Επειδή έχω βαρεθεί να ακούω τόσα χρόνια αυτή τη μαλακία ας ξεκαθαρίσουμε κάτι: τις άδειες και τα δωράκια στις θρησκευτικές αργίες δεν τα αρνούμαστε γιατί στον καπιταλισμο ΕΤΣΙ ΚΙ ΑΛΛΙΩΣ παίρνουμε λιγότερα από οσα μας αξίζουν και δουλεύουμε ΕΤΣΙ ΚΙ ΑΛΛΙΩΣ περισσότερο από οσο αντέχουμε. Οπότε αφού τρώμε που τρώμε τα σκατά του καπιταλισμού σιγά μην αρνούμαστε δώρα και άδειες με οποιαδήποτε ευκαιρία -θα τα δεχόμασταν ακόμα και αν τα δίναν σε παγανιστικές γιορτές, σε σατανιστικές τελετέτς, στο Ραμαζάνι, στο Γιομ Κιπουρ, στο πρωτάθλημα που κέρδισε ο Παναθηναικός ακομα και δεν έχουμε ιδέα από αθλητισμό ή στην Παγκόσμια Ημέρα Πολικής Αρκούδας

.
Επίσης το Πάσχα και τα Χριστούγεννα δεν έχουν απαραίτητα θρησκευτική χροιά για όλα μας, για πολλα από εμάς είναι απλά μια ευκαιρία να περάσουμε χρόνο με αγαπημένα μας πρόσωπα που είτε πιστεύουν είτε όχι, να τηρήσουμε κάποια έθιμα που νοηματοδοτούμε με τον δικό μας τρόπο -δεν χρειάζεται να πιστεύουμε στην Οθροδοξία ή την Ανάσταση Κυρίου για να ενθουσιαστούμε με τους κουραμπιέδες, τα γεμιστά τσουράκια ή το τσούγκρισμα των αυγών ή την μεταμφιεση είτε τις Απόκριες είτε το Halloween. Και αυτό ισχύει και για όσους ειρωνικα λένε πως η Πρωτοχρονιά δεν έιναι παρά μια περιστροφή της γης γύρω από τον Ήλιο αυθαίρετα μετρημένη -χέστε μας κι εσείς, ο ανθρώπινος πολιτισμός ανέκαθεν όριζε γιορτές, επετείους, ξεχωριστές μέρες που σημαίνουν κάτι για την κοινότητα, δεν μπορεί όλες οι μέρες να είναι ίδιες.

Ιδανικά θα λαμβάναμε δώρα και άδειες σε ημέρες που σημαίνουν κάτι περισσότερο για εμάς και τις δικές μας αξίες γιατί πράγματι, οι θρησκευτικές γιορτές που γιορτάζονται από το κράτος και τους εργοδότες αποκλείουν ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού (τόσο άθεους όσο και μεινότητες) υπαγορεύοντας τον κατασκευασμένο χαρακτήρα της κοινότητας και της υποτιθέμενης εθνικής ενότητας. Αλλά το να νομίζετε ότι όσα δεν ασπαζόμαστε τα θρησκευτικά σας πιστεύω οφείλουμε να δουλεύουμε περισσότερο και να κερδίζουμε λιγότερα λες και ειναι ο Θεός σας που μας δίνει της αργίες και τα δώρα σαν αντομοιβή για την πίστη μας είναι εντελώς ηλίθιο κι ακόμα πιο ηλίθιο που νομίζετε οτι μας αποστομώνετε με τέτοια επιχειρήματα.

