Απογοητευμένη από το Σύγχρονο Κύμα του Φεμινισμού

35671543_401716810306388_1417655175539064832_n

Εδώ έχουμε άλλη μία Δυναμική Αντιφεμινίστρια™, το αντιφεμινιστικό παραλήρημα της οποίας κινείται γύρω από τους βασικούς αντιφεμινιστικούς άξονες: την πεποίθηση πως επειδή οι γυναίκες είναι «δυνατές και σκληρές» δεν χρειάζονται φεμινισμό, τον ισχυρισμό πως οι άντρες είναι ΠΙΟ καταπιεσμένοι και την απαξίωση της γυναικείας οικιακής εργασίας.

Το ότι οι γυναίκες είναι δυνατές και σκληρές και γι αυτό δεν χρειάζονται φεμινισμό είναι το βασικό αξίωμα της εκάστοτε Δυναμικής Αντιφεμινίστριας™ που επειδή δε ΝΙΩΘΕΙ αδύναμη θεωρεί ότι δεν χρειάζεται και φεμινισμό, ξεχνώντας πως γυναίκες σκληρές και δυναμικές υπήρξαν παντού και πάντα και η απεικόνισή τους ως αδύναμες και υπερευαίσθητες οφείλεται στην πατριαρχία. Οι γυναίκες μάλιστα αναγκάζονται συχνά να γίνουν δυνατές και σκληρές ΕΞΑΙΤΙΑΣ της πατριαρχίας. Το να νιώθει μια γυναίκα δυναμική της δίνει μια ψεύτικη αίσθηση υπεροχής η οποία όμως δεν μπορεί να την βοηθήσει να αποτινάξει τους συστημικούς περιορισμούς της πατριαρχίας.

Το ότι οι άντρες είναι ΠΙΟ καταπισεμένοι δεν είναι κάτι νέο, το ακούμε συνέχεια από τους αντιφεμινιστές που θεωρούν πως το να πρέπει να τηρήσουν όλα τα standards της αρρενωπότητας είναι η πραγματική καταπίεση, ενώ στην ουσία τα standards αυτά έχουν σκοπό να τους τοποθετήσουν ως ιεραρχικά ανώτερους από την γυναίκα. Αυτός είναι ο λόγος άλλωστε που ένας άντρας οφείλει να αποδείξει την «ανδρισμό» του -γιατί ο ανδρισμός αυτός του δίνει ανωτερότητα έναντι της γυναίκας- ενώ το να αποδείξεις την θηλυκότητά σου ειναι απαραίτητο μόνο στο βαθμό που επιβεβαιώνει και ευχαριστεί τον άνδρα -καθόλου τυχαίο ότι η λέξη «ανδρισμός» και «ανδρεία» δεν έχουν αντίστοιχα θηλυκά καθώς η θηλυκότητα δεν θεωρείται από μόνη της αξία. Οτιδήποτε κάνει ο άντρας θεωρείται αυθαίρετα ανώτερο από αυτό που προορίζεται να κάνει η γυναίκα, γιατί με αυτή την αξία το έχει επενδύσει η πατριαρχία.

Κι αυτό μας φέρνει στο τρίτο σημείο, την απαξίωση της οικιακής εργασίας η οποία παρουσιάζεται ως κάτι που οι γυναίκες θα πρέπει να κάνουν αμισθί και από προσωπική ευθύνη και αγάπη στην οικογένεια. Η παρουσίαση της οικιακής εργασίας ως κάτι που δεν έχει χρηματική αξία παρόλο που απαιτεί χρόνο και κόπο και επιτρέπει στον άντρα να αφοσιωθεί στην καριέρα του είναι κάτι που οι φεμινίστριες έχουν παρατηρήσει ήδη από το δεύτερο κύμα. Για να μπορεί να γίνει αυτό βέβαια πρέπει οι γυναίκες να πειστούν ότι το είδος αυτό της εργασίας που προσφέρουν είναι απλά μια εκδήλωση «αγάπης» και «ευθύνης», και όχι κάτι ισάξιο με αυτό που κάνει ο άντρας. Ταυτόχρονα, καθώς η γυναίκα δεν πληρώνεται γι αυτό, παραμένει οικονομικά εξαρτημένη από τον σύντροφό της ο οποίος με τις δύο δουλείες που αναγκάζεται να κάνει, μπορεί να καταπιέζεται από τον καπιταλισμό αλλά τουλάχιστον δεν καταπιέζεται από την σύντροφο του.

