Η διαφορά ανάμεσα σε μία φεμινίστρια και σε μία μη φεμινίστρια δεν είναι ότι η πρώτη αντιλαμβάνεται την έκταση της σεξουαλικής βίας που υφίσταναι οι γυναικες ενώ η δεύτερη όχι. Δεν είναι απαραίτητα ότι οι φεμινίστριες συνειδητοποιούν τις πιθανότητες μια γυνακα να την υποστεί σεξουαλική παρενόχληση ούτε ότι την έχουν βιώσει οι ίδιες ενώ οι μη φεμινίστριες όχι. Η διαφορά ανάμεσα σε μια φεμινίστρια και σε μια αντιφεμινίστρια είναι οτι η φεμινίστρια πιστεύει οτι τα πράγματα μπορούν να αλλάξουν. Ότι η έμφυλη βία δεν είναι «αναπόφευκτη», ότι άντρες που την ασκούν δεν είναι «άρρωστοι», αλλά αντιθέτως πως ειναι η πατριαρχική κοινωνία που είναι άρρωστη. Και ότι μέρος του προβλήματος είναι ακριβώς να την βλέπουμε ως την φυσιολογική τάξη των πραγμάτων. Η διαφορά ανάμεσα σε μια φεμινίστρια και σε μια μη φεμινίστρια όπως και η διαφορά ανάμεσα σε οποι@ αγωνίζεται ενάντια στο status quo και σε όσους απλά το αποδέχονται είναι οτι εμείς πιστευουμε σε μία καλύτερη κοινωνία και συνειδητοποιούμε οτι οι αδικίες σε κάθε εποχή φάνταζαν στους περισσότερους ανθρώπους ως φυσικές και αναπόδραστες αλλά η ιστορία τους διέψευσε γιατί η κοινωνία ΠΑΝΤΑ μπορεί να αλλάξει και να γίνει καλύτερη -όπως μπορεί να γίνει και χειρότερη.
Η διαφορά ανάμεσα σε μια φεμινίστρια και σε μία μη φεμινίστρια είναι η πρώτη συνειδητοποιεί πως μέρος της καταπίεσης μας είναι οτι η πατριαρχία κάνει τις αδερφές μας να αποδέχονται την καταπίεση αυτή, την καθημερινή βία και τον εξευτελισμό, από τη μία γιατί έχει μάθει από την πατριαρχική προπαγάνδα πως «έτσι είναι τα πράγματα» από την άλλη ως μηχανισμό άμυνας απέναντί στα διαρκή τραύματα που μας προκαλεί, γιατί για κάποιες είναι πιο εύκολο να προσαρμοστούν στην θλιβερή αυτή πραγματικότητα από το να απογοητεύονται συνεχώς προσπαθώντας να την αλλάξουν και να αντιμετωπίζονται από την κοινωνία ως «τρελές» και «υστερικές.
Να, οι αδερφές μας που σκύβουν το κεφάλι μπροστά στην πατριαρχία συχνά γίνονται μέρος του προβλήματος αλλά θα πρέπει να συνειδητοποιούμε πως είναι κι αυτές πρωτίστως θύματα και θα παλέψουμε και γι αυτές.
Tον διχασμό ανάμεσα στα φύλα τον πυροδοτούν οι γυναικες που καταγγέλουν τους βιασμούς τους, όχι οι άντρες που βιάζουν γυναίκες ούτε όσοι τους κάνουν πλάτες.
Ο «τεχνητός διχασμός» έρχεται εδώ σε αντιδιαστολή με κάποιο φανταστικο παρελθόν -μάλλον πριν την έλευση του φεμινισμού- όπου τα φύλα διατηρούσαν αρμονικές σχέσεις και με κάποια φανταστική εθνική ενότητα όπου άντρες και γυναικες παρέμεναν ενωμένοι μπροστά σε κάποιο υποθετικό κοινό συμφέρον. Ο ρόλος της «εθνικής ενότητας» άλλωστε είναι πάντα και παντού αυτός: να συγκαλύπτει τις εσωτερικές συγκρούσεις και τα διαφορετικά συμφέροντα εντος του έθνους. Η πανδημία εδώ παίζει το ρόλο της εξωτερικής απειλης που αναμένεται να μας ενοποιήσει : μπροστά της οφείλουμε να μονοιάσουμε και να ξεχάσουμε τις ασήμαντες μωρέ διαφορές μας -όπως η σεξουαλική βία που υφίστανται οι γυναικες, το victim blaming που τη συνοδεύει και το κουκλουλωμα που συντηρεί τους βιαστές σε θέσεις εξουσίας.