4 λόγοι που οι γυναίκες σε θέλουν περισσότερο όταν είσαι σε σχέση: η φεμινιστική προσέγγιση
-δε σε θέλουν περισσότερο, απλά εξακολουθείς να μπερδεύεις τα αραιά λαικ που σου κάνει ή τις σποραδικές απαντήσεις στα stories σου με ενδιαφέρον, όπως έκανες και όταν ήσουν single και έφαγες το κεφάλι σου γιατί ποτέ δε σε γούσταρε και ούτε τώρα σε γουστάρει, απλά έχεις την αυτοπεποιθηση να το ερμηνεύεις έτσι.
-δε σε θέλει περισσότερο τώρα που είσαι σε σχέση, πιθανότατα αγνοεί ότι έχεις σχέση είτε επειδη δε σε stalkάρει όπως θες να πιστεύεις, είτε επειδη δεν υπεραναλύει το check in που έκανες στο brunchάδικο στη Μάνη (όπως θεωρεί το άρθρο οτι κάνει) είτε επειδη εσκεμμένα κρύβεις το γεγονός οτι έχεις σχέση και δεν κάνεις tag από την κοπέλα σου ακριβώς γιατί θες να έχεις καβάτζες.Πιθανότατα χώρισε, έχει κάβλες ή κάτι άλλαξε στη δική της ζωή και μπορεί να ενδιαφέρεται περισσότερο από πριν αλλά αυτό δεν έχει να κάνει με τη δική σου σχέση.
-δεν σε θέλει περισσότερο τώρα που είσαι σε σχέση, απλά ίσως τώρα που σταμάτησες να είσαι πιεστικός και να αποπνέεις απελπισιά και λιγουριά μπορεί να της έδωσες περισσότερο χώρο να σε δει με ενδιαφέρον. Οι γυναικες δεν είναι σαν τα γραμματόσημα που κολλάνε όταν τις φτύνουν, οι γυναίκες απλά εχουν σιχαθεί να πιέζονται συνεχώς από passive aggressive άντρες που τις κανουν να νιωθουν υποχρέωσει να ανταποκριθούν οποτε λίγος χώρος να ανασάνουν κάνει καλό σε σχέση με τότε που την ρωτούσες «ενοχλώ, πες μου αν ανοχλώ» όποτε δεν απαντούσε μέσα σε 5 λεπτα. Πιθανότατα αν χωρίσεις και αρχίσεις τα ίδια δε θα σε θέλει ούτε τοτε.
-Η μισογυνική ποπ κουλτούρα όπως αυτό το γελοίο άθρο σε έκανε να πιστεύεις οτι οι γυναικες ειναι χειριστικές ύπουλες ανταγνωιστικές άρπυιες που στόχο της ζωής τους ειναι να σε βασανίσουν και να σε «ξελογιάσουν» και να «φάνε» η μία τον γκομενο της άλλης οπότε βλέπεις φαντάσματα εκεί που δεν υπάρχουν γιατί είσαι ένας τελειωμένος μισογύνης. Πιθανότατα δεν έχεις καν καποια περίπτωση στο μυαλό σου απλα σου αρέσει να πιστεύεις οτι κάποτε θα βρεις γκόμενα και όσες σε έφτυναν θα τρέχουν από πισω σου
Σε κάθε περίπτωση υπεύθυνος είσαι εσύ που συνεχίζεις να φλερτάρεις μαζί της αντι να εστιάσεις στην σχέση που λες οτι εχεις. Αν δεν παίρνεις εσύ στα σοβαρά τη σχέση σου γιατι να την πάρει αυτή που στο φινάλε δεν ξέρει τη φάση ανάμεσα σε σένα και την κοπέλα σου -μπορεί να νομίζει οτι είστε σε ανοικτή σχέση 🤷‍♀️

Η ηθοποιός Μυρτώ Αλικάκη σε πρόσφατη συνέντυξή της τοποθετήθηκε για το κίνημα του #Metoo δηλώνοντας ότι «υπάρχει μια υπερβολή στην ιστορία της σεξουαλικής παρενόχλησης». Η ηθοποιός προέβαλε την ένσταση της υποστηρίζοντας ότι για την ίδια «σεξουαλική παρενόχληση είναι το να σου ζητήσει ένας άνθρωπος με αντάλλαγμα μια επαγγελματική θέση να βρεθείς σεξουαλικά μαζί του κι αν εσύ του αρνηθείς να χάσεις τη θέση ή να πέσεις σε δυσμένεια». Ωστόσο υποστήριξε πως»αν δεν διακυβεύεται το επαγγελματικό κομμάτι και μιλάμε για ένα φλερτ που μπορεί να είναι πολύ επιθετικό θεωρώ οτι είναι μέρος της ζωής. Όπως ένας άντρας επιτίθεται με το φλερτ του έτσι κι εγώ μπορώ να αντεπιτεθώ χωρίς να το δεχτώ». Δεν παρέλειψε προς επίρρωση του ισχυρισμού της να προσθέσει το κλασικό «δεν μπορεί οι γυναίκες συνεχώς να διαμαρτύρονται ότι οι άντρες είναι ευνουχισμένοι και με το που σε κοιτάει ένας άντρας να νιώθεις απειλή».

Σε αυτό το σημείο θα πρέπει να ξεκινήσουμε την αποδόμηση της θέσης ξεκαθαρίζοντας αν οι γυναίκες διαμαρτύρονται για κάτι αυτό ειναι κυρίως για την έμφυλη βία και την κουλτούρα του βιασμού. Και μπορεί να είναι 100% σίγουρη οτι δεν είναι οι ίδιες γυναικες που διαμαρτύρονται και για τα δύο καθώς οι γυναικες που υποφέρουν από την σεξουαλική έμφυλη βία έχουν καταλάβει ότι η ρητορική περί του υποτιθέμενου «ευνουχισμού» των αντρών δεν είναι παρά ένα πατριαρχικό τρίκ για την διατήρηση των έμφυλων ρόλων. Επομενως για ποιο λόγο θεωρεί οτι μια γυναικα θα πρέπει να υποστεί σεξουαλική παρενόχληση απλά επειδή μια άλλη ψάχνει έναν σύντροφο που να ταιριάζει με το πατριαρχικό αρρενωπό πρότυπο?

