Γιατί δεν Είναι Όλες οι Γυναίκες Φεμινίστριες

Αναγκάστηκα να δω αυτό το βίντεο και να το σχολιάσω όχι επειδή είναι από αυτά που μου τραβούν το ενδιαφέρον αλλά επειδή  μου το στείλατε ίσα με 40 φορές στο inbox και ξέρετε πόσο επιρρεπής στο να προσαρμόζομαι στις κοινωνικές προσδοκίες είμαι. Αναρωτιόμουν βέβαια στο μεταξύ πώς αυτό το βίντεο απέκτησε τόση δημοσιότητα μέχρι που πέτυχα ένα screenshot από τον λογαριασμό του Mikeus που παρότρυνε τα@ς gourpies του να δουν και να μοιραστούν το βίντεο. Τόσο απλό είναι σήμερα να κάνει θραύση το βίντεο σου, αρκεί να είσαι γυναίκα και να γράψεις ενάντια στον φεμινισμό και όσο ανόητο και να είναι αυτό που θα πεις θα τρέξουν χιλιάδες άντρες να σε επιβραβεύσουν για το γλείψιμο και την υποστήριξη των συμφερόντων τους. Ο αντιφεμινισμός των γυναικών έρχεται με πολλά προνόμια την ίδια ώρα που οι φεμινίστριες πρέπει να αντιμετωπίζουν τον χλευασμό και το bullying για δικαιώματα που στο τέλος θα απολαμβάνουν όλες οι γυναίκες –ακόμα και οι αντιφεμινίστριες.

Ας αναλύσουμε όμως τα βασικά σημεία του βίντεο που δεν είναι παρά ένα συνοθύλευμα από αντιφεμινιστικά επιχειρήματα που έχουμε δει εκατομμύρια φορές σε αυτή τη σελίδα χωρίς να προσφέρει κάτι νέο στη συζήτηση.

 

mikeus

 

  • Το βίντεο ανοίγει με το κλασικό mantra των αντιφεμινιστριών «δεν είμαι θύμα». Ένας παλιός αντιφεμινιστικός μύθος λέει πως αν επαναλάβεις «δεν είμαι θύμα» μπροστά στον καθρέφτη 100 φορές οι συστημικές συνθήκες θα αλλάξουν μόνο για σένα και ενώ παντού θα έχει σεξισμό, γύρω σου θα δημιουργηθεί μια ασπίδα ισότητας. Μπορείτε να πετύχετε το ίδιο εφέ επαναλαμβάνοντας ότι «είναι Σάββατο» τα δύσκολα δευτεριάτικα πρωινά. Στην Αγαθή, λέει, δεν αρέσει να θυματοποιείται «ακόμα και όταν είναι πραγματικά το θύμα» (!!!) , λές και ο ρόλος το θύματος είναι κάτι που παίρνεις σε casting και όχι κάτι που προκύπτει από τη θέση σου σε ένα ευρύτερο σύστημα. Η προσέγγιση αυτή, όπως έχουμε αναλύσει και στην περίπτωση της συντηρητικής δημοσιογράφου και οπαδού του Τραμπ  Tomi Lahren που ισχυρίστηκε ακριβώς το ίδιο, εχει τις ρίζες της στον νεοφιλελευθερισμο και την αντίληψη ότι ο καθένας μπορεί τάχα να ορίσει την μοίρα του και έτσι, αν είσαι θύμα, αυτό είναι δική σου ευθύνη. Η λέξη θύμα έτσι προκαλεί αρνητικές συνδηλώσεις και ενοχικότητα στα θύματα της συστημικής καταπίεσης. Η Αγαθή λέει ότι ο φεμινισμός κάνει τις γυναίκες θύματα κατατάσσοντας έτσι οριστικά τον εαυτό της στη κατηγορίας της Δυναμικής Αντιφεμινίστριας. Αλήθεια, τι πιστεύει ήταν οι γυναίκες όλες αυτές τις χιλιάδες χρόνια, πριν την έλευση του φεμινισμού;

 

  • Στο δεύτερο λεπτό η Αγαθή φτάνει ήδη στο πρώτο της λογικό σφάλμα. «Δε θα υπήρχε ποτέ πατριαρχία αν εκ φύσεως τα δύο φύλα ήταν όμοια». Περιέργως αυτό είναι το σημείο που επέλεξε να προωθήσει και ο ίδιος ο Mikeus. Πέρα από την προφανή και εσκεμμένη διαστρέβλωση, αφού οι φεμινίστριες δε ισχυρίζονται ότι τα δύο φύλα είναι όμοια αλλά ούτε καν πως οι γυναίκες, οι άντρες ή αλλα φύλα είναι μεταξύ τους είναι όμοια έχουμε ένα εξαιρετικό παράδειγμα ταυτολογικής λογικής. Το να λές ότι δε θα υπήρχε πατριαρχία, δηλαδή εξουσία των αντρών, αν τα δύο φύλα ήταν όμοια, είναι σαν να λές ότι δε θα υπήρχε ρατσισμος και αιώνες δουλείας των μαύρων αν οι λευκή και η μαύρη φυλή ήταν όμοιες ή ότι δε θα υπήρχε αριστοκρατία αν οι αριστοκράτες ήταν όμοιοι με τους πληβείους. Δικαιολογείς δηλαδή την καταπίεση με την ίδια την ύπαρξη της καταπίεσης και ανάγεις την υποτιθέμενη ανομοιότητα σε πηγή της καταπίεσης αυτής, μόνο που την ανομοιότητα αυτή την παράγει, την επιτεινει και την τονίζει το ίδιο το καταπιεστικό σύστημα.

 

  • Το δευτερο σημείο της Αγαθής είναι ότι δεν είναι φεμινίστρια γιατί αγαπά την οικογένεια. Οι φεμινίστριες λέει δεν αγαπούν την οικογένεια και μάλιστα δημιουργούν ενοχικό σύνδρομο στις γυναίκες που θέλουν να κάνουν οικογένεια –ειρωνικά λίγο μετά ισχυρίζεται ότι οι γυναίκες βγάζουν λιγότερα λεφτά επειδή αποφασίζουν να κάνουν οικογένεια και να μεγαλώσουν τα παιδιά, το οποίο σαν να μου φαίνεται ότι δημιουργεί ενοχικό σύνδρομο στις γυναίκες που τολμούν να έχουν βλέψεις για καριέρα παράλληλα με την οικογένεια και να υποστηρίζει ότι είναι δίκαιο να τιμωρούνται γι αυτό με μειωμένες ευκαιρίες ανέλιξης. Εδώ όχι μόνο παραβλέπει ότι χιλιάδες φεμινίστριες έχουν οικογένεια αλλά και πως αυτό στο οποίο οι φεμινίστριες αντιτίθενται είναι η οικογένεια ως καταπιεστικός θεσμός με τον άντρα ως κεφαλή της, που έχει όλη την εξουσία ακριβώς επειδή είναι αυτός που βγάζει τα λεφτά ενώ η γυναίκα κάνει την δουλειά της ανατροφής τσάμπα και έτσι αναγκάζεται να εξαρτάται οικονομικά από τον άντρα. Είναι οι παγιωμένοι ρόλοι που αναθέτει η οικογένεια αυτό στο οποίο αντιτίθενται οι φεμινίστριες και όχι φυσικά η μητρότητα ή οι μονογαμικές σχέσεις με τους άντρες.