Η μόνη περίπτωση να αποδειχτεί το έγκλημα είναι -πολύ βολικά- να ομολογήσει ο βιαστής, κάτι που φυσικά δεν ισχύει σε κανένα άλλο έγκλημα. Μόνο τα ιατροδικαστικά στοιχεία μας λένε θα μπορούσαν να αποδείξουν το έγκλημα, λες και σε άλλες περιπτώσεις που καταγγέλονται αμέσως τα ιατροδικαστικά στοιχεία δεν απορρίπτονται επειδή τάχα το θύμα έκανε απλά συναινετικό («άγριο») σεξ. Πώς μπορεί ποτέ να αποδείξει μια γυναικα ότι δεν ήθελε αυτό που της συνέβη, πως δεν υπήρε συναίνεση, παρά μόνο αν υποστεί μαρτυρικό θάνατο; Αν πάλι κι άλλες γυναίκες καταγγέλουν τον ίδιο θύτη δεν είναι σημαντικό στοιχείο -είναι όλες μέρος μιας συνωμοσίας για να προωθήσουν τον «τεχνητό διχασμό» των φύλων.
Χωρίς καμία εξαίρεση, όσοι αναρωτιούνται γιατί δεν μίλησε νωρίτερα είναι και ο λόγος που δεν μίλησε το θύμα νωρίτερα -γιατί ήξερε πολύ καλά ότι θα κατηγορηθεί που χαλάει τις αρμονικές σχέσεις των φύλων, γιατί ηξερε οτι θα έρθει αντιμέτωπο με το κουκούλωμα και τη στάση της κοινωνίας που θα προσπαθούσαν να την κάνουν να σωπάσει. Τι ειναι όμως αυτή η εμμονή κάθε φορά να μας πείσουν ότι δεν μπορούμε να σχηματίζουμε άποψη και να χρησιμοποιούμε την κριτική μας σκέψη λες και αυτά είναι αποκλειστικότητες της αστικής δικαιοσύνης, λες και δεν έχουμε πάρει χαμπάρι πως αυτή άφηνε ανέκαθεν τους βιαστές και κάθε είδους εξουσιαστές να ξεφύγουν? Και γι αυτό υπάρχουν κι άλλοι λόγοι που τα θύματα μιλάνε, έστω και αργά, καθώς η ομολογία ενός μυστικού που κρατούσαν χρόνια μπορεί πλέον να λειτουργήσει απελευθερωτικά για τα ίδια.
(Η αναλυσάρα του σκρηνσοτ ανήκει στον ιδρυτή & Πρόεδρο Δ.Σ. Κέντρου Διεθνών Στρατηγικών Αναλύσεων)
Δεν μπορεί να κρύψει τον ενθουσιασμό της η φυλλάδα The Toc που η κόρη της Αντζελίνα Ζολί και του Μπραντ Πιτ μπήκε στο σωστό έμφυλο δρόμο και ήρθε σε επαφή «με την θηλυκή της πλευρά», η οποία προφανώς ταυτίζεται με το να δείχνει περισσότερο δέρμα. Η ίδια λέει είχε φροντίσει να «κρύψει» την ομορφιά της ενώ τώρα να την δείχνει περήφανα -λες και κάθε 15χρονο που αποφάσισε να βάλει μια μέρα σορτσάκι σκέφτεται «ας δείξω σήμερα τα καλλίγραμμα πόδια μου θαμπώνοντάς τους με την ομορφιά μου» αντί, ξέρετε, απλά αποφάσισε να βάλει μία μέρα σορτσάκι. Εδώ να παρτηρήσουμε οτι για τις γυναικες το να μην κρύβουμε ένα κομμάτι του σώματος μας σημαίνει αυτόματα πως το δείχνουμε, δεν υπάρχει ενδιάμεσο, αυτές είναι οι δύο μας επιλογές και επομένως η άρνησή μας να κρύψουμε θεωρείται πρόσκληση για γλοιώδη βλέμματα.
Μετα βίας κρύψαν οι φυλλάδες σαν κι αυτή τον πανικό τους τόσα χρόνια ότι η Σάιλο μπορεί να ταυτίζεται με το αντικό φύλο και να μην τους δώσει ποτέ καυτό υλικό για φωτογραφήσεις και πάνε τσάμπα τα γονίδια των γονιών της -στάση που κρύβει ταυτόχρονα τρανσφοβία, σεξισμό και ομοφοβία (προσωπικα δεν έχω ακούσει δηλώσεις για την ταυτότητα της Σάιλο οπότε αν έχει κάποι@ πληροφορίες να με διορθώσει) Οι γυναικες με λίγα λόγια ενθαρρύνονται ταυτόχρονα να δείξουν το σώμα τους και την εκλαμβανόμενη ως «θηλυκή πλευρά» ενώ παράλληλα κατηγορούνται ότι αποτελούν ματαιόδοξα πλάσματα και κινούμενους πειρασμούς για τους άντρες τους οποίους προκαλούν να τις παρενοχλήσουν. Η ίδια κοινωνία και η ίδιες φυλλάδες που χαιρετίζουν σήμερα τα καλλίγραμμα πόδια της Σάιλο θα κατηγορεί αύριο τα 15χρονα ότι πάνε γυρεύοντας με τα σορτσάκια που φοράνε και είναι λογικο να βιάζονται.
