O άντρας λέει είναι πιο βιολογικά επιθυμητός από τη γυναικα επειδή ενώ τα ωάρια έχουν ημερομηνία λήξης το σπέρα του άντρα δεν έχει. Ενα λεπτό ομως, αν υπάρχει ανεξάντλητος αριθμός σπερματοζωαρίων και περιορισμένος αριθμός ωαρίων αυτό δε σημαίνει ότι τα ωάρια βρίσκονται σε σπανιότητα ενώ τα σπερματοζωάρια σε περίσσια? Δεν σημαίνει ότι υπάρχει μια σπατάλη σπέρματος που ειναι ΑΧΡΗΣΤΑ ακριβώς επειδή δεν υπάρχουν αρκετά ωάρια για να γονιμοποιήσουν? Δεν σημαίνει ότι όσοι άντρες και να υπάρχουν η αναπαραγωγή της ανθρωπότητας εξαρτάται σχεδόν αποκλειστικά από τις αναπαραγωγικές δυνατότητες των γυναικών και των ατόμων με μήτρα και ωάρια? Δεν σημαίνει οτι αρκουν ελάχιστοι άντρες και το σπέρμα τους για να γονιμοποιήσουν χιλιάδες γυναιεκες? Θυμίστε μου λίγο στα οικονομικά, γιατί πάνε χρονια απο το πρώτο μου πτυχίο, τι γίνεται όταν η προσφορά (σπέρματος) ξεπερνα τη ζήτηση? Τι γίνεται όταν ένα προιόν βρίσκεται σε περισσια? Α ναι, η αξία του πέφτει!

Αν λοιπόν η αξία μας εξαρτιόταν όντως από την βιολογία μας και αν το πεπρωμένο μας καθοριζόταν αποκλειστικά από την αναπαραγωγή γιατι να θεωρείται βιολογικά πιο επιθυμητός ο άντρας? Και πιο επιθυμητός από ποιον ακριβώς, ποιος ειναι που επιθυμεί περισσότερο τους άντρες? Ο Θεός? Και γιατί οι γυναικες αναζητούν «καταξιωμένους» άντρες αν όχι ακριβώς επειδή το κράτος δεν παρείχε βοήθεια και οι ίδιες δεν επιτρεπόταν να καταξιωθούν?

Και το πιο σημαντικό: από πού προκύπτει ότι η ψυχοσύνθεσή μας απορρέει από την επιθυμία μας να τεκνοποιήσουμε? Η ψυχοσύνθεσή μας ήταν αποτέλεσμα των συνθηκών που επιβάλλει η πατριαρχία, η οποία ανήγαγε τις γυναικες σε αναπαραγωγικές μηχανές που έπρεπε να ανταλλάξουν τις αναπαραγωγκές τους δυνατότητες με την επιβίωσή τους. Χάρη, ανάμεσα στα άλλα, και τους αγώνες του φεμινισμού αυτό δεν ειναι πια αναγκαίο οπότε τα τρομοκρατημένα μισογυνικά σκουπίδια προσπαθούν να καθησυχάσουν τον εαυτό τους οτι τάχα οι ίδιοι παραμένουν «από βιολογικής πλευράς πιο επιθυμητοί» την ίδια ώρα που προσπαθούν να μας πεισουν ότι ο φεμινισμός δεν είνα παρά μια πλεκτάνη γιατι το μονο που χρειάζεται είναι να αγκαλιάσουεμ την κατωτερότητά μας.

