Mέρος της κουλτούρας του βιασμού ειναι η συγκάλυψη των περιστατικών έτσι ώστε να μην βγουν προς τα έξω και κυρίως να μη βρουν το δρόμο προς τη δικαιοσύνη. Αυτό επιτυγχάνεται με την άνευ όρων υποστήριξη του κατηγορούμενη και την ταυτόχρονη διαπόμπευση αλλά και έμμεση απειλή του θύματος κυρίως μέσω του slut shaming. Mέρος του πνεύματος του brotherhood είναι η υποστήριξη της εκδοχής του κατηγορούμενου γιατί «γνωρίζουν το περιστατικό» ακόμα και αν το περιστατικό το γνωρίζουν μονο μέσα από αυτά που τους είπε ο ίδιος. Η απειλή δημοσίευσης προσωπικών φωτογραφιών του θύματος έχει σκοπό από τη μία να φιμώσει την ίδια που θα αποτραβήξει τις κατηγορίες από το φόβο της έκθεσης και από την άλλη να αποδείξει ότι το θύμα είναι αδύνατο να βιαστεί γιατί δείτε, έχει βυζία και κώλο ή κάνει συναινετικό (?) σεξ. Φυσικά η ιδέα πως μια γυναικα που κάνει (πολύ) σεξ δε μπορεί να βιαστεί ειναι κι αυτή μέρος της κουλτούρας του βιασμού και του στιγματισμού της γυναικείας σεξουαλικότητας, η οποία στην πατριαρχία θα πρέπει ή να αποκρύπτεται ή να αποτελεί δημόσιο αγαθο χωρίς όρια. Το να προσπαθείς να αποδείξεις ότι μια γυναίκα δεν βιάστηκε επειδή υπάρχουν γυμνά βίντεο η φωτογραφίες της (κάτι που φυσικά δεν ξέρουμε καν αν ισχύει) είναι σαν να προσπαθείς να αποδείξεις ότι κάποιος αποκλείεται να αποτέλεσε θύμα κλοπής γιατι να, έχεις ντοκουμέντα ότι έκανε δώρα συναινετικά. Μέσα από αυτό το μικρό δείγμα που ηρθε ως απάντησε σε αυτό το ποστ* μπορούμε να πάρουμε μια γεύση για τα αίτια για τα οποία μιλάμε για τον τεράστιο σκοτεινό αριθμό των βιασμών, για τις υποθέσεις δηλαδή που δεν αναφέρονται ποτέ και άρα δεν προσμετρώνται καν στα στατιστικά. Ο πόλεμος που δέχονται τα θύματα βιασμού δεν μπορεί να συγκριθεί με αυτό κανενός άλλου εκγκλήματος και δυστυχώς δεν έχουν όλα τα θύματα το ψυχικό σθένος να αντιμετωπίσουν αυτού του είδους τις επιθέσεις και τις απειλές καθώς και το ενωμένο μέτωπο του brotherhood και του περιβάλλοντος των βιαστών που τους ενδιαφέρει περισσότερο να ξεπλύνουν τα φιλαράκια τους πάρα να τους κρατήσουν υπόλογους για τις πράξεις τους. Δεν χρειάζεται να ξέρουμε εδώ αν ο κατηγορούμενος είναι όντως ένοχος γιατί το ζητούμενο εδώ είναι η υποστήριξη του μέσω καθαρά μισογυνικών αφηγημάτων και μέσων *https://www.facebook.com/siopieinaisunenoxh/posts/194265372137939
Άντρας: ΕΊΝΑΙ ΕΠΕΙΔΗ ΕΙΜΑΙ ΥΠΕΡΒΟΛΙΚΑ ΚΑΛΟΣ Ε, Ε? ΑΝ ΗΜΟΥΝ ΚΑΛΑΣ ΜΑΛΑΚΑΣ ΠΟΥ ΣΕ ΕΙΧΑ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΙ ΚΑΙ ΣΕ ΕΙΧΑ ΒΙΑΣΕΙ ΘΑ ΕΤΡΕΧΕΣ ΑΠΟ ΠΙΣΩ ΜΟΥ!ΤΕΤΧΟΙΕΣ ΕΙΣΤΕ ΔΕΝ ΓΟΥΣΤΑΡΕΤΕ ΤΑ ΚΑΛΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΑΝ ΕΜΕΝΑ ΚΑΡΧΙΕΕΣΣΣ!!!!