Να μη μας διαφύγει και άλλη μια λειτουργιά του άρθρου: η σεξουαλικοποίηση ενός ανήλικου παιδιού υποβάλλοντας το στην αντρική ματιά και τραβώντας την προσοχή στα «καλλίγραμμα πόδια του» που δεν τα δείχνει, όπως θέλει @ συντάκτ@ να πιστεύει, απλά υπάρχουν. Η σεξουαλικοποίηση των κοριτσιών αρχίζει από πολύ νωρίς σε μία κοινωνία που τρέφτεται από την γυναικεία ευαλωτότητα και υιοθετεί στάση αρπακτικού προς τα νεαρά κορίτσια. Κι ετσι αυτό που θα έπρεπε να θεωρείται ως κάτι αθώο -ένα κούρεμα που παραλήφθηκε λόγω πανδημίας, ένα σορτσάκι που φορέθηκε για άνεση-μεταφράζεται ως πρόσκληση για να κοιτάξουμε με εξεταστικό σώμα μιας έφηβης, κάτι που φυσικά μπορεί υποσυνεδίητα να οδηγεί πολλές από αυτές να ντύνονται «αγορίστικα» ακριβώς για να το αποφύγουν.
Και φυσικά το άρθρο αυτό γεννά πολλά ερωτήματα για το τι θεωρείται τελικά αγοριστικό και τι κοριτσίστικο ντύσιμο και αν τελικά το ουδέτερο ντύσιμο -όπως και οτιδήποτε ουδέτερο- θεωρείται αυτόματα αντρικό μετατρέποντας την θηλυκότητα σε αποκλειστικά τεχνητη αφού απαιτεί έξτρα προσπάθεια για να διαχωριστεί από το ουδέτερο και οικουμενικό αντρικό.
Δεν ξέρω ποιος χρειάζεται να το ακούσει αυτό αλλά αν κλαίγεσαι διαρκώς ότι δεν βρίσκεις κοπέλα επειδή οι γυναίκες κοιτάνε μόνο εμφάνιση και πορτοφόλι, σε έναν κόσμο που θα μετρούσε αποκλειστικά και μονο ο χαρακτήρας εσένα πάλι φτυσμένο θα σε είχαν -σε περίπτωση δηλαδή που είχες την εντύπωση οτι η προσωπικότητα είναι το ατού σου αλλά εκείνες δε δίνουν σημασία.
Και για να το αναλύσω λίγο παραπάνω για όποιον θα κάνει ότι δεν καταλαβαίνει:
~οι γυναικες δε σου χρωστάνε σεξ. Μπορεί άμα γουστάρουν να διαλέγουν μονο τους ωραίους και φραγκάτους, δεν σημαίνει οτι σε απαξιώνουν ως άνθρωπο. Μπορούν πχ κάλλιστα να θέλουν να ειναι φίλες σου -αλλά τότε κλαίγεσαι για το friendzone. To μόνο που φανερώνει η εμμονή σου με τις επιλογές των γυναικών είναι το δικό σου entitlement. ~εκατομμύρια μη συμβατικά όμορφοι και φτωχοί άντρες έχουν σχέσεις με γυναίκες -αλλά τότε χτυπιέσαι ότι αυτοί είναι cucks και φλώροι που τους διάλεξαν απλά για να τους κάνουν ό,τι θέλουν. Άρα το πρόβλημά σου δεν είναι ούτε η εμφάνιση ούτε τα λεφτά, είναι το μισογυνικό πρίσμα μέσα από το οποίο βλέπεις τον κοσμο ~ισχύει και το αντίστροφο: πολλοι εμφανίσιμοι ή ευκατάστατοι άντρες είναι όχι εξ επιλογής single (ας θυμηθούμε τον incel δολοφόνο Elliot Rodger που ήταν συμβατικά όμορφος και με BMW) το οποίο σημαίνει πως τίποτα δε μπορεί να σου εγγυηθεί οτι θα βρεις κοπέλα, ιδίως όταν είσαι ένα πικρόχολο μισογυνικό μπάζο. ~αν κατηγορείς μόνο τις γυναίκες ως «επιφανειακές» είτε θεωρείς ότι οι άντρες επιλέγουν μόνο βάσει χαρακτήρα (χαχαχα) είτε απλά θεωρείς οτι οι άντρες είναι δικαιολογημένοι όταν διαλέγουν βάσει εμφάνισης, μεγέθους βυζιών ή μαγειρικών δεξιοτήτων και είναι μόνο οι γυναίκες που όφειλαν