Δώστε λίγη βάση στο πώς η γυναίκα που παρατάει τα πάντα για να στηρίξει την καριέρα και τα όνειρα του συντρόφου της προβάλλεται ως πρότυπο καλής συζύγου και γυναικας αλλά ακόμα και τότε θεωρείται οτι τρώει τα δικά ΤΟΥ λεφτά. Η εκμετάλλευση της άμισθης εργασίας των γυναικών ειναι ακριβώς αυτο, να αφιερώνει τη ζωή της στηρίζοντας τις φιλοδοξίες του άντρα της απελευθερώνοντας του χρόνο και ενέργεια ώστε αυτός να εστιάσει απερίσπαστος εκεί και στο τέλος τα λεφτά και η επιτυχία να είναι δικά του και η γυναικα να εξαρτάται οικονομικά από τη δική του μεγαλοψυχία. Κι αν φυσικά στο ενδεχόμενο διαζύγιο διεκδικήσει το μερίδιο που της αναλογεί θα απαξιωθει ως αδίστακτη gold digger που κλέβει τα ξένα λεφτά του αθώου συζύγου τα οποία δεν αξίζει. Η συνεισφορά της σπάνια αναγνωρίζεται, ή οταν αναγνωρίζεται γίνεται απλά για να δώσει το παράδειγμα στις υπόλοιπες ως ένα άυλο πατριαρχικό cookie που όμως δε θα αξίζει ποτέ όσο η εργασία που η ίδια η γυναικα κατέβαλε.

Αλήθεια, πόσους συζύγους γνωρίζουμε που παράτησαν τα πάντα για να στηρίξουν τα πλάνα και τα όνειρα της συντρόφου τους? Είναι επειδη οι γυναίκες δεν έχουν τέτοιες φιλοδοξίες ή είναι επειδη είναι αυτές που αναμένεται να θυσιάζουν τις δικές τους στο βωμό της επιτυχίας του άντρα τους, επειδή αυτές κατασκευάζονται ως το κατεξοχήν υποκείμενο που θα ασχοληθεί με τα παιδιά και το νοικοκυριό -παιδιά και νοικοκυριό που θα ανήκουν και στους δύο ενώ η επιτυχία θα ανήκει μονο στον άντρα?

Δεν είναι όλοι οι άντρες γυναικοκτόνοι, δεν είναι καν η πλειοψηφία, ένας πολύ ανησυχητικός αριθμός αντρών όμως σκέφτονται ακριβώς όπως οι γυναικοκτόνοι. Ένας ανησυχητικός αριθμός ανδρών (αλλά και γυναικών) όχι μονο συμπάσχουν με τον γυναικοκτόνο, όχι μόνο τον δικαιολογούν αλλά έχουν και το θράσος να το εκφράσουν δημόσια ακριβώς επειδή θεωρειται αποδεκτό. Αρκεί ένα μονο πολύ μικρό ποσοστό από αυτούς που σκέφονται έτσι να γίνουν γυναικοκτόνοι για να ζούμε σε έναν κόσμο όπου οι γυναικες κινδυνεύουν με θάνατο όποτε δεν συμμορφώνονται στα πατριαχικά ιδεώδη.

Οι γυναικοκτόνοι ειναι απλά άνδρες που πήραν την πατριαρχική κοσμοθεωρία που θέλει την γυναίκα να το βουλώνει, να μη «βγάζει γλώσσα», να ανήκει στον άντρα, να είναι υπάκουη και υποτακτική και την έφεραν στο λογικό της άκρο: την τιμωρία της γυναικας με δολοφονία. Οι γυναικοκτόνοι ειναι κι αυτοί άνδρες που πιστεύουν οτι οι γυναικες έχουν ξεφύγει, ότι ο γάμος θέλει υπομονή κυρίως απο τις γυναικες, ότι οι ίδιοι ειναι φουκαράδες που αντιμετωπίζουν την γκρινια των γυναικών και που στο φινάλε αν ξεφύγουν λίγο παραπάνω και τις σκοτώσουν, ε σε κάποια χρόνια θα ναι έξω και θα ξανακάνουν τη ζωή τους. Οι γυναικοκτόνοι ειναι άνδρες που γνωρίζουν ότι ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας θα τους αντιμετωπισει με κατανόηση και θα τους κανει να αισθάνονται δικαιωμένοι, Και η αντίληψη αυτής της δίκαιης τάχα οργής τους οπλίζει το χέρι τους.

Η πατριαρχία λέει στον άντρα «γίνε πλούσιος και πετυχημένος ώστε να μπορεις να αγοράσεις μια γυναίκα, μια γυναίκα που θα αποτελεί το τέλειο ερωτικό αντικείμενο: όχι μονο όμορφη αλλά και νέα, άπειρη, εύπλαστη, πεθήνια».