Είναι θλιβερό ότι η πατριαρχία έχει δημιοιυργήσει έναν κόσμο που τόσοι άντρες, ανίκανοι να διαχειριστούν την απόρριψη, ανατρέχουν χωρίς καμία ένδειξη σε μισογυνικά σενάρια σύμφωνα με τα οποία οι γυναίκες τάχα τους απορρίπτουν επειδή δείχνουν το ελάχιστο της ανθρώπινης ευπρέπειας γιατι υποτίθεται γουστάρουν γύπες και κακοποιητικούς τύπους. Η λέξη κλειδή εδώ ειναι το «λογικά» ο τύπος δηλαδή δεν έχει κανένα σημάδι και καθόλου feedback από την εν λόγω κοπέλα, η πατριαρχίκή λογική όμως του υπαγορεύει οτι μια κοπέλα που απλά κοιμήθηκε σπίτι του γιατή ήταν μεθυσμένη σίγουρα θα τον απέρριψε γιατί αυτός δεν έκανε κίνηση ενώ αυτή ήταν ευάλωτη. Έτσι καταφέρνει όχι μονο να σώσει τον εγωισμό του από τον υπαρξιακό τρόμο της απόρριψης αλλά και να κερδίσει χειροκροτήματα (από τον εαυτό του αλλά και από το κοινό) επειδή έπραξε το αυτονόητο. Βοnus εδώ είναι και ο τρόπος που προβάλει την αυτοθυσία του ως τιμωρητική για το ίδιο, γιατί το χει σίγουρο ότι ο σεβασμός της γυναικείας συναίνεσης θα οδηγει σε συλλογή απορρίψεων καθώς οι ίδιες οι γυναικες δεν ξέρουν το καλό τους και οφείλει ο ιδιος, ως ιππότης, να τις προστατέψει.
Η ιστορία αυτή δεν είναι απλά μια ιστορία ερωτικής αποτυχίας ούτε καν μια προσπάθεια εκλογίκευσης της. Ο τρόπος που έχει διατυπωθεί συνεισφέρει στο αφήγημα πως όταν οι άντρες δεν «ορμάνε» με το που βρίσκουν ευκαιρία, την χάνουν για πάντα και ταυτόχρονα ότι οι γυναικες δεν επιβραβεύουν αυτούς που τις σέβονται με σεξ γιατί καταβάθρος θέλουν άντρες που να μην τις σέβονται,. Το αφήγημα αυτο θα τείνει να επιβεβαιωθεί κάθε φορά που μια γυναίκα απορρίπτει έναν άντρα ΓΙΑΤΙ ΑΠΛΑ ΔΕΝ ΤΟΝ ΓΟΥΣΤΑΡΕΙ, για οποιαδήποτε λόγο που δε θα μάθουμε ποτέ γιατί τον ξέρει μονο η ίδια. See Less
Για να καταλάβουμε πώς βρεθήκαμε εδώ που βρισκόμαστε τώρα, αγωνιώντας όχι μόνο για το αν θα χάσει ο Τραμπ τις εκλογές αλλά και αν θα δεχτεί το αποτέλεσμα σε περίπτωση που χάσει, ας θυμηθούμε ένα κείμενο που δημοσιεύτηκε από το γνωστό αριστερό blog «Πιτσιρίκος» λίγο μετά την ορκωμοσία του νέου Προέδρου το 2017. Ο Πιτσιρίκος έπλεξε κυριολεκτιά το εγκώμιο του Τράμπ ακριβώς γιατι οι ματ
σοσιαλιστές δεν διστάζουν ποτέ να ταχθούν με τους φασίστες όποτε νιώθουν τα προνόμιά τους να απειλούνται από τον μπαμπούλα της «πολιτικης ορθοτητας». Ο Πιτσιρίκος χαρακτήρισε τον Τράμπ «αυτόν που δεν φοβάται» λες και ένας λευκός, ετεροφυλόφιλος, πάμπλουτος άντρας έχει τίποτε να φοβηθεί όταν καταφέρεται εναντίον των αδυνάμων. Λες και οποισδήποτε προνομιούχος έχει τίποτε να φοβηθεί όταν υποβιβάζει και καταπιέζει τους αδύναμους. Οι ματσοσιαλιστές καβλώνουν με τον Τραμπ όχι γιατί λέει αυτό που σκέφτεται αλλά γιατι λέει αυτό που σκέφτονται κι οι ίδιοι αλλά νιώθουν να «καταπιέζονται» γιατι ο χώρος τους δεν είναι ο ίδιος βόθρος με την Ακροδεξιά και ο δικός τους μισογυνισμός, ρατσισμός και ομοφοβία συνοδεύεται (ΩΙΜΕ) απο επικριτικά σχόλια και βλέμματα. Κι αυτοί οι καημένοι τρομοκρατούνται μωρέ γιατι δεν έχουν συνηθίσει να δέχονται κριτική και σου λέει, έτσι πάνε αυτά, σήμερα μου τη λένε που είπα την Μέρκελ «πατσαβούρα» αντί να κανω αντικαπιταλιστική κριτική, αύριο με στέλνουν εξορία στην Μακρόνησο.