να έχουν αποκλειστικά κάποιο αγνό, υπερβατικό, πνευματικό κριτήριο. Και στις δύο περιπτώσεις είσαι μισογύνης. -οι γυναίκες, όπως και οι άντρες, δεν είναι μια ομοιόμορφη κατηγορία ούτε λειτουργούν βάσει αλγορίθμου. Σίγουρα ρόλο παίζουν τα κριτήρια που έχει ορίσει η κοινωνία, αλλά συχνά οι άνθρωποι δεν μπορούμε να εντοπίσουμε τι μας γοητεύει σε κάποιον άλλον ή τέλοσπαντων αυτό αλλάζει ανά περίπτωση ακόμα και για τον ίδιο άνθρωπο. Η απλοποιηση σου για τα κριτήρια των γυναικών δεν αποτελεί κάποια ακριβή απεικόνιση του κόσμου και δεν έχει άλλο σκοπό από το αυτοθυματοποιηθείς τρέφοντας το μίσος σου γι αυτες. ~αρνείσαι συστηματικά να εξετάσεις τα δικά σου κριτήρια. Εσύ δλδ όταν προσεγγίζεις γυναικες ή στέλνεις μηνύματα στα social media δεν επιλέγεις βάσει εμφάνισης; Θες να μας πεις οτι την πέφτεις σε γυναικες που δε σου αρέσουν εξωτερικά; Ακόμα και αν εκτιμάς τον εσωτερικό της κόσμο σίγουρα σε ελκύει ΚΑΙ εμφανισιακά. Ε, αυτήν δεν την ελκύεις αντίστοιχα, τι να κάνουμε τώρα; Το «ο χαρακτήρας μετράει» δεν σημαίνει οτι δεν μετράνε τα υπόλοιπα, σημαίνει απλά οτι τα υπόλοιπα χωρίς χαρακτήρα ειναι dealbreaker. Όπως και να έχει ο μισογυνισμός και η πικρία σου προς τις γυναικες δεν είναι προσωπικότητα και δεν μπορεί να αναπληρώσει για όσα σου λείπουν, αντιθέτως είναι πιθανότατα ο νούμερο ένα παράγοντας που τις κρατάει μακριά.
Επειδή έχω βαρεθεί να ακούω τόσα χρόνια αυτή τη μαλακία ας ξεκαθαρίσουμε κάτι: τις άδειες και τα δωράκια στις θρησκευτικές αργίες δεν τα αρνούμαστε γιατί στον καπιταλισμο ΕΤΣΙ ΚΙ ΑΛΛΙΩΣ παίρνουμε λιγότερα από οσα μας αξίζουν και δουλεύουμε ΕΤΣΙ ΚΙ ΑΛΛΙΩΣ περισσότερο από οσο αντέχουμε. Οπότε αφού τρώμε που τρώμε τα σκατά του καπιταλισμού σιγά μην αρνούμαστε δώρα και άδειες με οποιαδήποτε ευκαιρία -θα τα δεχόμασταν ακόμα και αν τα δίναν σε παγανιστικές γιορτές, σε σατανιστικές τελετέτς, στο Ραμαζάνι, στο Γιομ Κιπουρ, στο πρωτάθλημα που κέρδισε ο Παναθηναικός ακομα και δεν έχουμε ιδέα από αθλητισμό ή στην Παγκόσμια Ημέρα Πολικής Αρκούδας
. Επίσης το Πάσχα και τα Χριστούγεννα δεν έχουν απαραίτητα θρησκευτική χροιά για όλα μας, για πολλα από εμάς είναι απλά μια ευκαιρία να περάσουμε χρόνο με αγαπημένα μας πρόσωπα που είτε πιστεύουν είτε όχι, να τηρήσουμε κάποια έθιμα που νοηματοδοτούμε με τον δικό μας τρόπο -δεν χρειάζεται να πιστεύουμε στην Οθροδοξία ή την Ανάσταση Κυρίου για να ενθουσιαστούμε με τους κουραμπιέδες, τα γεμιστά τσουράκια ή το τσούγκρισμα των αυγών ή την μεταμφιεση είτε τις Απόκριες είτε το Halloween. Και αυτό ισχύει και για όσους ειρωνικα λένε πως η Πρωτοχρονιά δεν έιναι παρά μια περιστροφή της γης γύρω από τον Ήλιο αυθαίρετα μετρημένη -χέστε μας κι εσείς, ο ανθρώπινος πολιτισμός ανέκαθεν όριζε γιορτές, επετείους, ξεχωριστές μέρες που σημαίνουν κάτι για την κοινότητα, δεν μπορεί όλες οι μέρες να είναι ίδιες.