 

  • Η γυναίκα, μας πληροφορεί η Αγαθή, είναι αυτή που ως νοικοκυρά έχει εξουσία στο σπίτι. Αυτό ισχύει αν με τον όρο εξουσία εννοούσε ότι μπορεί να επιβάλλει στον άντρα να μην πατήσει στα σφουγγαρισμένα, αδυνατεί όμως να εξηγήσει γιατί χιλιάδες γυναίκες αντιμετώπιζαν και αντιμετωπίζουν  ακόμα, βία και υποτίμηση εντός του σπιτιού τους και όχι μόνο όταν  βγαίνουν στο μπαλκόνι. Αν οι γυναίκες μπορούν σήμερα να έχουν σχέσεις με τους άντρες επί ισοις όροις ακομα και όταν δεν δουλεύουν οι ίδιες, αυτό συμβαίνει γιατί θεωρητικά έστω μπορούν πλέον, χάρη στον αγώνα τον φεμινιστριών, να χωρίσουν ανα πάσα στιγμή τον άντρα τους και να συντηρήσουν τον εαυτό τους. Χωρίς αυτό το δικαίωμα οι γυναίκες είχαν μηδενική διαπραγματευτική δύναμη μέσα στην σχέση και αναγκάζονταν να προσαρμοστούν για την επιβίωση τους στις επιθυμίες του άντρα τους. Φυσικά η δυνατότητα να βρεις δουλειά σήμερα, ειδικά αν έχεις βγει από την αγορά εργασίας λόγω της ανατροφής των παιδιών, είναι τόσο πιο αυξημένη όσο πιο προνομιούχα είσαι. Η Αγαθή όμως χέστηκε για όσες γυναίκες δεν μπορούν γιατί δεν αγαπάει τις γυναίκες, αγαπάει τις μορφωμένες και δυναμικές αστές γυναίκες όπως πιστεύει ότι είναι η ίδια.

 

  • Ταυτόχρονα προσποιείται ότι οι φεμινίστριες υποτιμούν την δουλειά της νοικοκυράς και το πόσα προσόντα απαιτεί ενώ στην πραγματικότητα οι φεμινίστριες ισχυρίζονται το αντίθετο: πως μία τόσο δύσκολη και σημαντική για την κοινωνία εργασία δε θα έπρεπε να γίνεται τσάμπα, σε συνθήκες πλήρους εξάρτησης από τον άντρα που βγάζει τα λεφτά. Και στο φινάλε αν ο ρόλος της ανατροφής των παιδιών είναι τόσο μαγικός γιατί τόσοι λίγοι άντρες στις πατριαρχικές κοινωνίες δεν τον αναλαμβάνουν οι ίδιοι; Θέλει να μας πει ότι οι άντρες δεν αγαπούν τα παιδιά τους όσο οι γυναίκες και δεν απολαμβάνουν εξίσου να περνούν χρόνο μαζί τους; Γιατί αυτό μου ακούγεται λίγο προσβλητικό για τους άντρες.

 

  • Στο τέταρτο σημείο η Αγαθή τα βάζει με το κίνημα αποδοχής του πάχους. Ευτυχώς μας διευκρινίζει ότι αυτό ισχύει μονο για τις χοντρες που τρώνε ανθυγιεινά γιατί αν παχαίνεις με σαλάτες ας πάει στα κομμάτια, θα κάνει τα στραβά μάτια.  Το ότι η αντίθεσή της στο χοντρό σώμα δεν έχει ουδεμία σχέση με την υγεία αποδεικνύεται από το γεγονός ότι στην ίδια κατηγορία αποδοχής αηδιαστικών προτύπων από τις φεμινίστριες βάζει και τις αξύριστες μασχάλες, δλδ τις μασχάλες που διατηρούν τις τρίχες που έβαλε εκεί η φύση. Δεν μας εξηγεί το παράδοξο η φυσική τριχοφυΐα να θεωρείται αηδιαστική μόνο στο γυναικείο σώμα.  Η Αγαθή λέει ότι το κίνημα αποδοχής εμποδίζει την «αυτοβελτίωση» μόνο που δεν μας εξηγεί ούτε γιατί η συμμόρφωση με αυθαίρετα αισθητικά κριτήρια αποτελεί βελτίωση. Για τις φεμινίστριες αυτοβελτίωση αποτελεί να ξεπερνάμε τα πρότυπα που μας επέβαλλαν ή τουλάχιστον να κοιτάμε τη δουλειά μας και να μην προσπαθούμε να τα επιβάλλουμε σε άλλες γυναίκες ίσα ίσα για να κάνουμε τη ζωή τους μίζερη και να νιώσουμε εμείς ξεχωριστές και πολύτιμες που προσαρμοζόμαστε.

 

  • Η Αγαθή αποκαλύπτει σε επόμενο σημείο ότι ο φεμινισμός συνδέεται με την Αριστερά και τον αντιεξουσιαστικό χώρο. Σοκ! Αυτό βέβαια δεν κάνει κάτι άλλο από το να δηλώνει την δική της απέχθεια προς την Αριστερά την οποία δεν μας αναλύει, ενώ ταυτόχρονα δεν κάνει τίποτα για να μας εξηγήσει γιατί η Δεξιά δεν έχει δείξει ποτέ το παραμικρό ενδιαφέρον για τις γυναικείες διεκδικήσεις αλλά αντιθέτως τις αντιμετώπιζε ανέκαθεν εχθρικά.

 

  • Η Αγαθή ισχυριζεται πως δεν είναι φεμινίστρια γιατί δεν μισεί τους άντρες ενω παρακάτω δηλώνει πως δεν είναι φεμινίστρια γιατι δεν μισεί τις γυναίκες. Λογικά οι φεμινίστριες μισούν ολόκληρη την ανθρωπότητα. Οι φεμινίστριες λέει ισχυρίζονται ότι αγαπούν τις γυναικες αλλα τρέχουν να μειώσουν οποια γυναικα δεν συμφωνεί μαζί τους. Οι φεμινίστριες βέβαια δεν δηλώνουν ότι αγαπούν τις γυναίκες, έτσι γενικά και αόριστα. Αντιθέτως βλέπουν τις γυναικες ως ανθρώπους και τις κρίνον από τα λόγια και τις πράξεις τους. Ο συναισθηματικός εκβιασμός «αν δεν αγαπάτε εμένα μισείτε τις γυναικες» μας αφήνει αδιάφορες.

