεται ο κλασικός λευκός, ετεροφυλόφιλος, cis άντρας και συγκρίνει το σεξιστικό και ρατσιστικό χιουμορ με το χιουμορ για τους Κρητικούς και τους Λευκαδίτες. Λες και υπάρχει ανάμεσα στην Λευκάδα και την Κρήτη κάποια εμπεδωμένη σχέση εξουσίας που συστηματικά υποτιμά τους Λευκαδίτες ή βάζει σε κίνδυνο τις ζωές τους από τους Κρητικούς. Είναι πραγματικα αξιοθαύμστη η επιμονή με την οποία υπερασπίζονται το δικαίωμά τους να θίγουν ευάλωτες ομάδες διαιωνίζοντας καταπιεστικά και επικίνδυνα γι αυτές στερεότυπα. Η προσκόλληση αυτή στο προνόμιό τους φαίνεται και από τον τρόπο που θεωρούν την έλλειψη χιουμορ το βασικότερο πρόβλημα της εποχής μας, όχι τον ίδιο τον ρατσισμό, την ομοφοβία και τον μισογυνισμό εξαιτίας των οποίων δολοφονούνται και κακοποιούνται μαύροι, γυνάικες και ομοφυλόφιλοι. Η χειρότερη μορφή καταπιεσης που αντιμετωπίζουν είναι να μη γελάμε με τα αστεία τους.

~Hürrfem Sultan

«Μία Πλάκα Κάναμε»: Γιατί δεν Γελάμε με τα Σεξιστικά αστεία

-Ποιος είναι ο ορισμός ενός queer Φιλανδού?

-Κάποιος που του αρέσουν οι γυναίκες περισσότερο από τα λεφτα.

-Πώς ανακαλύπτεις τους Κορεάτες στη γειτονιά σου?

-Άσε ένα κέρμα να κυλήσει στον δρόμο.

-Γιατί οι Αμερικάνοι έχουν μεγάλες μύτες?

-Γιατί ο αέρας είναι δωρεάν.

Αν δεν πιάσατε τα παραπάνω ανέκδοτα, δεν φταίει το χιούμορ σας. Άλλωστε δεν χρειάζεται να γελάσεις όντως με ένα ανέκδοτο για να το «πιάσεις». Αρκεί να γνωρίζεις τις παραδοχές και τα στερεότυπα στα οποία βασίζεται. Στην αυθεντική εκδοχή τα ανέκδοτα αυτά αφορούσαν Εβραίους και το αστείο συνίσταται ακριβώς στο ότι είναι οικουμενικά γνωστό πως οι αυτοί είναι φιλοχρήματοι. Και έχουν μεγάλες, γαμψές μύτες. Χωρίς αυτές τις παραδοχές το ανέκδοτο δεν μπορεί να λειτουργήσει. Και αντίστροφα: τα ανέκδοτα αυτά μας μαθαίνουν ότι οι Εβραίοι είναι φιλοχρήματοι. Και ότι τους αναγνωρίζουμε από τις γαμψές μύτες -όπως απεικονίζονται και στις γελοιογραφίες.

Μα είναι απλά ένα αστείο στερεότυπο θα πείτε. Το στερεότυπο αυτό όμως δεν είναι καθόλου άσχετο με το Ολοκαύτωμα και γενικότερα τις διώξεις των Εβραίων στην ευρωπαϊκή ιστορία. Η εικόνα του φιλάργυρου Εβραίου που θα έκανε τα πάντα για τα λεφτά διαιωνίζεται διαμέσου των αιώνων με λιβελογραφήματα όπως τα Πρωτόκολλα των Σοφών των Σιών. Αυτά τα “άκακα” αστειάκια δεν είναι παρά μια πιο εκλεπτυσμένη μορφή του αντισημιτισμού που έχει αποτελεσει τη βάση για τα πογκρομ στην Τσαρική Ρωσία μέχρι και δομικό στοιχείο την ναζιστική προπαγάνδας η οποία παρουσίαζε τους Εβραίους ως στυγνούς εκμεταλλευτές και τους κατεξοχήν φορείς του καπιταλισμού. Αυτό δε σημαίνει ότι τα ανέκδοτα για τους Εβραίους προκάλεσαν το Ολοκαύτωμα. Τα ανέκδοτα αυτά όμως είναι ταυτόχρονα σύμπτωμα του αντισημιτισμού και μέσο διάδοσής του. Τα στερεότυπα που αναπαράγουν τέτοιου είδους αστεία λοιπόν δεν είναι αθώα και πρέπει να τα βλέπουμε κριτικά. Βασίζονται στην ύπαρξη ενός συστήματος καταπίεσης και συμβάλλουν στην διαιώνισή του.