Ιδανικά θα λαμβάναμε δώρα και άδειες σε ημέρες που σημαίνουν κάτι περισσότερο για εμάς και τις δικές μας αξίες γιατί πράγματι, οι θρησκευτικές γιορτές που γιορτάζονται από το κράτος και τους εργοδότες αποκλείουν ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού (τόσο άθεους όσο και μεινότητες) υπαγορεύοντας τον κατασκευασμένο χαρακτήρα της κοινότητας και της υποτιθέμενης εθνικής ενότητας. Αλλά το να νομίζετε ότι όσα δεν ασπαζόμαστε τα θρησκευτικά σας πιστεύω οφείλουμε να δουλεύουμε περισσότερο και να κερδίζουμε λιγότερα λες και ειναι ο Θεός σας που μας δίνει της αργίες και τα δώρα σαν αντομοιβή για την πίστη μας είναι εντελώς ηλίθιο κι ακόμα πιο ηλίθιο που νομίζετε οτι μας αποστομώνετε με τέτοια επιχειρήματα.
Όταν χρησιμοποιείτε σεξιστικό χιουμοράκι ή αναπαράγετε ένα παμπάλαιο μισογυνικό κλισέ παίζοντας το τολμηροί υπερασπιστές της ελευθερίας του λόγου και νομίζοντας ότι πάτε κόντρα στο κατεστημένο είναι σαν να λέτε «unpopular opinion» και να το ακολουθείτε από δηλώσεις όπως «τα μελομακάρονα είναι καλύτερα από τους κουραμπιέδες» θεωρώντας ότι είπατε κάτι ριζοσπαστικό ή αμφιλεγόμενο. Τώρα μπορείτε να ισχυρισττείτε ότι οι κουραμπιέδες όπως και ο φεμινισμός έχουν τους φανατικούς υποστηρικτές τους, αλλά αυτό απέχει πολύ από το να ζούμε σε μια κοινωνία όπου ο μισογυνισμός ή η προτίμηση στα μελομακάρονα είναι περιθωριακά. Αν μη τι άλλο φαίνεται να είναι μάλλον ο κανόνας.Η διαφορά είναι ότι η ψήφος είτε στα μελομακάρονα είτε στους κουραμπιέδες είναι εντελώς αβλαβής, αντιθέτως ο σεξισμός είναι υπέυθυνος για την έμφυλη βία, την συστημική υποτίμηση των γυναικών και την δυστυχία που επιβάλλουν οι έμφυλοι ρόλοι και οι πατριαρχικές προσδοκίες σε όλα τα φύλα. Χρόνια πολλά λοιπόν σε όλ@ εκτός από τους οπαδούς της πατριαρχίας που εσφαλμένα πιστεύουν ότι είναι επαναστάτες απλά επειδή τα λεγόμενά τους πλέον βρίσκουν αντίσταση σε έναν κοσμο που σιγά σιγά ξυπνά από τον πατριαρχικό του λήθαργο.
4 λόγοι που οι γυναίκες σε θέλουν περισσότερο όταν είσαι σε σχέση: η φεμινιστική προσέγγιση -δε σε θέλουν περισσότερο, απλά εξακολουθείς να μπερδεύεις τα αραιά λαικ που σου κάνει ή τις σποραδικές απαντήσεις στα stories σου με ενδιαφέρον, όπως έκανες και όταν ήσουν single και έφαγες το κεφάλι σου γιατί ποτέ δε σε γούσταρε και ούτε τώρα σε γουστάρει, απλά έχεις την αυτοπεποιθηση να το ερμηνεύεις έτσι. -δε σε θέλει περισσότερο τώρα που είσαι σε σχέση, πιθανότατα αγνοεί ότι έχεις σχέση είτε επειδη δε σε stalkάρει όπως θες να πιστεύεις, είτε επειδη δεν υπεραναλύει το check in που έκανες στο brunchάδικο στη Μάνη (όπως θεωρεί το άρθρο οτι κάνει) είτε επειδη εσκεμμένα κρύβεις το γεγονός οτι έχεις σχέση και δεν κάνεις tag από την κοπέλα σου ακριβώς γιατί θες να έχεις καβάτζες.