Ο πιτσιρίκος κάνει και τον βλάκα λέγοντας «Η αλήθεια είναι πως, ενίοτε, τις γυναίκες τις πιάνεις από το μoυνί. Ακόμα κι αν δεν είσαι σταρ.Συγγνώμη αν σας σοκάρω με αυτή την …αποκάλυψη. Οι γυναίκες έχουν μουνί και οι άνδρες έχουν πoύτσο.Και πιάνονται καμιά φορά από αυτά τα σημεία. Συμβαίνει. Σε έναν κόσμο που οι άνθρωποι δεν τολμούν ούτε τα σημεία του σώματός τους να πουν με τη λαϊκή ορολογία, οπωσδήποτε προκαλούν εντύπωση αυτοί που το κάνουν». Πάγια τακτική των αντιπολιτικορθακηδων και τον ματσοσιαλιστών είναι να προσπαθουν να πλαισιώσουν την φεμινιστική κριτική ως πουριτανισμό και γι αυτό εδώ προσποιείται ότι το πρόβλημά μας είναι η λέξη «μουνί» ή η σεξουαλική πράξη και όχι το γεγονός οτι ο Τραμπ ισχυρίστηκε πως οταν είσαι πλούσιος οι γυναίκες σε αφήνουν να τις πιάσεις από το μουνί και να τους κάνεις «οτιδήποτε» «χωρίς να περιμένεις». Είναι η βεβαιότητα της συναίνεσης που υπονόησε, όχι το μουνί που μας σόκαρε. Το να είσαι πεπεισμένος πως όταν είσαι διάσημος και πλούσιος μπορεις να κάνεις στις γυναικες ότιδήποτε σε κάνει υποψήφιο βιαστή και είναι ο λόγος που τόσοι πλούσιοι και διάσημοι βρίσκονται κατηγορούμενοι για σεξουαλική επίθεση. Είναι το entitlement των ισχυρών που φαντάζει απειλητικό, όχι το γεγονός οτι οι άντρες πιάνουν γυναίκες απο το μουνί -αλλά αυτά είναι ψιλά γράμματα για όσους θέλουν να απεικονίσουν τις φεμινίστριες ως αγάμητες σεξοφοβικές.
Ο θαυμασμός που αναβλύζει από το κείμενο αυτό οφείλεται στην ταυτιση με τον μισογυνισμό, την ομοφοβία και τον ρατσισμό του Τραμπ, ταύτιση την οποία προσπαθούν να εκλογικεύσουν ως «γενναιότητα». Ναι, πράγματι, ο Τραμπ δεν φοβάται, είναι τόσο γενναίος που ήδη έδειξε ότι δεν φοβάται καν να κλέψει τις εκλογές ακομα και αν ο κοσμος ψηφίσει εναντίον τους -ένας ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΣ ήρωας! Ο Τραμπ είναι τόσο θαρραλέος και τόσο γενναίος που δεν μασάει να κλέψει τα αναπαραγωγικά δικαιώματα των γυναικών -μα πού τα βρίσκει τόσο κότσια, δεν τους φτιάχνουν πια έτσι τους άντρες! Ο Τραμπ δεν διστάζει να υποστηρίξει την αστυνομική βία ακόμα και όταν χιλιάδες βγαίνουν στους δρομους να διαδηλώσουν εναντίον της -επιτέλους ένας ηγέτης που λέει και κάνει αυτό που σκέφτεται. χωρίς να υποκύπτει στις πιέσεις του κόσμου!
Ο πιτσιρίκος μας πληροφορεί πως «Τον Τραμπ τον έφερε στην προεδρία των ΗΠΑ η συνεχής προσπάθεια εκφοβισμού και τρομοκράτησης των πολιτών και η υστερία της πολιτικής ορθότητας». Οχι βέβαια, τον Τραμπ τον έφεραν στην εξουσία κάθε είδους σκουπίδια που ενοχλήθηκαν τόσο πολύ από το γεγονός οτι πρέπει να βουλώσουν επιτέλους το μισογυνικό βρομόστομά τους για να μην πετάνε σεξιστικους βόθρους που προτίμησαν ένα φασίστα στην εξουσία που δεν είχε τίποτε να τους προσφέρει πέρα από τν ψευδαίσθηση μεγαλείου και την αίσθηση ανωτερότητας έναντι σε ιστορικά καταπιεσμένες ομάδες. Τον Τραμπ τον έφεραν στην εξουσία ενωμένοι μισογύνηδες, ομοφοβικοί και ρατσιστές όλου του πολιτικού φάσματος που δεν έχουν ένα όραμα για το μέλλον αλλά τουλάχιστον δε θέλουν να χάσουν τα προνόμιά του παρελθοντος στα οποία προσκολλούνται πεισματικά, σαν παιδάκι που αρνείται να αποχωριστεί την μωρουδιακή του κουβέρτουλα.