Advertisements

We Read This Article So That You Don’t Have To: «Ναι, αυτό είναι σεξουαλική παρενόχληση. Ε, και;»

We Read This Article So That You Don’t Have To: «Ναι, αυτό είναι σεξουαλική παρενόχληση. Ε, και;»
Στο άρθρο αυτό η συγγραφέας Χριστίνα Ταχιάου ενσαρκώνει την καρικατούρα της Δυναμικής Αντιφεμινίστριας™* η οποία νομίζει ότι η πατριαρχία είναι ένα φαινόμενο το οποίο κάθε γυναίκα οφείλει να αντιμάχεται ατομικά και όχι συλλογικά. Πρεσβεύοντας τα νεοφιλελεύθερα ιδανικά, η συλλογική δράση απαξιώνεται, ενώ η ατομική δράση προβάλλεται ως λύση. Η συγγραφέας δεν έχει συγκεκριμένες προτάσεις αλλά προσφέρει ως παράδειγμα τακτικές όπως η λεκτική απάντηση, θεωρώντας προφανώς πως αν την πεις στο αφεντικό σου ή αν ειρωνευτείς τον καθηγητή σου, η αίσθηση empowerment που αυτό θα σου προσδώσει (και που πιθανότατα θα συνοδευτεί με μία απόλυση ή έναν κακό βαθμό) θα εξαφανίσουν τις συστημικές δομές που είναι ακριβώς αυτές που δίνουν την εξουσία σε τέτοιου είδους άντρες να εκμεταλλεύονται τη θέση τους. Το όλο κείμενό της διαπνέεται από τον φόβο κι άλλων συντηρητικών γυναικών (βλ. και συνέντευξη Tomi Lahren*) να στιγματιστούν ως «θύματα», αφού στο νεοφιλελεύθερο νου αυτό παρουσιάζεται ως προσωπική αποτυχία της καθεμιάς και όχι ως σύμπτωμα του συστήματος.Η Δυναμική Αντιφεμινίστρια™ πιστεύει πως αν είναι αρκετά δυναμική και επιθετική (δηλαδή αν αποκτήσει παραδοσιακά αντρικές αρετές που δε θα συνοδεύονται όμως με την αντίστοιχη κοινωνική/πολιτισμική/θεσμική εξουσία), μπορεί μόνη της να αντιμετωπίσει την πατριαρχία και φαινόμενα όπως η σεξουαλική παρενόχληση. Εκτός φυσικά από το -όπως πολλές γυναίκες πολύ καλά γνωρίζουν- μη ρεαλιστικό χαρακτήρα τέτοιων privileged συμβουλών, που σίγουρα δεν προέρχονται από γυναίκες που παλεύουν να επιβιώσουν ή να πάρουν ένα πτυχίο, η συγγραφέας αδυνατεί να συνειδητοποιήσει ότι αυτό που προτείνει είναι μάλλον θεραπεία παρά πρόληψη. Η συγγραφέας προτείνει πώς θα αντιδράσουμε ΑΦΟΥ συμβεί η σεξουαλική παρενόχληση. Πώς αυτό λοιπόν μπορεί να θεωρηθεί πρόληψη, ακόμα και με τα στάνταρ που θέτει η ίδια? Στην πρόληψη στοχεύουν αντιθέτως τα σποτάκια όπως αυτά της ΓΓΙΦ, της καμπάνιας #metoo και κάθε φεμινιστικής πρωτοβουλίας που στόχο έχει να αναδείξει το πρόβλημα και να αντιστρέψει το κλίμα στο οποίο ζουν οι γυναίκες. Πρόληψη είναι η καταπολέμηση της κουλτούρας του βιασμού, όχι να συμβουλεύουμε τις γυναίκες πώς μόνες τους η καθεμιά να τα βάλουνε με ένα σύστημα χιλιάδων χρόνων που  έχει απομονώσει τη μία από την άλλη, έτσι ώστε συχνά να μην συνειδητοποιούν καν πόσο διαδεδομένο είναι το πρόβλημα.