 

  • Όπως ήταν αναμενόμενο η Αγαθή είναι  εναντίον των εκτρώσεων ενώ θεωρεί πως είναι άδικο που οι άντρες πληρώνουν διατροφή ακόμα και όταν δεν ήθελαν το παιδί. Με λίγα λόγια η Αγαθή θεωρούσε δικαιότερο αυτό που γινόταν επί χιλιάδες χρόνια: οι γυναίκες έμεναν έγκυες και για τους άντρες ήταν καθαρά προαιρετικό να στηρίξουν το παιδί που αναγκαστικά, απουσία αυτοδιάθεσης αλλά και ιατρκής τεχνολογίας, θα προέκυπτε. Έτσι οι γυναίκες επωμίζονταν όλο το βάρος της αναπαραγωγής του ανθρώπινου είδους  χωρίς καμία εγγύηση την ίδια ώρα που η αναπαραγωγή αυτή γίνεται εις βάρος αποκλειστικά του δικού της σώματος και παρόλο που γίνεται προς όφελος του συνόλου.

 

  • Από το βίντεο δε θα μπορούσα να λείπει και η Ισλαμοφοβία αφού η Αγαθη έχει ιστορικό εθνικιστικών εξάρσεων, οπότε αναγκάζεται σοκαρισμένη να μας πει ότι στο Ισλαμ οι γυναίκες κακοποιούνται ομαδικά, κάτι που εντελώς συμπωματικά συμβαίνει και στη Δύση.  Αλήθεια γιατί θεωρεί πως τα πράγματα για τις γυναίκες σε κάποιες μη δυτικές χώρες είναι ακόμα χειρότερα; Δε φαντάζομαι να είναι επειδή, ξέρω γω, δεν έχει αναπτυχθεί εκεί το φεμινιστικό κίνημα;

 

  • Στο τελευταίο της επιχείρημα δηλώνει ότι δεν είναι φεμινίστρια γιατι είναι χριστιανή και πιστεύει στον Χριστό. Τώρα, για να πούμε την αλήθεια, ενώ στον φεμινισμό θα έπρεπε να υπάρχει χώρος για τις χριστιανές εκείνες η πίστη των οποίων σέβεται το δικαίωμα αυτοδιάθεσης των άλλων γυναικών και δεν προσπαθεί να επιβληθεί σε άλλες γυναίκες, εδώ έχει δίκιο πως οι χριστιανές φεμινίστριες  αντιμετωπίζονται με περίσσια ειρωνεία και εχθρικότατα από τις φεμινίστριες, I will give her that. Να κάτι που θα μπορούσαμε όντως να βελτιώσουμε.

 

Ως επίλογο θα ήθελα να κάνω ένα σχόλιο γενικά για τον αντιφεμινισμό. Ο αντιφεμινισμός των γυναικών, ως ένα  ιδιαίτερο είδος αντιφεμινισμού που εμπεριέχει μια αντίφαση, οφείλεται στο γεγονός πως συνεχίζουμε να ζούμε σε ένα πατριαρχικό σύστημα εντός του οποίου η αξία, η αυτοεκτίμηση και συχνά η ίδια επιβίωση της γυναίκας εξακολουθεί να βασίζεται στην αντρική αποδοχή, αγάπη και οικονομική στήριξη. Για να ρισκάρεις να χάσεις την βόλεψή σου σε αυτό και να αντιμετωπίσεις το bullying, το εξευτελισμό και την στοχοποίηση που δέχονται οι φεμινίστριες θέλει ένα βαθμό αυταπάρνησης. Ειδικά για τις προνομιούχες γυναίκες, πχ για τις αδύνατες, λευκές, αστές είναι μεγάλος ο πειρασμός να απολαύσεις απλά τον θαυμασμό, την προσοχή και την στοργή που θα σου δείξουν οι άντρες στο βαθμό που δε θα αμφισβητήσεις την εξουσία τους. Οι φεμινίστριες έχουν αντιληφθεί βέβαια πως η λιγοστή αυτή εξουσία είναι ολοκληρωτικά εξαρτημένη από την αντρική ματιά με αποτέλεσμα να μην είναι αυτόνομη και να μπορεί ανά πάσα στιγμή να αποτραβηχτεί αν ξεπεράσεις τα όρια του αποδεκτού ή αν χάσεις όσα σε κάνουν ποθητή και πολύτιμη σε αυτούς –πχ το αδύνατο σώμα, το όμορφο πρόσωπο ή την καλλιεργημένη από την πατριαρχία τάση μας να τους παρηγορούμε, να τους περιποιούμαστε και να τους στηρίζουμε συναισθηματικά.

 

Ωστόσο, στο άρθρο  “Bargaining with Patriarchy η Deniz Kadiyoti αναλύει τον αντιφεμινισμό ως μια στρατηγική κίνηση των γυναικών που νιώθουν ανασφάλεια βλέποντας τις εγγυήσεις που τους προσέφερε παραδοσιακά η οικογένεια να οπισθοχωρούν. Στο κείμενο αναφέρει πως «Είναι σαν, αντιμέτωπες με την παμπάλαια ανασφάλεια του εισοδήματος που θα πρέπει να επαρκεί για την ανατροφή μιας οικογένειας, οι γυναίκες να επέλεξαν αντιθετικές στρατηγικές: είτε να βγούνε έξω (μεταφορικά μιλώντας) και να παλέψουν για την ισότητα εισοδήματος και ευκαιριών είτε να μείνουν σπίτι και να επιχειρήσουν να δεσμεύσουν του άντρες πιο στενά κοντά τους. Η εμμονή του αντιφεμινιστικού κινήματος με την οικογένεια θα μπορούσε έτσι να ερμηνευθεί ως μια προσπάθεια παλινόρθωσης της παλιάς πατριαρχικής διαπραγμάτευσης, με τις φεμινίστριες να προσφέρονται ως ένας βολικός αποδιοπομπαίος τράγος για να κατηγορηθούν για την τωρινή  δυσαρέσκεια και αποξένωση ανάμεσα στους άντρες. Επομένως για την Kandiyoti “ οι μορφές συνείδησης και αγώνων που αναδύονται σε καιρούς τέτοιας γοργής κοινωνικής αλλαγής απαιτούν μια ανοιχτόμυαλη και με κατανόηση εξέταση, παρά μια βιαστική κατηγοριοποίηση. Γι αυτό η Ginsburg αξιολογεί τον ακτιβισμό του κινήματος κατά των εκτρώσεων από τις γυναίκες στις ΗΠΑ σαν στρατηγικό παρά σαν αναγκαστικά αντιδραστικό. Τονίζει πως η αποδέσμευση της σεξουαλικότητας από την αναπαραγωγή και την οικιακή ζωή  γίνεται αντιληπτή από πολλές γυναίκες ως επιζήμια για τα ίδια τους τα συμφέροντα καθώς, ανάμεσα στα άλλα, αποδυναμώνει την κοινωνική πίεση προς τους άντρες να αναλάβουν τις ευθύνες τους για τις αναπαραγωγικές συνέπειες των σεξουαλικών τους δραστηριοτήτων».