Πιθανότατα χώρισε, έχει κάβλες ή κάτι άλλαξε στη δική της ζωή και μπορεί να ενδιαφέρεται περισσότερο από πριν αλλά αυτό δεν έχει να κάνει με τη δική σου σχέση. -δεν σε θέλει περισσότερο τώρα που είσαι σε σχέση, απλά ίσως τώρα που σταμάτησες να είσαι πιεστικός και να αποπνέεις απελπισιά και λιγουριά μπορεί να της έδωσες περισσότερο χώρο να σε δει με ενδιαφέρον. Οι γυναικες δεν είναι σαν τα γραμματόσημα που κολλάνε όταν τις φτύνουν, οι γυναίκες απλά εχουν σιχαθεί να πιέζονται συνεχώς από passive aggressive άντρες που τις κανουν να νιωθουν υποχρέωσει να ανταποκριθούν οποτε λίγος χώρος να ανασάνουν κάνει καλό σε σχέση με τότε που την ρωτούσες «ενοχλώ, πες μου αν ανοχλώ» όποτε δεν απαντούσε μέσα σε 5 λεπτα. Πιθανότατα αν χωρίσεις και αρχίσεις τα ίδια δε θα σε θέλει ούτε τοτε. -Η μισογυνική ποπ κουλτούρα όπως αυτό το γελοίο άθρο σε έκανε να πιστεύεις οτι οι γυναικες ειναι χειριστικές ύπουλες ανταγνωιστικές άρπυιες που στόχο της ζωής τους ειναι να σε βασανίσουν και να σε «ξελογιάσουν» και να «φάνε» η μία τον γκομενο της άλλης οπότε βλέπεις φαντάσματα εκεί που δεν υπάρχουν γιατί είσαι ένας τελειωμένος μισογύνης. Πιθανότατα δεν έχεις καν καποια περίπτωση στο μυαλό σου απλα σου αρέσει να πιστεύεις οτι κάποτε θα βρεις γκόμενα και όσες σε έφτυναν θα τρέχουν από πισω σου Σε κάθε περίπτωση υπεύθυνος είσαι εσύ που συνεχίζεις να φλερτάρεις μαζί της αντι να εστιάσεις στην σχέση που λες οτι εχεις. Αν δεν παίρνεις εσύ στα σοβαρά τη σχέση σου γιατι να την πάρει αυτή που στο φινάλε δεν ξέρει τη φάση ανάμεσα σε σένα και την κοπέλα σου -μπορεί να νομίζει οτι είστε σε ανοικτή σχέση 🤷♀️
To αποκορύφωμα της πατριαρχίας δεν είναι μονο να κατηγορείς μια 14χρονη για τον ίδιο της τον βιασμό αλλά να ζητάς από ξένες μητέρες να «μαζέψουν» την κόρη τους που απλά συνυπάρχει με αγόρια αντί να διδάξεις τον γιό σου να είναι αξιοπρεπής άνθρωπος. Το αποκορύφωμα της πατριαρχίας είναι να έχεις πλήρη συναίσθηση οτι ο γιος σου και οι φίλοι του αποτελούν απειλή για τις γυναικες αλλά να εξακολουθείς να θεωρείς οτι το πρόβλημα είναι αυτές. Και όταν αντιμετωπίζεις τους ίδιους σου τους γιους ως πιθανούς βιαστές και μεταφέρεις την ευθύνη στις γυναικες φυσικά και θα διαιωνίσεις μια κοινωνία που θεωρεί άκρως φυσιολογικό οι άντρες να βιάζουν και αφύσικο οι γυναικες να τους εμπιστεύονται και να συνάπτουν σχέσεις εμπιστοσύνης μαζί τους. Κατα τ’άλλα είναι οι φεμινίστριες που βλέπουν όλους τους άντρες ως επίδοξους βιαστές. Βιαστές όμως οι άντρες δεν γίνονται όμως από τη φύση τους, βιαστές γίνονται γιατι η κοινωνία τους λέει ότι φταίνε οι γυναικες που βάζουν τον εαυτό τους σε ευάλωτη θέση, ότι δεν υπάρχει φιλία μεταξυ αντρών και γυναικών, τους διδάσκει ότι αυτές «προκαλούν», ότι εκείνοι οφείλουν να εκμεταλλευτούν κάθε ευκαιρία όπου αυτές θα είναι αδύναμες και εκτεθειμένες, ότι ένα μήνυμα με σεξουαλικό περιεχόμενο σημαίνει ότι η συναίνεσή της δεν είναι πια απαραίτητη. Αντί να διδάξετε στις κόρες σας να «προσέχουν» και να «μαζεύονται», διδάξτες στους γιους σας να μην βιάζουν, να σέβονται και να υποστηρίζουν τις γυναικες, να μην κάνουν τις πλάτες σε βιαστές, να ξεμπροστιάζουν τους φίλους τους ακομα και όταν εκφράζουν μισογυνικές αντιλήψεις, να διαλέγουν τις παρεες τους και να μην κάνουν τα στραβά μάτια στο όνομα κάποιου φανταστικού brotherhood!