Η πατριαρχία δηλδή δεν έχει κανένα πρόβλημα με τη σχέση εξουσίας που πηγάζει απο το χρήμα των αντρών έναντι των γυναικών. Ίσα ίσα που το προτάσσει ως στόχο. Έτσι ο πατριαρχικός άντρας ονειρεύεται χρήματα και επιτυχια ακριβώς επειδή το πατριαρχικό αφήγημα του υπόσχεται γυναικες -γυναικες αντικείμενα, δλδ ακριβώς όπως πρέπει να ειναι οι γυναικες. Και ενώ λοιπόν οι ίδιοι επιθυμουν την απόκτηση κεφαλαίου με σκοπό να την εξαργυρώσουν, ανάμεσα σε άλλα, με την απόκτηση γυνακών που θα λειτουργούν ως τρόπαια η πατριαρχία αναλώνεται στην ενασχόληση με όλες αυτές τις γυναικες που ψάχνουν άντρες με χρήματα και τις απαξιώνει ως ‘πουτάνες», «gold diggers» κτλ.

Στην καρδιά της πατριαρχιας δηλαδή βρίσκεται μια αντίφαση: ο άντρας είναι πλήρως αποδεκτό να αποζητά να «αγοράσει» γυναικες με τα λεφτά του αλλά το χειρότερο που μπορει να κάνει μια γυναίκα είναι να αποδεχτεί ένα τέτοιο deal. H γυναίκα δλδ είναι εξαρχής καταδικασμένη σε μια σχέση που ενώ θεωρείται αποδεκτή, η ίδια και μόνο η ίδια θα δαιμονοποιείται. Ας μην γελιόμαστε επομένως, οι γυναίκες δεν «εκμεταλλεύονται» τους πλούσιους άντρες όπως αρέσκεται να το παρουσιάζει η πατριαρχία, είναι οι άντρες που εισέρχονται οικοθελώς σε τέτοιου είδους σχέσεις θεωρώντας τις μάλιστα το απάυγασμα της επιτυχιας τους. Όταν ακούτε λοιπόν άντρα να λυσσάει για τις γυναικες που θέλουν μονο άντρες με λεφτά, αυτό για το οποίο πράγματι λυσσάει είναι που δεν είναι ο ίδιος άντρας με λεφτά.

Εδώ να πούμε και ότι η νύφη που αναφέρεται στο άρθρο πάμπλουτη είναι κι αυτή γιατί στην πράξη οι πλούσιοι άνθρωποι παντρεύονται συνήθως μεταξύ τους και δεν σκάνε για το ποιος θα πληρώσει στο πρώτο ραντεβού για να κλαίνε τα 10 ευρώ που έδωσαν για το κοκτέιλ και δεν πήδηξαν. Όπως το θέτει και η έρευνα που αναφέρεται στο άρθρο της Guardian: «H McClintoc βρήκε πως η συντριπτική πλειονότητα των ζευγαριων παντρευονται σύμφωνα με την ομοιοτητα, επομένως οι πιο πετυχημένοι άντρες παντρεύονται τις πιο πετυχημένες γυναικες και, αναμενόμενα, οι πιο εμαφνίσιμοι άνθρωποι τείνουν να παντρεύονται μεταξύ τους» κάτι που επιβεβαιώνεται και από το ζευγάρι της φωτογραφιας. Αυτό βέβαια έχει να κάνει με τις νέες κοινωνικές συνθηκες καθώς, όπως το θετει το ίδιο άρθρο «ενώ παλιότερα οι γιατροί θα παντρεύονταν νοσοκόμες και τα αφεντικά τις γραμματέες τους, τώρα οι γιατροί τείνουν να παντρεύονται άλλους γιατρούς και τα αφεντικά άλλα αφεντικά».

Ο φτωχός άντρας όμως εξακολουθεί να ονειρεύεται φράγκα και να πλάθει φαντασιώσεις εκδίκησεις γιατι νομίζει ότι αυτά είναι το πρόβλημα στις αποτυχημένες σχέσεις του και την μίζερη ζωουλα του

https://www.theguardian.com/commentisfree/2014/jun/24/myth-trophy-wife-inaccurate-demeaning