Ας θυμηθούμε λοιπόν σήμερα, καθώς ανανεώνουμε τα αποτελέσματα των αμερικανικών εκλογών με αγωνία, ότι πολλοί «σύντροφοι» στήριξαν τον Τραμπ και συνεχίζουν να στηρίζουν υπερσυντηρητικές περσονες γιατι δεν διστάζουν να ρίξουν τους λιγότερο προνομιούχους στο γκρεμό προκειμένου να διατηρήσουν την λιγοστή εξουσία που τους έχει απομείνει. Γιατι ο αντιπολιτικορθακισμός παραμένει υψηλότερα στην αντζέντα τους από τον αντικαπιταλισμό και κάθε έννοια ισότητας και γι αυτο δεν ντρέπονται να αγκαλιάσουν κανονικούς φασίστες
Kι ενώ οι αντιφεμινίστριες γυναίκες ονειρεύονται αυτόν που θα βγάζει αρκετά λεφτά για να τις συντηρεί ως νοικοκυρές, η πραγματικότητα για τις γυναικες είναι σκληρή. Το νέο μοντέλο πατριαρχίας τις θέλει εργαζόμενες ώστε να συνεισφέρουν στα έξοδα του σπιτιού χωρίς φυσικά να μειώνει τις προσδοκίες της ως προς τον ρόλο τους ως μάνες. Οι γυναικες λοιπόν που επιλέγουν να μείνουν στο σπίτι αναλαμβάνοντας πλήρως τον ρόλο της μητέρας και της νοικοκυράς χαρακτηρίζονται ως τεμπέλες που θα έπρεπε να πλένουν και τα πόδια του άντρα τους για να δείξον την ευγνωμοσύνη τους, ενώ αυτές που αποφασιζουν να βγουν στην επαγγελματική αρένα αντιμετωπίζουν διακρίσεις καθώς δε θεωρούντα αρεκτά διαθεσιμες και πιστές στην επιχείρηση από τους υποψήφους εργοδότες. Αυτή την κατάσταση μάλιστα προσπαθούν οι αντιφεμινιστές να μας την πλασάρουν ως αποτέλεσμα του φεμινισμού που έβγαλε (με το ζόρι τάχα) τις γυναίκες από το σπίτι ενώ στην πραγματικότητα δεν ειναι παρά αποτέλεσμα της πατριαρχίας που δεν ελαφραίνει ποτέ τα βάρη της αλλά απλά της προσθέτει νέα. Ο φεμινισμός είναι στην πραγματικότητα αυτός που ονειρευεται έναν κοσμο που η γυναίκα θα εκτιμάται και θα ανταμείβεται για την προσφορά της στον σπίτι και την ανατροφή των παιδιών τα οποία αποτελούν κανονική εργασία. Και θα ανταμείβεται όχι φυσικά με ένα μπουκέτο λουλούδια στη γιορτή της μητέρας αλλά με οικονομική εξασφάλιση.
Στην παρούσα φάση της πατριαρχίας η γυναικα έχει να επιλέξει ανάμεσα στο ρόλο της νοικοκυράς που θα αναμένεται να εκπληρώνει με δουλικότητα προς τον άντρα και που δε θα την εξασφαλίζει οικονομικά και την προσπάθεια επαγγελματικής ανέλιξης όπου δε θα αντιμετωπίζεται ποτέ ως ίση με τον άντρα, ανάμεσα στα άλλα και επειδή τα πρόσθετα βάρη την κρατούν πίσω. Κι αυτός είναι ένας από τους λόγους που χρειαζόμαστε φεμινισμό αλλά και την κατανόηση πως στο παρον νεοφιλελεύθερο μοντέλο που αναμείβει μόνο τους παραγωγικούς για την επιχειρηση εργαζομένους, η ισότητρα δεν μπορει να επιτευχθει.
Το χειρότερο με αυτό το post είναι πως νομίζει οτι είναι υποστηρικτικό προς τις γυναίκες. Στην πραγματικότητα το λάθος ήδη ξεκινάει από το γεγονός οτι ορίζει τον γάμο ιδωμένο μόνο μέσα από την οπτική των αντρών, γιατί φυσικά στην πατριαρχία τα πάντα ορίζονται μέσα από την αντική ματιά. Γάμος γενικά και αόριστα λοιπόν είναι αυτό που βλέπουν οι άντρες, και αυτό είναι η «μετάλλαξη» των γυναικών από το ένα πρότυπο θηλυκότητας στο άλλο. Σύμφωνα με αυτό το ποστ οι άντρες δεν αλλάζουν, δεν μεταλλάζονται μέσα στο γάμο, παραμένουν αναλλοίωτοι και αγέραστοι ή αν αλλάζουν αυτό φαίνεται να μην γίνεται ορατό από τις γυναίκες που είναι, ξέρετε, «εγκεφαλικές». Η προσοχή λοιπόν στρέφεται ως συνήθως στο γυναικείο σώμα και την σύζυγο που μεταβαίνει από το ένα πρότυπο θηλυκότητας (την «καυτή» γαμήσιμη 25άρα) στο άλλο (την αποσεξουαλικοποιημένη μητέρα που έχει εκπληρώσει πλέον την «φύση» της με θυσίες στο σώμα και την θηλυκότητά της)
Το σχόλιο αυτό ειναι ενδεικτικό του συμπλέγματος «madonna-whore», του πατριαρχικού διαχωρισμού δηλαδή των γυναικών σε αξιοσέβαστες μητέρες και σεξουαλικά ποθητές (αλλά όχι άξιες σεβασμού) «πόρνες». Σύμφωνα με την ανάρτηση και ένα κυρίαρχο πατριαριχκό αφήγημα το καλύτερο στο οποίο μπορεί να φιλοδοξεί μια γυναίκα είναι η μετάλλαξή της από το δεύτερο στο πρώτο.