Ομοίως, τα σεξιστικά αστεία δεν είναι απλά αθώα αστεία. Στηρίζουν και ταυτόχρονα αναπαράγουν κλασικές πατριαρχικές παραδοχές: οι γυναίκες είναι τρελές, υστερικές, πουτάνες, φιλάρεσκες, υπερευαίσθητες, ζηλιάρες και αξίζουν τον χλευασμό μας αν είναι χοντρές, «γεροντοκόρες» ή φεμινίστριες. Όλα αυτά βασίζονται σε υπάρχουσες αντιλήψεις που στηρίζουν την ιδέα περί γυναικείας κατωτερότητας. Τα ανέκδοτα απλά φροντίζουν να τις φυσικοποιούν, να τις κανονικοποιούν και να τις σερβίρουν ως μια οικουμενική αλήθεια. Το δε δήθεν χιουμοράκι τις κάνει να φαίνονται ακίνδυνες. «Δεν είναι μισογυνικες γιατί δείτε, γελάμε όταν τα λέμε. Γελάστε κι εσείς. Μην είστε ξινές». Και μερικές γυναίκες όντως γελάνε –όπως ορισμέν@ γελάνε με τα κακά αστεία του αφεντικού τους.

Σύμφωνα με δύο θεωρίες σχετικά με το χιούμορ, αυτό χρησιμοποιείται είτε ως μηχανισμός ανακούφισης από μια δύσκολη κατάσταση (relief theory), είτε ως μέθοδος bonding μιας ομάδας γελώντας εις βάρος κάποιου τρίτου (superiority theory). Τα σεξιστικά αστεία ανήκουν στη δεύτερη κατηγορία καθώς βοηθούν τους άντρες που αστειεύονται εις βάρος των γυναικών να δεθούν μεταξύ τους και ταυτόχρονα να διατηρήσουν την αίσθηση ανωτερότητάς τους απέναντί μας. Η αναπαραγωγή των ίδιων αστείων περισσότερο ακούγεται σαν τα αλυχτά μιας αγέλης λύκων για να τρομάξουν το θήραμα, παρά με την βουβή κραυγή του απελπισμένου. Για παράδειγμα η οικονομική κρίση έχει αποτελέσει την αφορμή για γαλόνια χιούμορ. Είναι άλλο όμως να αυτοσαρκάζεσαι για την πενιχρή οικονομική σου κατάσταση, έχοντας το χιούμορ σαν μηχανισμό άμυνας όπως στο πρώτο παράδειγμα και κάτι ολότελα διαφορετικό να χρησιμοποιείς το χιούμορ προκειμένου να επιτεθείς, χλευάζοντας την επισφαλή θέση ενός λιγοτέρου προνομιούχου συμπολίτη σου. Από τα δύο αστεία μόνο το δεύτερο προκάλεσε αποστροφή.


βενζιναδικο

ζορμπα

Η παρακάτω γελοιογραφία για παράδειγμα έχει την ίδια θεματική με το post. Η διαφορά όμως έγκειται στο ότι αντί να κάνει πλάκα εις βάρος της πωλήτριας εμπαίζοντάς την για την επισφαλή της θέση, την προσεγγίζει με συμπόνοια και κατανόηση λειτουργώντας ανακουφιστικά και συνάμα υποστηρικτικά.