 

Οι αντιφεμινίστριες  γυναίκες με λίγα λόγια προσπαθούν να διαπραγματευτούν με την πατριαρχία και να βελτιστοποιήσουν την θέση τους μέσα στο υπάρχον πατριαρχικό σύστημα ακόμα και εις βάρος άλλων γυναικών αντί να παλέψουν για την οριστική καταλυσή του γιατί αδυνατούν να φανταστούν την θέση τους σε ένα νέο κόσμο χωρίς έμφυλες ιεραρχιες και ρόλους και δεν είναι πρόθυμες να αναλάβουν το ρίσκο.

Μια Δυναμική Αντιφεμινίστρια για την Ημέρα της Γυναίκας

88273031_577286989534172_282733921819426816_n

Το βασικό μου πρόβλημα με αυτή την ανάρτηση είναι οτι οι δύο πρώτες γραμμές αποτελουν μια μαλλον παραπλανητική εισαγωγή -προετοιμάζεσαι για σκληρη φεμινιστική ανάλυση και σου προκύπτει ένα συνοθύλευμα από σεξιστικά κλισέ περί «γυναικείας φύσης», «έρμαιο των ορμονών» και για γυναικεία ψυχή που είναι μια «άβυσσος».

Κατά τ’αλλά το ποστ αποτελεί τυπικό δείγμα Δυναμικής Αντιφεμινίστριας™*, δηλαδή το είδος αυτό της γυναίκας που απορρίπτει τον φεμινισμό γιατί η ίδια είναι πολύ δυναμική για να ενδιαφερθεί για τα κλισέ αλλά ταυτόχρονα θέλει να διατηρήσει και τον γυναικείο ρόλο της -γιατί φυσικά και ενδιαφέρεται για τα κλισέ. Η Δυναμική Αντιφεμινίστρια™ είναι αρκετά κοντά στο να πιάσει το νόημα αλλά κάπου στην μέση κάνει στροφή 180 μοιρών και μας την βγαίνει αντιφεμινιστικά. Ηρωίδα της είναι η γιαγιά της που έκανε αγογγυστα όσα έκανε ο παππούς της αλλά είχε τα ιδια δικαιώματα με τα βόδια που όργωναν το χωράφι -πιθανότατα όμως ούτε αυτή ενδιαφερόταν για τον φεμινισμό, όπως και η εγγονή της. Η Δυναμική Αντιφεμινίστρια δηλαδή θεωρεί ένδειξη δύναμης να μην λυγάει υπό το βάρος της πατριαρχίας -μάλλον η πατριαρχία σαν τον Θεό δεν δίνει ποτέ στις γυναικες περισσότερα από όσα μπορούν να αντέξουν και άλλα τέτοια inspirational. H Δυναμική Αντιφεμινίστρια δεν καταφέρνει να κάνει την σύνδεση ανάμεσα στο γεγονός οτι η γιαγιά της δούλευε χωρίς μισθό για χάρη του πατέρα της ή του άντρα της αυξάνοντας την δική τους περιουσία και τον λόγο που οι γυναικες αρνούνται σήμερα συμβολικά να κάνουν κάθε οικειακή εργασία γιατί αυτή μέχρι σήμερα αποτελεί άμισθη υποχρέωση της γυναικας.

Η Δυναμική Αντιφεμινίστρια™ επίσης αδιαφορεί για τα στερεότυπα του φύλου και της ηλικίας -φαντάζομαι όταν δε σε ενδιαφέρουν τα στερεότυπα του φύλου και της ηλικίας με έναν μαγικό τρόπο σταματάνε να ενδιαφέ ρουν πχ και τον εργοδότη που δε θα σε προσλαβει για να μην του γκαστρωθεις. Εκείνη όμως πιστεύει οτι τα στερεότυπα είναι απλά ένα ψυχολογικό εμπόδιο που αυτή θα ξεπεράσει με τη δύναμη της θέλησής της -και χέστηκε για όσες γυναικες έχουν εμποτιστεί τόσο βαθιά σε αυτά που δε θα τα ξεπεράσουν, ας ήταν κι αυτές δυναμικές σαν αυτή πρόβλημά τους. Η Δυναμική Αντιφεμινίστρια™ νομίζει δεν χρειάζεται φεμινισμό γιατί η πατριαρχία δεν είναι η μόνη πηγή καταπίεσης, αλλά αντί να συνδυάσει τους φεμινιστικούς με τους ταξικούς και αντι-ιμπεριαλιστικους αγώνες προτιμά ως γνήσια νεοφιλελού να καταλήξει στο οτι «ο κοσμος είναι άδικος», έτσι γενικά και αόριστα, από μόνος του, και άρα μωρέ γιατί να παλέψουμε να τον κάνουμε πιο δίκαιο? Οι δυνατότεροι, σαν αυτήν, θα επιβιώσουν. Για τους άλλους δε θα μπορέσουμε.

*https://naieisaimisogynis.com/…/27/i-dynamiki-antifeminist…/

We read this article so that you don’t have to: Υπάρχουν κι οι Γυναίκες που Κοιτάνε την Ψυχή, όχι την Τσέπη

Υπάρχουν και γυναίκες

We read this article so that you don’t have to:
Υπάρχουν κι οι γυναίκες που κοιτάνε την ψυχή, όχι την τσέπη

Υπάρχουν κι αυτές οι γυναίκες (δηλαδή ΕΓΩ). ΑΓΑΠΗΣΤΕ ΜΕ!
<insert φωτογραφία μοιραίας γυναίκας με μελαγχολικό βλέμμα που αντιπροσωπεύει το πώς βλέπει η συντάκτρια τον εαυτό της>