Αυτή τη χρονία, ως new year’s resolution ρε παιδί μου, στοχεύστε να γίνετε αυτό το συμπαθητικό άτομο που δεν αντλεί αξία από το χαμηλό βάρος του και δεν τη βρίσκει μειώνοντας τ@ς άλλ@ς βάσει των κιλών τους ή της σχέσης τους με το φαγητό. Στοχεύστε να γίνετε αυτό το άτομο που, σε αντίθεση με αυτό που μας διδάσκει η κοινωνία, δείχνει ενσυναίσθηση προς τα άτομα που αντιμετωπίζουν διαρκείς διακρίσεις λόγω της εμφανισής τους, δεν αναλώνεται σε μαλακισμένα χοντροφοβικα αστεία και δείχνει κατανόηση σε όσ@ς εσωτερικεύουν την ενοχικότητα που καλλιεργείται στη σχέση όλων μας, πόσο μάλλον τον χοντρών ατόμων, με το φαί. Προσπαθήστε να γίνεται το άτομο, που σε αντίθεση με την Γεωργία, δεν περιφέρει το κόμπλεξ ανωτερότητάς που πηγάζει από τα κιλά της με περηφάνια στα social media και δεν υποτιμά τους ανθρώπους με βάση τις διατροφικές τους συνήθειες, Να φιλοδοξείτε να γίνετε το άτομο που μπορεί να χαρεί με τις μικρές νίκες που σημειώνουν οι γύρω τους, όπως ότι δεν έφαγαν γλυκό, κατανοώντας ταυτόχρονα ότι η δαιμονοποίηση του φαγητού και της απόλαυσης που πηγάζει από αυτό είναι προβληματική και επιβλαβής για τα ίδια τα άτομα ρίχνοντας τα συχνά σε έναν φαύλο κύκλο. Να γίνετε το άτομο που δέχεται τα χοντρά άτομα όπως είναι και δεν γελάει εις βάρος τους ούτε προσποιείται κουτοπόνηρα ότι θέλει το καλό τους ή δεν ειναι πραγματικα το βάρος αλλά η στάση τους που κοροιδεύει.
Αυτό το άτομο να θέλετε να είστε, γιατί αυτό ειναι δυσκολότερο από μια φτηνή επιτέλεση της καφρίλας μέσω ανέμπνευστων αστείων, γιατί αυτό απαιτεί πολλή προσπάθεια να αποβάλλουμε όσα επί χρόνια έχουμε εσωτερικεύσει ως ιδέες και συχνά έχουν χαραχτεί στο σώμα μας ως δεύτερη φύση, γιατι αυτό συνοδεύεται από προσωπική ανάπτυξη και είναι πολύ πιο χρήσιμο στον ήδη πολύ σκληρό με τα χοντρά άτομα κόσμο από άλλη μια ευκαιρία να χλευάσουμε τα χοντρά σώματα
Η ηθοποιός Μυρτώ Αλικάκη σε πρόσφατη συνέντυξή της τοποθετήθηκε για το κίνημα του #Metoo δηλώνοντας ότι «υπάρχει μια υπερβολή στην ιστορία της σεξουαλικής παρενόχλησης». Η ηθοποιός προέβαλε την ένσταση της υποστηρίζοντας ότι για την ίδια «σεξουαλική παρενόχληση είναι το να σου ζητήσει ένας άνθρωπος με αντάλλαγμα μια επαγγελματική θέση να βρεθείς σεξουαλικά μαζί του κι αν εσύ του αρνηθείς να χάσεις τη θέση ή να πέσεις σε δυσμένεια». Ωστόσο υποστήριξε πως»αν δεν διακυβεύεται το επαγγελματικό κομμάτι και μιλάμε για ένα φλερτ που μπορεί να είναι πολύ επιθετικό θεωρώ οτι είναι μέρος της ζωής. Όπως ένας άντρας επιτίθεται με το φλερτ του έτσι κι εγώ μπορώ να αντεπιτεθώ χωρίς να το δεχτώ». Δεν παρέλειψε προς επίρρωση του ισχυρισμού της να προσθέσει το κλασικό «δεν μπορεί οι γυναίκες συνεχώς να διαμαρτύρονται ότι οι άντρες είναι ευνουχισμένοι και με το που σε κοιτάει ένας άντρας να νιώθεις απειλή».
Σε αυτό το σημείο θα πρέπει να ξεκινήσουμε την αποδόμηση της θέσης ξεκαθαρίζοντας αν οι γυναίκες διαμαρτύρονται για κάτι αυτό ειναι κυρίως για την έμφυλη βία και την κουλτούρα του βιασμού. Και μπορεί να είναι 100% σίγουρη οτι δεν είναι οι ίδιες γυναικες που διαμαρτύρονται και για τα δύο καθώς οι γυναικες που υποφέρουν από την σεξουαλική έμφυλη βία έχουν καταλάβει ότι η ρητορική περί του υποτιθέμενου «ευνουχισμού» των αντρών δεν είναι παρά ένα πατριαρχικό τρίκ για την διατήρηση των έμφυλων ρόλων. Επομενως για ποιο λόγο θεωρεί οτι μια γυναικα θα πρέπει να υποστεί σεξουαλική παρενόχληση απλά επειδή μια άλλη ψάχνει έναν σύντροφο που να ταιριάζει με το πατριαρχικό αρρενωπό πρότυπο?