~Hürrfem Sultan

*https://naieisaimisogynis.com/2016/06/27/i-dynamiki-antifeministria/

*https://naieisaimisogynis.com/2017/07/19/mia-syndhritiki-gynaika-pou-de-thelei-na-einai-thyma/

H Δυναμική Αντιφεμινίστρια που Διαβάζει Economist

dynamiki-adifeministria-case

«Αναγνωρίζω ότι οι γυναίκες ζουν σε ένα γενικό κλίμα υποτίμησης όπου κρίνονται βάσει οπισθοδρομικών αντιλήψεων, παρολαυτά δεν είμαι φεμινίστρια γιατί έχω την ψευδαίσθηση ότι μπορώ να υπερβώ αυτή την κουλτούρα μονη μου και αδυνατώ να αντιληφθώ οτι το γεγονός πως μπορώ και διαβάζω Economist οφείλεται στο γυναικείο κίνημα »

Εδώ βλέπουμε άλλη μια περίπτωση «δυναμικής αντιφεμινίστριας»* που θεωρεί πως επειδή μεγάλωσε σε προοδευτική οικογένεια μπορεί να αγνοήσει την υπόλοιπη κοινωνία που δεν είναι και τόσο προοδευτική παρόλο που η τελευταία την ενοχλεί αρκετά για να αφιερώσει ένα στατους γι αυτό. Οι δυναμικές αντιφεμινίστριες σαν την συγκεκριμένη, εμποτισμένες από τις νεοφιλελεύθερες πεποιθήσεις, έχουν την αυταπάτη ότι δεν χρειάζονται φεμινισμό γιατί μπορούν ατομικά να ξεπεράσουν ένα πρόβλημα που είναι συλλογικό και αφορά όλες τις γυναίκες. Οι δυναμικές αντιφεμινίστριες συνήθως δεν παραλείπουν να τονίσουν ότι οι γυναίκες ανήκουν ΚΑΙ στο μπουντουάρ, ότι απολαμβάνουν τον γυναικείο ρόλο τους και πως εν πάση περιπτώση θα το φορέσουν και το κραγιονάκι τους στο φινάλε αφού «αισθητικά είμαστε διαφορετικοί». Γιατι καλό το Economist κορίτσια αλλά να μην τρομάξουμε και τους άντρες και μείνουμε και στο ράφι στο τέλος.

Καμία εντύπωση δεν προξενεί το γεγονός πως οι αντιφεμινιστριες αναπαράγουν γελοία κλισέ για τις φεμινίστριες και τον φεμινισμό τα οποια δείχνουν ότι δεν έχουν ανοίξει βιβλίο σχετικά με το θέμα -ήταν απασχολημένες να διαβάζουν τον Economist.