Το κείμενο αυτό είναι ένα μεγάλο ξεκάθαρο pick-me που νικάει όλα τα pick-me που έχουν γραφτεί ποτέ. To pick-me είναι μία μορφή επιτέλεσης όπου μία γυναίκα (ή και ένας άντρας) διατυμπανίζει το πόσο διαφορετική είναι από τις άλλες γυναίκες (συγκεκριμένα από το πώς εκλαμβάνει η ίδια τις άλλες γυναίκες) με σκοπό να κάνει έναν άντρα να την διαλέξει ή έστω να της χαρίσει την αποδοχή του. Το να προσπαθείς να κάνεις έναν άντρα να σε διαλέξει δεν είναι απο μόνο του πρόβλημα. Όταν όμως γίνεται μειώνοντας τις άλλες γυναίκες και αναπαράγοντας μισογυνικά στερότυπα με σκοπό να πλασάρεις τον εαυτό σου ως σπάνια εξαίρεση σε ένα παίγνιο μηδενικού αθροίσματος για τις γυναίκες ως σύνολο, είναι βαθιά μισογυνικό. Στο πλαίσιο του discourse αυτού οι γυναίκες όντως αξίζουν άσχημη συμπεριφορά, η μόνη ένστασή τους είναι να μην την πληρώνουν Αυτές-που-δεν-είναι-σαν-τις-Αλλες

Οι pick me έχουν εμποτιστεί τόσο βαθιά με τα μισογυνικά στερεότυπα που πιστεύουν οτι αξίζουν σεβασμό και αγάπη απλά επειδή δεν μοιάζουν σε αυτά. Οι pick me δεν κάθονται να αμφισβητήσουν ούτε το αν το στερεότυπο είναι όντως πραγματικό (δηλαδή αν μία γυναίκα που κοιτάει την τσέπη αποτελεί τόσο συχνό φαινόμενο όσο η πατριαρχία θέλει να πιστέψουμε) ούτε να σκεφτούν τι ζόρια τραβάνε με την υποτιθέμενη στερεοτυπική αυτή γυναίκα (δηλαδή τι ζόρια τραβάνε με τις «τσούλες» ή με τις γυναίκες που δεν δέχονται να φορέσουν ποδιά). Οι γυναίκες αυτές ενδιαφέρονται απλά να χρησιμοποιήσουν τον μισογυνισμό προς όφελός τους βροντοφωνάζοντας ΕΓΩ ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΣΑΝ ΤΙΣ ΑΛΛΕΣ!

Αυτές-που-δεν-Είναι-σαν-τις-Άλλες είναι σχεδόν πάντα γυναίκες που θεωρούν τις εαυτές τους φύλακες «παραδοσιακών» αξιών και τον φεμινισμό εχθρό οπότε προσπαθούν να εξαργυρώσουν το αντιφεμινιστικό πνεύμα της εποχής προς όφελός τους. Ταυτόχρονα βέβαια δεν παραλείπουν ποτέ να δηλώσουν πόσο δυναμικές και ανεξάρτητες είναι -γιατί στο κάτω κάτω έχουν διαβάσει πως οι δυναμικές γυναίκες και όχι οι «γυναικούλες» αρέσουν στους άντρες. Είναι με λίγα λόγια κι αυτές Δυναμικές Αντιφεμινίστριες™, όπου απολαμβάνουν τα αγαθά που έδωσε ο φεμινισμός στις γυναίκες προσποιούμενες όμως πως αυτά οφείλονται στην εξαιρετική προσωπικότητά τους.

Τα άρθρα σαν αυτά έχουν δύο target groups: τις χιλιάδες γυναίκες που κι αυτές πιστεύουν οτι δεν είναι σαν τις άλλες και διεκδικούν την πατριαρχική επιβράβευση και τους άντρες που σπεύδουν να τους δώσουν την ψήφο τους και τα πατριαρχικά τους cookies προς παραδειγματισμό των υπολοίπων. Λίγα πράγματα άλλωστε λατρεύουν οι σεξιστές περισσότερο από το να βλέπουν γυναίκες να ανταγωνίζονται για χάρη τους και οι pick-me δεν τους χαλάνε το χατήρι.

Στο Κάτω Κάτω της Γραφής από ένα Πουλί Ήρθαμε στον Κόσμο Αυτόν

50428475_283669302321812_7965231280969220096_n

Θέλω να πιστεύω πως όταν λέει ότι όλοι από ένα πουλί ήρθαμε στον κόσμο να εννοεί τον πελαργό.
Σε κάθε περίπτωση θα πρέπει να παρατηρήσουμε ότι κάθε γυναίκα που απορρίπτει τον φεμινισμό οφείλει σήμερα να το κάνει πάντα τονίζοντας 1) τη σημασία του πουλιού και γενικά των αντρών στη ζωή της και 2) το πόσο δυναμική και διεκδικητική είναι η ίδια. Το σχόλιο αυτό συμπυκνώνει ένα νέο τύπο θηλυκότητας, αυτόν της Δυναμικής Αντιφεμινίστριας™, , που προωθείται από το μετα-φεμινιστικό discourse -το πλαίσιο δηλαδή που επικράτησε μετά την έλευση του φεμινισμού αλλά φροντίζει να αγνοεί τον φεμινισμό και να προσποιείται ότι έχει επιτευχθεί η πλήρης ισότητα.

Ο τύπος αυτός θηλυκότητας έχει υποχρέωση συνεχώς να διακηρύσσει πόσο σεξουαλική αλλά και δυναμική είναι και ταυτόχρονα να απορρίπτει τον φεμινισμό ακριβώς επειδή απολαμβάνει το σεξ και έχει δυνατή προσωπικότητα -υπονοώντας δηλαδή ότι το να είσαι φεμινίστρια αποκλείει αυτά τα δύο. Ο τύπος της θηλυκότητας που απορρίπτει τον φεμινισμό γιατί θεωρεί τον άντρα εκ φύσεως ανώτερο και αποδέχεται την υποταγή της δεν αρμόζει στον Δυτικό κόσμο και αποδίδεται από αυτόν στις γυναίκες της «Ανατολής». Η Δυτική αντιφεμινίστρια αντιθέτως είναι αυτή που αγαπάει το (ετεροφυλόφιλο) σεξ και δεν έχει βιώσει σεξισμό γιατί τον έχει απωθήσει με την δύναμη της προσωπικότητας ως ασπίδα. Η ιδία αρέσκεται να πιστεύει ότι είναι διεκδικητική, επειδή όμως αυτό το κάνει σε ατομικό και όχι σε συλλογικό επίπεδο παραμένει ευάλωτη απέναντι στην πατριαρχική εξουσία.