πωλήτρια.png

πηγή: http://www.socomic.gr/2016/12/the-working-dead-athens-working/

Η σάτιρα είναι επιτυχής όταν χτυπάει από κάτω προς τα πάνω (“punching up, not down” όπως λένε στα αγγλικά), όχι όταν έχει στόχο τον αδύναμο από θέση προνομίου. Τα αστεία για το βιασμό, το Ολοκαύτωμα, την δουλεία δεν είναι αστεία που γίνονται από τα θύματα βιασμού, τους Εβραίους και τους μαύρους για να μειώσουν την ένταση που τους προκαλεί ο μισογυνισμός, ο αντισημιτισμός, ο ρατσισμός. Είναι κατά κανόνα αστεία που γίνονται από τους προνομιούχους και είτε εσκεμμένα είτε όχι μειώνουν τη σοβαρότητα των καταστάσεων αυτών έτσι ώστε τα θύματα τους όχι μόνο να νιώθουν άβολα αλλά και να αντιλαμβάνονται ως εχθρικό έναν κόσμο όπου τα προβλήματά τους αντιμετωπίζονται ελαφρά. Επιπροσθέτως, τα αστεία για τον βιασμό αναπαράγουν βασικά αξιώματα της κουλτούρας του βιασμού, για παράδειγμα ότι οι γυναίκες κατά βάθος τον απολαμβάνουν ή ότι οι άντρες είναι αδύνατο να κρατηθούν. Ο βιασμός δεν πρέπει να γίνεται αστείο όχι γιατί είναι κάτι ιερό που κανείς δεν πρέπει να αγγίξει αλλά γιατί ο τρόπος με τον οποίο αναφέρεται για πλάκα είναι επιβλαβής για τις γυναίκες που ζουν σε έναν κόσμο όπου ο βιασμός είναι ένας διαρκής κίνδυνος. Αν υπάρχει καλό rape joke αυτό θα ήταν κάποιο που αναδεικνύει ακριβώς αυτή την κατάσταση, όπως πολύ πετυχημένα το κάνει εδώ ο Louis C.K.: https://www.youtube.com/watch?v=yRzs7v0do_Q


«Και τι γίνεται με τα αστεία εναντίον των αντρών;», με ρωτάνε συχνά. Τα αστεία που αφορούν τους λευκούς, ετεροφυλόφιλους, cis άντρες (όταν δηλαδή δεν χλευάζουν έναν άντρα για την φυλή, την σεξουαλικότητά του, την ταυτότητα φύλου του αλλά ακριβώς για την ιδιότητά του ως άντρα) είναι συνήθως αστεία που δείχνουν ότι είναι «γουρούνια» και έχουν στο μυαλό τους μόνο το σεξ και το φαγητό. Ας αναλογιστούμε όμως, ποιος βλάπτεται πραγματικά όταν οι άντρες είναι (ή θεωρείται ότι είναι) αναίσθητοι και αναζητούν πάση θυσία σεξ και φαί. Οι άνδρες απλά αυτοσαρκάζονται παρουσιάζοντας τους εαυτούς του σαν άμοιρα έρμαια των αταβιστικών τους ορέξεων, δικαιολογώντας κάθε μη πολιτισμένη συμπεριφορά τους, ενώ οι γυναίκες βρίσκονται για μια ακόμα φορά στη θέση του θύματος. Πρώτον γιατί έτσι μαθαίνουν ότι δεν είναι παρά σεξουαλικά αντικείμενα που δε θα πρέπει να έχουν προσδοκίες συναισθηματικής φύσης από αυτούς. Δεύτερον, επειδή το πατριαρχικό αυτό μοντέλο αρρενωπότητας για τον άντρα τον σκληρό, τον άντρα γαμιά, είναι ακριβώς η ουσία στην οποία βασίζεται η αντρική ανωτερότητα στην πατριαρχία. Η αντρική σεξουαλικότητα δεν στιγματίζεται, αντίθετα εξυμνείται, ενώ η αναισθησία θεωρείται προτέρημα σε σχέση με τον γυναικείο συναισθηματισμό, που είναι και ο λόγος για τον οποίο αυτές ακόμα δε θεωρούνται κατάλληλες για ηγετικές θέσεις. Επομένως, ακόμα και αν τα αστεία αυτά περιορίζουν τους άντρες σε στερεότυπα, αυτό γίνεται και πάλι στον βωμό της πατριαρχίας. Και όπως έχουμε πει και αλλού, η πατριαρχία είναι ένα σύστημα ιεραρχίας που ευνοεί τους άντρες εις βάρος των γυναικών.