Οι διαμαρτυρίες περί ευνουχισμένων αντρών είναι κλασικός εκτροχιασμός της συζήτησης για την σεξουαλική παρενόχληση ακριβώς επειδη η πατριαρχία εσκεμμένα συγχέει το φλερτ, το οποιο εμπεριέχει μια αμοιβαίοτητα και από τα δυό μέρη, με την επιθετικότητα και την πίεση, που αφορά μόνο το ένα μέρος εις βάρος του άλλου. Με το να αποδέχεται την σύγχυση αυτή η Κα Αλικάκη το μόνο που καταφέρενει είναι να δίνει το πράσινο φως σε άντρες που βαφτίζουν «φλερτ» τις πιεστικές τους τακτικές που αδιαφορούν για το κατά πόσο οι γυναικες ανταποδίδουν και το πώς αισθάνονται για τις συνθήκες της διαντίδρασής τους και βασίζονται ακριβώς στην αίσθηση της απειλής ή την αμηχανία των γυναικών ώστε να τις κάνουν να υποχωρήσουν.

Επιπλέον, η ηθοποιός υποπίπτει σε σφάλμα όταν δείχνει να πιστεύει οτι το «επιθετικό φλερτ» των αντρων είναι συμμετρικό, δηλαδή ότι μπρεί να αντιμετωπιστεί με μία εξίσου επιθετική άρνηση από την πλευρά των γυναικών για τον απλό λόγο ότι αρνείται να λάβει υπόψη της την συστημική έμφυλη ανισότητα. Ακόμα δηλαδή και όταν δεν αφορά τον χώρο έργασίας, όπου οι ιεραρχίες είναι περισσότερο ξεκάθαρες, το ίδιο το κοινωνικό περιβάλλον καλλιεργεί μια ανισότητα που βάζει τις γυναικες σε πιο ευάλωτη θέση, είτε λόγω της διαφορετικής κοινωνικοποίησης των δύο φύλων ειτε λόγω του γενικευμένου φόβου που καλλιεργείται στις γυναικες από μικρή ηλικία. Από τη μία δηλαδή οι άντρες ανατρέφονται ως επιθετικοί ενώ οι γυναικες ως πιο υποχωρητικές και καλόβολες μαθαίνοντας από μικρές ότι τιμωρούνται δυσανάλογα όταν γίνονται δυσάρεστες ή λένε όχι με αποτέλεσμα να δυσκολεύονται να αποκρούσουν τις αδιάκριτες κινήσεις των αντρών ακριβώς λόγω αυτού το κοινωνικού conditioning . Από την άλλη, οι γυναίκες ζώντας με το συνεχή φόβο της έμφυλης βίας, ο οποιος επιβεβαιώνεται με καθημερινά περιστατικα γυναικών που τιμωρήθηκαν επειδή απέρριψαν έναν άντρα ή είπαν όχι, είναι απόλυτα λογικό να νιώθουν απειλή από το απρόσκλητο πέσιμο ενός άντρα που δεν φαίνεται να λογαριάζει το αν αυτές το απολαμβάνουν.

Η ηθοποιός δυστυχώς φαίνεται να αγκαλιάζει και το κλασικό πατριαρχικό gaslighting σύμφωνα με το οποίο οι γυναικες τάχα νιώθουν απειλή απλά και μόνο επειδή ένας άντρας τις κοιτάει, βγάζοντας τρελές χιλιάδες γυναίκες που έχουν βάσιμους λόγους να νιώθουν απειλή ή που αγανακτούν με τα γλοιώδη, χυδαία και επίμονα κοιτάγματα -χωρίς καμία να έχει φτάσει στα δικαστήρια για ένα απλό κοίταγμα όπως φαίνεται η Κα Αλικάκη να ανησυχέι λέγοντας οτι διαφωνεί «με την αμερικανική τάση να φτάνουν τα πάντα στο δικαστήριο». Ταυτόχρονα μιλάει για το «θάνατο του φλερτ» ακριβως επειδή από ολη αυτή την κουβέντα απουσιάζει η συναίνεση και η αμοιβαιότητα οι οποίες όταν αποτελούν αναπόσπαστα χαρακτηριστικά της προσπάθειας εξεύρεσης ερωτικών συτρόφων δεν υπάρχει φόβος να χαρακτηριστεί ως «παρενόχληση».