Όσον αφορά τους ισχυρισμούς των αντιφεμινιστριών πως οι ίδιες δεν έχουν βιώσει ποτέ τον σεξισμό ή αντρική παραβιαστική συμπεριφορά, προσωπικά διατηρώ τις αμφιβολίες μου. Τον σεξισμό και την παραβιαστικότητα η κοινωνία μας έχει μάθει να τα φυσικοποιούμε αλλά και να τα εκλογικεύουμε τόσο πολύ που καταλήγουμε σχεδόν να μην τα βλέπουμε χωρίς τα απαραίτητα εργαλεία. Ακόμα και αν αληθεύει όμως και η συγκεκριμένη στάθηκε τόσο τυχερή, κάθε αντιφεμινίστρια έχει ζήσει στον ίδιο κόσμο με εμάς, όπου η απειλή της αντρικής βίας είναι υπαρκτή. Δεν υπάρχει γυναίκα που δεν της έχουν πει να προσέχει, να μην γυρνάει αργά σπίτι της ή να μην της έχουν δώσει οδηγίες για το πώς να αποφύγει τον βιασμό. Επομένως ακόμα και δεν έχει βιώσει την σεξουαλική βία ως προσωπική εμπειρία, έχει αναγκαστεί να προσαρμόσει τη ζωή της σε αυτήν. Και το γεγονός ότι δεν αμφισβήτησε ποτέ τους κανόνες του πατριαρχικού παιχνιδιού δεν την κάνει δυνατή αλλά μάλλον αδύναμη να αντιμετωπίσει την πραγματικότητα αντί να βυθιστεί στην άρνηση

Η Διαφορά Μιας Φεμινίστριας από μία Αντιφεμινίστρια

49080581_867950760042118_6114185313666465792_n

H διαφορά ανάμεσα σε μία φεμινίστρια και σε μία αντιφεμινίστρια είναι ότι η πρώτη παλεύει για να έχει κάθε γυναίκα το δικαίωμα να κάνει όποιες επιλογές κάνουν την ίδια ευτυχισμένη ενώ η δεύτερη παλεύει να πείσει τους γύρω της και τον εαυτό της πως όσες γυναίκες δεν έκαναν τις ίδιες επιλογές με την ίδια είναι καταδικασμένες σε αιώνια μιζέρια, γιατί η φαντασίωση αυτη την κάνει να νιώθει καλύτερα με τη ζωή της.

Η διαφορά ανάμεσα σε μια φεμινίστρια και σε μία αντιφεμινίστρια είναι οτι η πρώτη διεκδικεί σεβασμό για όλες τις γυναίκες ανεξαρτήτως προσωπικών επιλογών ενώ η δεύτερη διεκδικεί σεβασμό για τον εαυτό της μειώνοντας και υποτιμώντας τις άλλες γυναίκες που δεν ακολούθησαν την γνωστή πατριαρχική συνταγή γάμος-παιδιά.

Η διαφορά ανάμεσα σε μία φεμινίστρια και σε μια αντιφεμινιστρια είναι οτι η πρώτη αγωνίζεται για να διευρύνει τα διαθέσιμα μονοπάτια για μία γυναίκα -χωρίς να απορρίπτει τα παλιά- ενώ η αντι-φεμινίστρια παλεύει να τα περιορίσει, να διατηρήσει τον μονόδρομο που επέβαλε η πατριαρχία στις γυναίκες, σαν να την καταβάλει ένα υπαρξιακό άγχος μπροστά στην δυνατότητα πολλαπλών επιλογών.

Η διαφορά ανάμεσα σε μια φεμινίστρια και σε μία αντιφεμινίστρια είναι ότι η πρώτη έχει την αυτοπεποίθηση ότι αξίζει την αγάπη ανεξάρτητα από το αν υποτάχθηκε στα πατριαρχικά στερεότυπα και ρόλους ενώ η δεύτερη πιστεύει ότι η αγάπη ενός συντρόφου έρχεται μόνο ως ανταμοιβή για την υποταγή της στην πατριαρχική παράδοση.

Η διαφορά ανάμεσα στον φεμινισμό και τον αντιφεμινισμό είναι πως μόνο ο δεύτερος μιλάει για «φυσιολογικές’ γυναίκες γιατί μόνο ο δεύτερος προσπαθεί να χωρέσει τις γυναίκες σε καλούπια.

Απογοητευμένη από το Σύγχρονο Κύμα του Φεμινισμού

35671543_401716810306388_1417655175539064832_n

Εδώ έχουμε άλλη μία Δυναμική Αντιφεμινίστρια™, το αντιφεμινιστικό παραλήρημα της οποίας κινείται γύρω από τους βασικούς αντιφεμινιστικούς άξονες: την πεποίθηση πως επειδή οι γυναίκες είναι «δυνατές και σκληρές» δεν χρειάζονται φεμινισμό, τον ισχυρισμό πως οι άντρες είναι ΠΙΟ καταπιεσμένοι και την απαξίωση της γυναικείας οικιακής εργασίας.

Το ότι οι γυναίκες είναι δυνατές και σκληρές και γι αυτό δεν χρειάζονται φεμινισμό είναι το βασικό αξίωμα της εκάστοτε Δυναμικής Αντιφεμινίστριας™ που επειδή δε ΝΙΩΘΕΙ αδύναμη θεωρεί ότι δεν χρειάζεται και φεμινισμό, ξεχνώντας πως γυναίκες σκληρές και δυναμικές υπήρξαν παντού και πάντα και η απεικόνισή τους ως αδύναμες και υπερευαίσθητες οφείλεται στην πατριαρχία. Οι γυναίκες μάλιστα αναγκάζονται συχνά να γίνουν δυνατές και σκληρές ΕΞΑΙΤΙΑΣ της πατριαρχίας. Το να νιώθει μια γυναίκα δυναμική της δίνει μια ψεύτικη αίσθηση υπεροχής η οποία όμως δεν μπορεί να την βοηθήσει να αποτινάξει τους συστημικούς περιορισμούς της πατριαρχίας.

Το ότι οι άντρες είναι ΠΙΟ καταπισεμένοι δεν είναι κάτι νέο, το ακούμε συνέχεια από τους αντιφεμινιστές που θεωρούν πως το να πρέπει να τηρήσουν όλα τα standards της αρρενωπότητας είναι η πραγματική καταπίεση, ενώ στην ουσία τα standards αυτά έχουν σκοπό να τους τοποθετήσουν ως ιεραρχικά ανώτερους από την γυναίκα. Αυτός είναι ο λόγος άλλωστε που ένας άντρας οφείλει να αποδείξει την «ανδρισμό» του -γιατί ο ανδρισμός αυτός του δίνει ανωτερότητα έναντι της γυναίκας- ενώ το να αποδείξεις την θηλυκότητά σου ειναι απαραίτητο μόνο στο βαθμό που επιβεβαιώνει και ευχαριστεί τον άνδρα -καθόλου τυχαίο ότι η λέξη «ανδρισμός» και «ανδρεία» δεν έχουν αντίστοιχα θηλυκά καθώς η θηλυκότητα δεν θεωρείται από μόνη της αξία. Οτιδήποτε κάνει ο άντρας θεωρείται αυθαίρετα ανώτερο από αυτό που προορίζεται να κάνει η γυναίκα, γιατί με αυτή την αξία το έχει επενδύσει η πατριαρχία.