Η εξεταστική αυτή ματιά στο γυναικείο σώμα και τις λεγόμενες «ατέλειές» του δεν μπορεί φυσικά παρά να προκαλέσει ανασφάλεια στις γυναικες, το τσιτάτο όμως είναι καθησυχαστικό: ΠΑΡΟΛΑ τα «παραπανίσια κιλά», τα μη-σεξυ ρούχα και τις ραγάδες ο άντρας θα σας βρίσκει όμορφη, απλά ξέρετε, όχι με τον «καυτό» τρόπο. Αυτό βέβαια είναι ο ορισμός του negging, του συνδυασμού προσβολής με κομπλιμέντο, ίσα ίσα για να χαμηλώσει λίγο η αυτοπεποίθησή σου ώστε να βρεις ευπρόσδεκτο το θετικό κομμάτι. του σχολίου . Η πατριαρχία δηλαδή αφού χλευάσει χωρίς έλεος τις γυναικες για τα «παραπανίσια» κιλά, την κυτταρίτιδα, τις ραγάδες και την έλλειψη πόντων γαμησιμότητας μας πληροφορεί ότι όλα αυτά είναι επιτρεπτά αν τουλάχιστον ήρθαν ως αποτέλεσμα της μητρότητας και μας προσφέρει ως βραβείο την αποδοχή των αντρών οι οποιοι συμπτωματικά, δεν χρειάζεται ποτέ μα ποτέ να ανησυχούν για τέτοια διλήμματα.
Το ζητούμενο φυσικά παραμένει ΠΑΝΤΑ να μας βρίσκουν οι άντρες όμορφες γιατί, αλίμονο, αν δεν μας έβρισκαν η αναπαραγωγή του ανθρώπινου είδους θα όφειλε να σταματήσει.
Πολλά έχουν ειπωθεί σε αυτή τη σελίδα για το πώς η πατριαρχία υποτιμά συνεχώς την γυναικεία φιλία έτσι ώστε να καλλιεργήσει τον ανταγωνισμό στις γυναικες και να τους δώσει την εντύπωση ότι είναι απομονωμένες η μία από την άλλη. Η γυναικεία φιλία συγκρίνεται συνεχώς με την αντρική έτσι ώστε η τελευταία να αναδειχθεί ως πιο «αυθεντική» και «πραγματική». Εδώ θα ήθελα όμως να θίξω μια άλλη πτυχή, το πώς ο τρόπος που κατασκευάζεται η αντρική φιλία συχνά τους εκπαιδεύει στο ελαφρύ bullying και την έλλειψη ενσυναίσθησης και ευαισθησίας τα οποία βαφτίζονται «ειλικρίνεια» ή «tough love». Ενώ η γυναικεία φιλία είναι πιο φροντιστική και γεμάτη τρυφερότητα και στοργή (ακόμα και αν η πατριαρχία προσπαθεί να τα πλαισιώσει ως «ψεύτικα»), η αντρική βασίζεται συχνά σε ανταλλαγή προσβολών και συνοδεύεται από ένα είδος λεκτικής (ή και σωματικής όπως υπονοεί το πρώτο σκίτσο) κακοποίησης.
Είναι πολύ συχνό στις αντρικές παρέες να αποδίδονται nicknames οπως «χοντρός» ή «κοντός». Δεν μπορώ να φανταστώ πλαίσιο που γυναίκες θα αλληλοαποκαλούνταν έτσι, έστω και χαιδευτικά. Προημερών μάλιστα άκουσα την εξής ανταλλαγή σε μια παρέα αντρών που περνούσε από δίπλα μου «μαλάκα είσαι πάρα πολύ κοντός,, πόσο είσαι, 1.60?!», «τι 1.60 ρε μαλάκα, 1.70 είμαι» στο οποίο ο πρώτος απάντησε «και πάλι, είσαι πάρα πολύ κοντός».Τώρα, πολλοί άντρες θα υποστηρίξουν οτι αυτό δεν τους ενοχλεί και ότι εμείς ως γυναίκες δεν μπορούμε να κατανοήσουμε την αντρική φιλία γιατί είμαστε υπερευαίσθητες και ανασφαλείς. Είναι λίγο αντιφατικό όμως αυτό αν αναλογιστεί καμία πως οι αντιφεμινιστές κλαίγονται ολομερίς και ολονυκτίς για τα άδικα πατριαρχικά standards που θέλουν τον άντρα ψηλό. Λίγο δύσκολο να πιστέψει κάποι@ ότι τα πειράγματα αυτά δεν αγγίζουν κάποιες βαθύτερες ανασφάλειες. Αυτό που συμβαίνει είναι οτι οι άντρες μαθαίνουν να τα ανέχονται και να γελάνε μαζί τους διαφορετικά κινδυνεύουν να χαρακτηριστούν «υπερευαίσθητοι», «κομπλεξικοί» και «φλώροι». Την ίδια ώρα η εικινρίνεια ταυτίζεται με την σκληρότητα, μια συνήθης χειριστική τακτική όσων θέλουν να εκφράζονται κακοποιητικά ισχυριζόμενοι πως απλά είναι υπερβολικά «ευθείς» και «ντόμπροι».