Η τοποθέτηση της Κας Αλικάκη δεν είναι το πιο σεξιστικό πράγμα που έχει ακουστεί στην σάπια ελληνική κοινωνία, βασίζεται όμως σε βασικές παρανοήσεις και πατριαρχικούς μύθους και σίγουρα δυσκολεύει τους φεμινιστικούς αγώνες θεωρώντας ότι υπάρχει πλαίσιο στο οποίο η σεξουαλική παρενόχληση είναι αθώα και αβλαβής. Παράλληλα η Κα Αλικάκη και όσ@ βρήκαν τα λεγόμενά της εύλογα θα πρέπει να αναρωτηθούν μήπως το «επιθετικό» φλερτ πολλών αντρών, όπως το ονομάζει ευφημιστικά η ίδια, βάζει τις γυναικες σε μια διαρκή άμυνα αναγκάζοντας τις να υιοθετήσουν μια διαρκή θέση θηράματος και κατά πόσο αυτό είναι τελικά η ουσία της πατριαρχίας.

O άντρας λέει είναι πιο βιολογικά επιθυμητός από τη γυναικα επειδή ενώ τα ωάρια έχουν ημερομηνία λήξης το σπέρα του άντρα δεν έχει. Ενα λεπτό ομως, αν υπάρχει ανεξάντλητος αριθμός σπερματοζωαρίων και περιορισμένος αριθμός ωαρίων αυτό δε σημαίνει ότι τα ωάρια βρίσκονται σε σπανιότητα ενώ τα σπερματοζωάρια σε περίσσια? Δεν σημαίνει ότι υπάρχει μια σπατάλη σπέρματος που ειναι ΑΧΡΗΣΤΑ ακριβώς επειδή δεν υπάρχουν αρκετά ωάρια για να γονιμοποιήσουν? Δεν σημαίνει ότι όσοι άντρες και να υπάρχουν η αναπαραγωγή της ανθρωπότητας εξαρτάται σχεδόν αποκλειστικά από τις αναπαραγωγικές δυνατότητες των γυναικών και των ατόμων με μήτρα και ωάρια? Δεν σημαίνει οτι αρκουν ελάχιστοι άντρες και το σπέρμα τους για να γονιμοποιήσουν χιλιάδες γυναιεκες? Θυμίστε μου λίγο στα οικονομικά, γιατί πάνε χρονια απο το πρώτο μου πτυχίο, τι γίνεται όταν η προσφορά (σπέρματος) ξεπερνα τη ζήτηση? Τι γίνεται όταν ένα προιόν βρίσκεται σε περισσια? Α ναι, η αξία του πέφτει!

Αν λοιπόν η αξία μας εξαρτιόταν όντως από την βιολογία μας και αν το πεπρωμένο μας καθοριζόταν αποκλειστικά από την αναπαραγωγή γιατι να θεωρείται βιολογικά πιο επιθυμητός ο άντρας? Και πιο επιθυμητός από ποιον ακριβώς, ποιος ειναι που επιθυμεί περισσότερο τους άντρες? Ο Θεός? Και γιατί οι γυναικες αναζητούν «καταξιωμένους» άντρες αν όχι ακριβώς επειδή το κράτος δεν παρείχε βοήθεια και οι ίδιες δεν επιτρεπόταν να καταξιωθούν?

Και το πιο σημαντικό: από πού προκύπτει ότι η ψυχοσύνθεσή μας απορρέει από την επιθυμία μας να τεκνοποιήσουμε? Η ψυχοσύνθεσή μας ήταν αποτέλεσμα των συνθηκών που επιβάλλει η πατριαρχία, η οποία ανήγαγε τις γυναικες σε αναπαραγωγικές μηχανές που έπρεπε να ανταλλάξουν τις αναπαραγωγκές τους δυνατότητες με την επιβίωσή τους. Χάρη, ανάμεσα στα άλλα, και τους αγώνες του φεμινισμού αυτό δεν ειναι πια αναγκαίο οπότε τα τρομοκρατημένα μισογυνικά σκουπίδια προσπαθούν να καθησυχάσουν τον εαυτό τους οτι τάχα οι ίδιοι παραμένουν «από βιολογικής πλευράς πιο επιθυμητοί» την ίδια ώρα που προσπαθούν να μας πεισουν ότι ο φεμινισμός δεν είνα παρά μια πλεκτάνη γιατι το μονο που χρειάζεται είναι να αγκαλιάσουεμ την κατωτερότητά μας.