Το χιούμορ δεν είναι ένα είδος free pass που σου επιτρέπει να πεις οτιδήποτε χωρίς καμία κριτική ή ανάλυση. Αν συνεχίσεις λοιπόν να υπερασπίζεσαι τα μισογυνικά και ρατσιστικά σου αστεία θα κριθείς όχι μόνο ως μισογύνης και ρατσιστής αλλά και ως τεμπέλης. Δεν μπορείς καν να σκεφτείς έξω από τα καθιερωμένα. Και όχι, δεν είσαι edgy και τολμηρός γιατί απλά δεν υπάρχει τίποτα πιο προβλέψιμο και ασφαλές από ένα αστείο που θίγει τον ήδη καταπιεσμένο.

«Ιt’s just a joke!!!»

Ώπα, τι έγινε ρε παιδιά? Όταν αντιστραφεί το «αστείο», δεν έχει τόση πλάκα? Αυτά τα «πλάκα κάνουμε», «ένα αστείο ήταν πώς κάνετε έτσι» και τα «εσείς οι φεμινίστριες δεν έχετε χιουμορ» ισχύουν μόνο όταν το αστειάκι έχεις ως στόχο εμάς? Κοιτάξτε ποιος τα παίρνει όλα στα σοβαρά και αντιδρά «υπερβολικά» όταν το ανέκδοτο θίξει τον ανδρισμό του: ένας άντρας! Από αυτούς ντε, που είναι πάντα ψύχραιμοι και τα παίρνουν πάντα χαλαρά και δεν προσβαλλονται με τίποτα, γιατί έχουν χιούμορ και αυτοσαρκασμό, όχι σαν εμάς τις υστερικές γυναίκες -και δη τις φεμινίστριες.

Η αλήθεια ειναι οτι ζώντας σε μια ανδροκεντρική,White supremacist, ετεροσεξιστική κουλτούρα δεν υπάρχουν αστεία και ανέκδοτα που να θίγουν τους λευκούς, ετεροφυλόφιλους, cis άντρες στη βάση αυτών των ταυτοτήτων τους -η συντριπτική πλειοψηφία των αστεισμών και των ανεκδότων χρησιμοποιούν στερεότυπα και καρικατούρες που αφορούν γυναίκες, ομοφυλόφιλους, trans και μειονοτητες. Επομένως δεν έχουμε συχνά την ευκαιρία να τεστάρουμε πόσο ισχύουν ολα αυτά περι «it’s just a joke» που λενε,εκτός φυσικά αν θίξουμε κεντρικά στοιχεία της αρρενωπότητας τους (και άρα της ανωτερότητά τους ως προς εμάς), όπως το μέγεθος τους πέους τους ή το αυτοκίνητό τους.

~Hürrfem Sultan

reverse

Το Humor είναι το Ντεκολτέ του Άντρα

Το χιούμορ είναι το ντεκολτέ του άντρα γιατί οι γυναίκες πρέπει να βασίζονται αποκλειστικά στην εξωτερική τους εμφάνιση για να γοητεύσουν το άλλο φύλο ενώ οι άντρες μπορούν να στηριχθούν σε κάτι που μπορούν να καλλιεργήσουν και να αναπτύξουν βάσει της προσωπικότητάςτους. Εμείς δηλαδή πάντα στηριζόμαστε στην φύση (άντε και σε ένα σουτιέν με ενίσχυση) ενώ οι άντρες έχουν ολόκληρο πολιτισμό στη διάθεσή τους.

Είναι άλλωστε γνωστό πως οι γυναίκες δεν μπορούν να έχουν χιούμορ καθώς χιούμορ θεωρείται μόνο ότι βρίσκουν αστείο οι άντρες -αν δεν βρίσκουμε τους άντρες αστείους είμαστε ΠΑΛΙ εμείς που μας λείπει χιούμορ. Και με αυτή τη κυκλική λογική οι φεμινίστριες δεν έχουν χιούμορ αλλιώς θα γελάγαμε με τέτοιου είδους ηλίθια σεξιστικά αστεία.

~Hürrfem Sultan

το χιουμορ ειναι το ντεκολτε