Η ομοκοινωνικότητα αυτή με άλλα λόγια έχει στόχο να σκληραγωγήσει τους άντρες οι οποίες μαθαίνουν έτσι από νωρίς να να θάβουν τα συναισθήματά τους και να διατηρουν το προσωπείο του σκληρού ως μέρος της επιτέλεσης του φύλου τους. Επιπλέον οι ίδιοι μαθαίνουν να μην είναι φροντιστικοί και τρυφεροί με συνέπεια να αναγκάζονται συχνά να στραφούν προς τις γυναικες για συναισθηματική φροντίδα οι οποίες πρέπει να επιτελούν την συναισθηματική εργασία κανακεύοντας και χαιδευοντάς τους για να καλύψουν αυτό το κενό. Είναι κι αυτός ένας λόγος που η γυναικεία φιλία, ως πηγή φροντίδας και στοργής, είναι απαραίτητη για την επιβίωση των γυναικών στην πατριαρχία, καθώς συχνά οι γυναίκες ανταλλάζουν μεταξύ τους κομπλιμέντα και ενδυνάμωση. Και ενώ οι σύντροφοι μας μπορούν να αστειεύονται με το βάρος μας εμείς μαθαίνουμε απο μικρές να μην αστειευόμαστε ποτέ με το μέγεθος του πέους ενός άντρα αλλά αντιθέτως να τους προσφέρουμε πάντα την επιβεβαίωση που χρειάζονται.
Τα σκίτσα μπορεί να είναι χιουμοριστικά και να θέλουν να δώσουν το μήνυμα «boys will be boys», μια φεμινιστική ματιά όμως μπορεί να ανιχνεύσει το τραύμα που μπορει να δημιουργείται σε πολλούς άντρες όταν δεν είναι αρκετά σκληροί για να καταπιούν τις προσβολές και τα πειράγματα καθώς και ένα σχίσμα στην έμφυλη επιτέλεση αλλά και την αντίληψη της αγάπης.
Τα σχόλια ήταν όλα εμετικά (όπως προμηνύουν και τα γέλια ως επικρατούσα αντίδραση), ξεχώρισα όμως όσα αναδεικνύουν ένα μοτίβο, αυτό σύμφωνα με το οποίο μια γυναικα αξίζει την βία γιατί είναι «αφωνη», «χαζοβιόλα», «σούργελο», «τηλεσκουπίδι» και με κιτς νύχια. Με λίγα λόγια οι γυναικες που δεν επιτελούν το αποδεκτό, «καθωσπρέπει», «κλασάτο» πρότυπο θηλυκότητας, που είναι και το μόνο που θα άξιζε κάποιο είδος σεβασμού. Μια γυναίκα δηλαδή αξίζει βία επειδή η φωνή ή τα νύχια της δεν είναι του γούστου μας ή επειδή συμμετέχει στα ριάλιτι. Κι εδώ βλέπουμε να επανέρχεται η ιδέα, που βρίσκει υποστήριξη και στους κόλπους του φεμινισμού ότι οι άνθρωποι (και κυρίως οι γυναικες) των reality είναι κατώτεροι, και που συχά αναφέρονται ακόμα και από «φεμινίστριερς» ως «σούργελα», «νούμερα», «σκουπίδια» ή άνθρωποι «κατωτέρου πνευματικού επιπέδου». Είναι φυσικό ότι η συστηματική υποτίμηση ανθρώπων που απλά δεν μας ταιριάζουν αισθητικά ή έστω διανοητικά οδηγεί στην απανθρωποποιησή τους με τρόπο που η βία εναντίον τους να δικαιολογείται. Για άλλη μια φορά θα πρέπει να επιστήσουμε την προσοχή μας πως τα ζητήματα αισθητικής δεν είναι αθώα αλλά πάνε πακέτο με πολιτικές και κοινωνικές συνέπειες. Το πρότυπο της «τραγουδιάρας» ή της «σκυλούς» απαξιώνεται σταθερά εδώ και χρόνια, ταυτιζόμενο άλλωστε και με την γυναικεία σεξουαλικότητα αλλά εμπεριέχοντας και ξεκάθαρο ταξικό πρόσημο παρόλο που φυσικά πολλοί κουτουριάρηδες της Αριστεράς αρνούνται να το ανανγωρίσουν και συμμετέχουν στην υποτίμησή του.