Οι διαμαρτυρίες περί ευνουχισμένων αντρών είναι κλασικός εκτροχιασμός της συζήτησης για την σεξουαλική παρενόχληση ακριβώς επειδη η πατριαρχία εσκεμμένα συγχέει το φλερτ, το οποιο εμπεριέχει μια αμοιβαίοτητα και από τα δυό μέρη, με την επιθετικότητα και την πίεση, που αφορά μόνο το ένα μέρος εις βάρος του άλλου. Με το να αποδέχεται την σύγχυση αυτή η Κα Αλικάκη το μόνο που καταφέρενει είναι να δίνει το πράσινο φως σε άντρες που βαφτίζουν «φλερτ» τις πιεστικές τους τακτικές που αδιαφορούν για το κατά πόσο οι γυναικες ανταποδίδουν και το πώς αισθάνονται για τις συνθήκες της διαντίδρασής τους και βασίζονται ακριβώς στην αίσθηση της απειλής ή την αμηχανία των γυναικών ώστε να τις κάνουν να υποχωρήσουν.
Επιπλέον, η ηθοποιός υποπίπτει σε σφάλμα όταν δείχνει να πιστεύει οτι το «επιθετικό φλερτ» των αντρων είναι συμμετρικό, δηλαδή ότι μπρεί να αντιμετωπιστεί με μία εξίσου επιθετική άρνηση από την πλευρά των γυναικών για τον απλό λόγο ότι αρνείται να λάβει υπόψη της την συστημική έμφυλη ανισότητα. Ακόμα δηλαδή και όταν δεν αφορά τον χώρο έργασίας, όπου οι ιεραρχίες είναι περισσότερο ξεκάθαρες, το ίδιο το κοινωνικό περιβάλλον καλλιεργεί μια ανισότητα που βάζει τις γυναικες σε πιο ευάλωτη θέση, είτε λόγω της διαφορετικής κοινωνικοποίησης των δύο φύλων ειτε λόγω του γενικευμένου φόβου που καλλιεργείται στις γυναικες από μικρή ηλικία. Από τη μία δηλαδή οι άντρες ανατρέφονται ως επιθετικοί ενώ οι γυναικες ως πιο υποχωρητικές και καλόβολες μαθαίνοντας από μικρές ότι τιμωρούνται δυσανάλογα όταν γίνονται δυσάρεστες ή λένε όχι με αποτέλεσμα να δυσκολεύονται να αποκρούσουν τις αδιάκριτες κινήσεις των αντρών ακριβώς λόγω αυτού το κοινωνικού conditioning . Από την άλλη, οι γυναίκες ζώντας με το συνεχή φόβο της έμφυλης βίας, ο οποιος επιβεβαιώνεται με καθημερινά περιστατικα γυναικών που τιμωρήθηκαν επειδή απέρριψαν έναν άντρα ή είπαν όχι, είναι απόλυτα λογικό να νιώθουν απειλή από το απρόσκλητο πέσιμο ενός άντρα που δεν φαίνεται να λογαριάζει το αν αυτές το απολαμβάνουν.
Η ηθοποιός δυστυχώς φαίνεται να αγκαλιάζει και το κλασικό πατριαρχικό gaslighting σύμφωνα με το οποίο οι γυναικες τάχα νιώθουν απειλή απλά και μόνο επειδή ένας άντρας τις κοιτάει, βγάζοντας τρελές χιλιάδες γυναίκες που έχουν βάσιμους λόγους να νιώθουν απειλή ή που αγανακτούν με τα γλοιώδη, χυδαία και επίμονα κοιτάγματα -χωρίς καμία να έχει φτάσει στα δικαστήρια για ένα απλό κοίταγμα όπως φαίνεται η Κα Αλικάκη να ανησυχέι λέγοντας οτι διαφωνεί «με την αμερικανική τάση να φτάνουν τα πάντα στο δικαστήριο». Ταυτόχρονα μιλάει για το «θάνατο του φλερτ» ακριβως επειδή από ολη αυτή την κουβέντα απουσιάζει η συναίνεση και η αμοιβαιότητα οι οποίες όταν αποτελούν αναπόσπαστα χαρακτηριστικά της προσπάθειας εξεύρεσης ερωτικών συτρόφων δεν υπάρχει φόβος να χαρακτηριστεί ως «παρενόχληση».
Η τοποθέτηση της Κας Αλικάκη δεν είναι το πιο σεξιστικό πράγμα που έχει ακουστεί στην σάπια ελληνική κοινωνία, βασίζεται όμως σε βασικές παρανοήσεις και πατριαρχικούς μύθους και σίγουρα δυσκολεύει τους φεμινιστικούς αγώνες θεωρώντας ότι υπάρχει πλαίσιο στο οποίο η σεξουαλική παρενόχληση είναι αθώα και αβλαβής. Παράλληλα η Κα Αλικάκη και όσ@ βρήκαν τα λεγόμενά της εύλογα θα πρέπει να αναρωτηθούν μήπως το «επιθετικό» φλερτ πολλών αντρών, όπως το ονομάζει ευφημιστικά η ίδια, βάζει τις γυναικες σε μια διαρκή άμυνα αναγκάζοντας τις να υιοθετήσουν μια διαρκή θέση θηράματος και κατά πόσο αυτό είναι τελικά η ουσία της πατριαρχίας.