Κι αυτό μας φέρνει στο τρίτο σημείο, την απαξίωση της οικιακής εργασίας η οποία παρουσιάζεται ως κάτι που οι γυναίκες θα πρέπει να κάνουν αμισθί και από προσωπική ευθύνη και αγάπη στην οικογένεια. Η παρουσίαση της οικιακής εργασίας ως κάτι που δεν έχει χρηματική αξία παρόλο που απαιτεί χρόνο και κόπο και επιτρέπει στον άντρα να αφοσιωθεί στην καριέρα του είναι κάτι που οι φεμινίστριες έχουν παρατηρήσει ήδη από το δεύτερο κύμα. Για να μπορεί να γίνει αυτό βέβαια πρέπει οι γυναίκες να πειστούν ότι το είδος αυτό της εργασίας που προσφέρουν είναι απλά μια εκδήλωση «αγάπης» και «ευθύνης», και όχι κάτι ισάξιο με αυτό που κάνει ο άντρας. Ταυτόχρονα, καθώς η γυναίκα δεν πληρώνεται γι αυτό, παραμένει οικονομικά εξαρτημένη από τον σύντροφό της ο οποίος με τις δύο δουλείες που αναγκάζεται να κάνει, μπορεί να καταπιέζεται από τον καπιταλισμό αλλά τουλάχιστον δεν καταπιέζεται από την σύντροφο του.

We Read This Article So That You Don’t Have To: «Ναι, αυτό είναι σεξουαλική παρενόχληση. Ε, και;»

We Read This Article So That You Don’t Have To: «Ναι, αυτό είναι σεξουαλική παρενόχληση. Ε, και;»
Στο άρθρο αυτό η συγγραφέας Χριστίνα Ταχιάου ενσαρκώνει την καρικατούρα της Δυναμικής Αντιφεμινίστριας™* η οποία νομίζει ότι η πατριαρχία είναι ένα φαινόμενο το οποίο κάθε γυναίκα οφείλει να αντιμάχεται ατομικά και όχι συλλογικά. Πρεσβεύοντας τα νεοφιλελεύθερα ιδανικά, η συλλογική δράση απαξιώνεται, ενώ η ατομική δράση προβάλλεται ως λύση. Η συγγραφέας δεν έχει συγκεκριμένες προτάσεις αλλά προσφέρει ως παράδειγμα τακτικές όπως η λεκτική απάντηση, θεωρώντας προφανώς πως αν την πεις στο αφεντικό σου ή αν ειρωνευτείς τον καθηγητή σου, η αίσθηση empowerment που αυτό θα σου προσδώσει (και που πιθανότατα θα συνοδευτεί με μία απόλυση ή έναν κακό βαθμό) θα εξαφανίσουν τις συστημικές δομές που είναι ακριβώς αυτές που δίνουν την εξουσία σε τέτοιου είδους άντρες να εκμεταλλεύονται τη θέση τους. Το όλο κείμενό της διαπνέεται από τον φόβο κι άλλων συντηρητικών γυναικών (βλ. και συνέντευξη Tomi Lahren*) να στιγματιστούν ως «θύματα», αφού στο νεοφιλελεύθερο νου αυτό παρουσιάζεται ως προσωπική αποτυχία της καθεμιάς και όχι ως σύμπτωμα του συστήματος.Η Δυναμική Αντιφεμινίστρια™ πιστεύει πως αν είναι αρκετά δυναμική και επιθετική (δηλαδή αν αποκτήσει παραδοσιακά αντρικές αρετές που δε θα συνοδεύονται όμως με την αντίστοιχη κοινωνική/πολιτισμική/θεσμική εξουσία), μπορεί μόνη της να αντιμετωπίσει την πατριαρχία και φαινόμενα όπως η σεξουαλική παρενόχληση. Εκτός φυσικά από το -όπως πολλές γυναίκες πολύ καλά γνωρίζουν- μη ρεαλιστικό χαρακτήρα τέτοιων privileged συμβουλών, που σίγουρα δεν προέρχονται από γυναίκες που παλεύουν να επιβιώσουν ή να πάρουν ένα πτυχίο, η συγγραφέας αδυνατεί να συνειδητοποιήσει ότι αυτό που προτείνει είναι μάλλον θεραπεία παρά πρόληψη. Η συγγραφέας προτείνει πώς θα αντιδράσουμε ΑΦΟΥ συμβεί η σεξουαλική παρενόχληση. Πώς αυτό λοιπόν μπορεί να θεωρηθεί πρόληψη, ακόμα και με τα στάνταρ που θέτει η ίδια? Στην πρόληψη στοχεύουν αντιθέτως τα σποτάκια όπως αυτά της ΓΓΙΦ, της καμπάνιας #metoo και κάθε φεμινιστικής πρωτοβουλίας που στόχο έχει να αναδείξει το πρόβλημα και να αντιστρέψει το κλίμα στο οποίο ζουν οι γυναίκες. Πρόληψη είναι η καταπολέμηση της κουλτούρας του βιασμού, όχι να συμβουλεύουμε τις γυναίκες πώς μόνες τους η καθεμιά να τα βάλουνε με ένα σύστημα χιλιάδων χρόνων που  έχει απομονώσει τη μία από την άλλη, έτσι ώστε συχνά να μην συνειδητοποιούν καν πόσο διαδεδομένο είναι το πρόβλημα.

~Hürrfem Sultan

*https://naieisaimisogynis.com/2016/06/27/i-dynamiki-antifeministria/

*https://naieisaimisogynis.com/2017/07/19/mia-syndhritiki-gynaika-pou-de-thelei-na-einai-thyma/

Η Ιστορία της θα σας Εμπνεύσει

15203251_666377916877100_7457409316346891065_n

Φέτος, τη Παγκόσμια Μέρα κατά της Βίας κατά των Γυναικών, το διαδίκτυο κατακλύστηκε άλλη μια φορά από αστεία για την έμφυλη βία, ανθρώπους που αρνούνται να αναγνωρίσουν το πρόβλημα και φυσικά το κλασικό victim blaming, οι κατηγορίες που στρέφονται ενάντια στο θύμα αρνούμενες ακόμα και την ιδιότητα του θύματος.

Η συγκεκριμένη σχολιάστρια καταρχάς καταδικάζει τις γυναίκες που υφίστανται τη βία παρουσιάζοντας το σαν επιλογή τους και αγνοώντας όλους αυτούς του παράγοντες που σε μια πατριαρχική κοινωνία κανονικοποιούν την ανδρική βία και αναγκάζουν τις γυναίκες να την υποστούν ως κάτι φυσικό και αναπόφευκτο, ακόμα και ως εκδήλωση αγάπης.