Πατριαρχία: Θα διδάξουμε τα κορίτσια από μωρά οτι αυτό που μπορούν να γίνον είναι παιχνιδιαρικα, στοργικά, ονειροπόλες «γατουλες» που ασχολούνται με το νοικοκυριό και το φαγητό και τα αγόρια ότι οφείλουν να γίνουν περιπετειώδη, πρακτικά, αγωνιστικά και ριψοκίνδυνα που σκαμπάζουν από τεχνολογία
Επίσης πατριαρχια: Τα δύο φύλα ειναι διαφορετικά ΑΠΟ ΤΗ ΦΥΣΗ τους, δεν φταίει καμία πατριαρχία που τα κορίτσια ειναι ΕΚ ΦΥΣΕΩΣ παθητικές και καλές στο νοικοκυρία και την ανατροφή των παιδιών ενώ οι άντρες είναι ενεργητικά και καλά με τη τεχνολογία και την άσκηση εξουσίας. Απλά ΤΥΧΑΙΝΕΙ οι άντρες να είναι πιο διεκδικητικοί και να έχουν περισσότερη αυτοπεποίθηση, είναι το WIRING στον εγκέφαλό τους διαφορετικό!!!!11
Δεν είναι βέβαια μόνο τα παιχνίδια που εκπαιδεύουν τα φύλα να συμπεριφέρονται διαφορετικά και να αναπτυσσουν διαφορετικά προσοντα, δεξιότητες, φιλοδοξίες. Είναι και πως οι ίδιες οι αναλυτικές κατηγορίες που εχουμε διαθέσιμες για να τα περιγράψουμε, οι ίδιες οι αναπαραστάσεις που έχουμε για τα αγόρια και τα κορίτσια μας οδηγούν να τους συμπεριφερομαστε διαφορετικά και να τα καθοδηγούμε ώστε να γίνονται ακριβώς αυτό που περιμένουμε, ως αυτοεκπληρούμενη προφητεία. Είναι οτι οι λέξεις που χρησιμοποίησε το Jumbo για να τα περιγράψει είναι και αυτές που θέτουν τα πρότυπα της θηλυκότητας και της αρρενωπότητας και τα όρια του διανοητού για κάθε φύλο.
Στο άρθρο-σταθμό για τις σπουδές φύλου με τίτλο «Είναι το θηλυκό για το αρσενικό ό,τι η φύση για τον πολιτισμό» η Ortner υποστηρίζει πως «το οικουμενικά υποδεέστερο στάτους των γυναικών μπορεί να αποδοθεί στο γεγονός πως οι γυναίκες ταυτίζονται ή σχετίζονται συμβολικά με την φύση, σε αντίθεση με τους άντρες που ταυτίζονται με τον πολιτισμό. Εφόσον ήταν πάντα στόχος του πολιτισμού να υποστάξει ή να ξεπερασει την φύσυ, αν οι γυναικες ιδωθούν ως κομμάτι της, τότε ο πολιτισμός θα το βρει «φυσικό» να τις υποτάξει -αν όχι να τις καταπιέσει». Με το γυναικείο σώμα καταδικασμένο στην απλή αναπαραγωγή της ζωής, μας εξηγεί η Ortner, «το αρσενικό, στερούμενο φυσικών δημιουργικών λειτουργειών, πρέπει (ή έχει την ευκαιρία) να διεκδικήσει την δημιουργικότητά του εξωτερικά, «τεχνητά», μέσω της τεχνολογίας και τον συμβόλων. Κάνοντάς το αυτό δημιουργεί -σύμφωνα με αυτή τη λογική- σχετικά διαρκή, αιώνια και υπερβατικά αντικείμενα ενώ η γυναίκα δημιουργεί μόνο φθαρτά ανθρώπινα υποκείμεν»α. Προς αποφυγή παρεξηγησεων, η Ortner σε καμία περίπτωση δεν υποστηρίζει ότι η καταπίεση των γυναικών είναι αποτέλεσμα της βιολογίας τους, αντιθέτως την αποδιδει στην ίδια τη διάκριση φύσης-πολιτισμού και του δημόσιου-οικιακού χώρου που είναι κι αυτά πολιτισμικές κατασκευές, και στις συμβολικές διαδικασίες που τα φύλα ταυτίζονται με΄καθε πόλο των ιεαρχημένων αυτών σχέσεων.
Στο χυδαίο κείμενο που παρατίθεται στο screenshot είναι ξεκάθαρη η παραπάνω λογική όπου η δημιουργία πολιτισμού αποδίδεται αποκλειστικά στους άντρες σαν οι γυναίκες να ήταν απούσες και να μην είχαν καμία συμμετοχή σε αυτόν -πέρα φυσικά από την δημιουργία των ίδιων των αντρών. Οι γυναικες θεωρείται μάλιστα ότι έμειναν στο «περιθώριο του πολιτισμού» επειδή γεννούσαν, ότι επειδη ενεργά και με περίσσια χρήση βίας οι άντρες τις απέκλεισαν από τις πολιτικές αποφάσεις.