*https://naieisaimisogynis.com/…/27/i-dynamiki-antifeminist…/

Η Δυναμική Αντιφεμινίστρια

Το αγαπημένο μου είδος αντιφεμινίστριας είναι αυτό της «δυναμικής» γυναίκας.
Η δυναμική αντιφεμινίστρια νομίζει ότι επειδή αυτή(και η μητέρα της ή και η γιαγία της) είναι δυνατή δεν χρειαζόμαστε φεμινισμό, αγνοώντας ότι οι γυναίκες ήταν ΠΑΝΤΑ δυνατές, απλά αυτό δε σήμαινε ποτέ οτι αναγνωρίζονταν ως ίσες. Δυνατές ήταν οι γιαγιάδες μας, οι προγιαγιάδες μας και χιλιάδες γενιές γυναικών που έπρεπε να μεγαλώσουν σε ένα βίαιο περιβάλλον χωρίς δικαιώματα και ούτε αυτές ένιωθαν να υπολείπονται σε τίποτα. Φεμινισμός δεν σημαίνει ότι νιώθεις κατώτερη, φεμινισμός είναι να συνειδητοποιείς οτι η κοινωνία σου συμπεριφέρεται σαν να είσαι, ακόμα και αν δε στο λέει κανείς στη μούρη σου. Φεμινισμός είναι να συνειδητοποιείς οτι αξίζεις περισσότερα.

Η δυναμική αντιφεμινίστρια όμως θεωρεί οτι τα μισογυνικά κλισέ και τα σεξιστικά αστεία δεν αφορούν ποτέ την ίδια, γιατί η ίδια δεν είναι σαν τις άλλες γυναίκες και γι αυτό οι άντρες την σέβονται -αυτήν,συγκεκριμένα- και ο σεξισμός δεν μπορεί να την αγγίξει.

Η δυναμική αντιφεμινίστρια πιστεύει ότι δεν υπάρχει σεξισμός γιατί κι αυτή μπορεί να κάνει τα πράγματα εξίσου καλά με έναν άντρα, αγνοώντας ότι το γεγονός οτι ο άντρας ειναι το σημειο αναφοράς και το μέτρο με το οποίο πρέπει να συγκρίνει τον εαυτό της είναι σεξισμός. Η δυναμική γυναίκα πιστεύει οτι το να παρουσιάζεται ένας άντρας σαν «κοριτσάκι» είναι σεξισμός κατά των αντρών, χωρίς να αντιλαμβάνεται ότι η ίδια χρησιμοποιεί τον όρο κοριτσάκι υποτιμητικά δείχνοντας τον δικό της εσωτερικευμένο μισογυνισμό.

Η δυναμική γυναίκα αντιφεμινίστρια είναι δυνατή αλλά ταυτόχρονα δε θέλει να χάσει τον «γυναικείο ρόλο» δηλαδή την ευκαιρία να την αγαπήσει κάποιος επειδή θα επιτελεί σωστά την στερεοτυπική θηλυκότητα της και φοβάται οτι ο φεμινισμός θα της στερήσει την αγάπη των αντρών.Η δυναμική αντιφεμινίστρια θέλει να κρατήσει τον γυναικείο ρόλο της και σαν καλό κορίτσι να μην παραπονιέται και να μην γκρινιάζει γιατί ξέρει ότι οι αντρες δεν τα πολυσηκώνουν αυτά και η αυτοεκτιμησή της εξαρτάται πολύ από την έγκρισή και την αποδοχή τους. Γιατί, εντάξει, καλός ο δυναμισμός και η καριέρα, αλλά να μη λέει και η γειτονία ότι έμεινες στο ράφι.

Η δυναμική αντιφεμινίστρια θεωρεί ότι πρέπει να δείξει τη δύναμη της διατηρώντας τη σιωπή της και το κεφάλι της ψηλά από φόβο ότι θα φανεί αδύναμη, αγνοώντας ότι το να διεκδικείς δικαιώματα είναι ένδειξη δύναμης και όχι αδυναμίας. Και να τα διεκδικείς ακόμα και όταν όλη η κοινωνία σου λέει ότι και πολλά σου «παραχώρησε» θέλει ακόμα πιο πολύ δύναμη.

Η δυναμική αντιφεμινίστρια γυναίκα είναι το αγαπημένο μου είδος αντιφεμινίστριας γιατί, ενσωματώνοντας όλες αυτές τις αντιφάσεις, δείχνει όχι μόνο γιατί χρειαζόμαστε φεμινισμό αλλά και όλους τους τρόπους που η πατριαρχία μας έπεισε ότι δεν χρειαζόμαστε.