Ο συντάκτης βέβαια το πάει ένα βήμα παραπέρα, χρησιμοποιώντας τον αποκλεισμό των γυναικών από αυτό που θεωρείται πολιτισμός ως επιχείρημα εναντίον τους: ο πολιτισμός των αντρών είναι πολεμοχαρής και αιμοδιψής οπότε καλύτερα οι γυναικες να μείνουν έξω από αυτον. ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ βέβαια καταφέρνει να κατηγορήσει για την αποτυχία του πολιτισμού τις γυναικες με το πασιγνωστό σχήμα σύμφωνα με το οποίο οι γυναικες -ως μάνες και σύντροφοι- θεωρούνται διαρκώς υπευθυνες και υπόλογες για την ηθική των αντρών. Αν οι άντρες σφάλλουν, γι αυτό θα φταίει πάντα μια γυναίκα γιατί σκοπός της γυναικείας ύπαρξης είναι να αγαπάει τους άλλους -κι αυτό για κάποιο λόγο θα πρέπει να το εκλάβουμε ως κομπλιμέντο και όχι ως απόδειξη ότι οι άντρες σαν τον συντάκτη θεωρούν ότι υπάρχουμε για να τους κανακεύουμε, να τους χαιδεύουμε και να εκτελούμε για πάρτη τους συναισθηματική εργασία.
Αν πάντως οι άντρες απέτυχαν τόσο οικτρά στη δημιουργία του πολιτισμού θα περίμενε κανείς ο συντάκτης να υποστήριζε να κλειστούν ΑΥΤΟΙ σπίτι και να παραχωρήσουν την εξουσία στις γυναικες μπας και τα καταφέρουν λίγο καλύτερα, αλλά για κάποιο ανεξήγητο λόγο θεωρεί οτι αυτοί αξίζουν κι άλλες ευκαιρίες.
Η περίπτωση της ομοφυλοφιλίας είναι άλλη μια όπου φαίνεται πεντακάθαρα ότι η επίκληση στην «φύση» δεν είναι παρά ένα ιδεολογικό σχήμα που σκοπό έχει νομιμοποιήσει το κυρίαρχο πατριαρχικό αφήγημα της ετεροφυλόφιλης οικογένειας ως μονης αποδεκτής. Το ότι η φύση δεν δίνει στα ομοφυλόφιλα άτομα να αποκτήσουν παιδί είναι απλά αναληθές καθώς αυτοί παραμένουν γόνιμοι και εξακολουθούν να έχουν την δυνατότητα να αποκτήσουν παιδιά με «φυσικό» τρόπο όπως και αμέτρτα ετεροφυλόφιλα άτομα που απλά έχει τύχει να μην τεκνοποιήσουν με τ@ν ερωτικό τους σύντροφο ή όπως πολλά ομοφυλόφιλα άτομα ανά τους αιώνες έχουν τεκνοποιήσει σε ετερόφυλες σχέσεις και γάμους . Ακόμα και αν ήταν στείρα βεβαια ο σχολιαστής θα έπρεπε να μας εξηγήσει γιατί η υιοθεσία δινει την δυνατότητα να αποκτήσουν παιδιά ετεροφυλόφιλα άτομα που απλά έχουν προβληματα γονιμότητας και εκεί δεν θεωρείται εξίσου καθοριστική η «φύση».
Όσο για τα πρότυπα, αυτά ως εξ ορισμού κοινωνικά κατασκευασμένα ουδεμία σχέση έχουν με την «φύση». Όταν υπονοείς άλλωστε ότι η σεξουαλικότητα επηρεάζεται από τα «πρότυπα» τότε δεν είναι σαν να παραδέχεσαι πως ούτε αυτή προκύπτει αβίαστα από την «φύση»?
Στην πραγματικότητα, το μονο εμπόδιο είναι εδώ η νομοθεσία και η ομοφοβική στάση του κράτους. Η «φύση» ταυτίζεται εδώ με την Ελλάδα, η μάλλον η Ελλάδα αναλαμβάνει στο όνομα της φύσης να εμποδίσει διαδικασίες όπως η υιοθεσία οι οποίες καθιερώθηκαν ακριβώς επειδή η απόκτηση και η αντροφή παιδιών στις ανθρώπινες κοινωνίες δεν συνδέεται αναγκαστικά με την φύση ούτε με την βιολογία. Η υιοθεσία όπως και η έκτρωση υπάρχουν ακριβώς επειδή οι ανθρώπινες κοινωνίες είναι φτιαγμένες να παρακάμπτουν τους περιορισμούς της βιολογίας και επειδή έχουμε αποδεκτεί ως είδος ότι το να γίνεσαι γονιός είναι πολύ σημαντικό για να αφήνεται σε τυχαίους βιολογικούς παράγοντες.
Ναι, Είσαι Μισογύνης 