Σε δεύτερη φάση, ως γνήσιο δείγμα δυναμικής αντιφεμινίστριας™*, προσφέρει τον εαυτό της ως παράδειγμα προς έμπνευση προς όλες τις γυναίκες που υφίστανται καταπίεση. «Εγώ δεν βίωσα ποτέ καταπίεση, γιατί δεν μπορείτε να είστε σαν εμένα?!» φαίνεται να αναφωνεί η δυναμική αντιφεμινίστιρα με τον φιλελεύθερο πατέρα που αντί να θεωρήσει τον εαυτό της τυχερό που μεγάλωσε έτσι χρησιμοποιεί το προνόμιο της ακριβώς για να απορρίψει το βίωμα τον λιγότερο τυχερών.

Για άλλη μια φορά, η Παγκόσμια Μέρα κατά της Βίας κατά των Γυναικών έγινε αφορμή για να αναδειχτεί η σκατοψυχιά της πατριαρχικής μας κοινωνίας.

*https://naieisaimisogynis.com/2016/06/27/i-dynamiki-antifeministria/

~Hürrfem Sultan

H Δυναμική Αντιφεμινίστρια που Διαβάζει Economist

dynamiki-adifeministria-case

«Αναγνωρίζω ότι οι γυναίκες ζουν σε ένα γενικό κλίμα υποτίμησης όπου κρίνονται βάσει οπισθοδρομικών αντιλήψεων, παρολαυτά δεν είμαι φεμινίστρια γιατί έχω την ψευδαίσθηση ότι μπορώ να υπερβώ αυτή την κουλτούρα μονη μου και αδυνατώ να αντιληφθώ οτι το γεγονός πως μπορώ και διαβάζω Economist οφείλεται στο γυναικείο κίνημα »

Εδώ βλέπουμε άλλη μια περίπτωση «δυναμικής αντιφεμινίστριας»* που θεωρεί πως επειδή μεγάλωσε σε προοδευτική οικογένεια μπορεί να αγνοήσει την υπόλοιπη κοινωνία που δεν είναι και τόσο προοδευτική παρόλο που η τελευταία την ενοχλεί αρκετά για να αφιερώσει ένα στατους γι αυτό. Οι δυναμικές αντιφεμινίστριες σαν την συγκεκριμένη, εμποτισμένες από τις νεοφιλελεύθερες πεποιθήσεις, έχουν την αυταπάτη ότι δεν χρειάζονται φεμινισμό γιατί μπορούν ατομικά να ξεπεράσουν ένα πρόβλημα που είναι συλλογικό και αφορά όλες τις γυναίκες. Οι δυναμικές αντιφεμινίστριες συνήθως δεν παραλείπουν να τονίσουν ότι οι γυναίκες ανήκουν ΚΑΙ στο μπουντουάρ, ότι απολαμβάνουν τον γυναικείο ρόλο τους και πως εν πάση περιπτώση θα το φορέσουν και το κραγιονάκι τους στο φινάλε αφού «αισθητικά είμαστε διαφορετικοί». Γιατι καλό το Economist κορίτσια αλλά να μην τρομάξουμε και τους άντρες και μείνουμε και στο ράφι στο τέλος.

Καμία εντύπωση δεν προξενεί το γεγονός πως οι αντιφεμινιστριες αναπαράγουν γελοία κλισέ για τις φεμινίστριες και τον φεμινισμό τα οποια δείχνουν ότι δεν έχουν ανοίξει βιβλίο σχετικά με το θέμα -ήταν απασχολημένες να διαβάζουν τον Economist.

*https://naieisaimisogynis.com/…/27/i-dynamiki-antifeminist…/

Η Δυναμική Αντιφεμινίστρια

δυναμικη αντιφεμινίστρια

Το αγαπημένο μου είδος αντιφεμινίστριας είναι αυτό της «δυναμικής» γυναίκας.
Η δυναμική αντιφεμινίστρια νομίζει ότι επειδή αυτή(και η μητέρα της ή και η γιαγία της) είναι δυνατή δεν χρειαζόμαστε φεμινισμό, αγνοώντας ότι οι γυναίκες ήταν ΠΑΝΤΑ δυνατές, απλά αυτό δε σήμαινε ποτέ οτι αναγνωρίζονταν ως ίσες. Δυνατές ήταν οι γιαγιάδες μας, οι προγιαγιάδες μας και χιλιάδες γενιές γυναικών που έπρεπε να μεγαλώσουν σε ένα βίαιο περιβάλλον χωρίς δικαιώματα και ούτε αυτές ένιωθαν να υπολείπονται σε τίποτα. Φεμινισμός δεν σημαίνει ότι νιώθεις κατώτερη, φεμινισμός είναι να συνειδητοποιείς οτι η κοινωνία σου συμπεριφέρεται σαν να είσαι, ακόμα και αν δε στο λέει κανείς στη μούρη σου. Φεμινισμός είναι να συνειδητοποιείς οτι αξίζεις περισσότερα.

Η δυναμική αντιφεμινίστρια όμως θεωρεί ότι τα μισογυνικά κλισέ και τα σεξιστικά αστεία δεν αφορούν ποτέ την ίδια, γιατί η ίδια δεν είναι σαν τις άλλες γυναίκες και γι αυτό οι άντρες την σέβονται -αυτήν,συγκεκριμένα- και ο σεξισμός δεν μπορεί να την αγγίξει.

Η δυναμική αντιφεμινίστρια πιστεύει ότι δεν υπάρχει σεξισμός γιατί κι αυτή μπορεί να κάνει τα πράγματα εξίσου καλά με έναν άντρα, αγνοώντας ότι το γεγονός οτι ο άντρας είναι το σημείο αναφοράς και το μέτρο με το οποίο πρέπει να συγκρίνει τον εαυτό της είναι σεξισμός. Η δυναμική γυναίκα πιστεύει οτι το να παρουσιάζεται ένας άντρας σαν «κοριτσάκι» είναι σεξισμός κατά των αντρών, χωρίς να αντιλαμβάνεται ότι η ίδια χρησιμοποιεί τον όρο κοριτσάκι υποτιμητικά δείχνοντας τον δικό της εσωτερικευμένο μισογυνισμό.

Η δυναμική γυναίκα αντιφεμινίστρια είναι δυνατή αλλά ταυτόχρονα δε θέλει να χάσει τον «γυναικείο ρόλο» δηλαδή την ευκαιρία να την αγαπήσει κάποιος επειδή θα επιτελεί σωστά την στερεοτυπική θηλυκότητα της και φοβάται οτι ο φεμινισμός θα της στερήσει την αγάπη των αντρών. Η δυναμική αντιφεμινίστρια θέλει να κρατήσει τον γυναικείο ρόλο της και σαν καλό κορίτσι να μην παραπονιέται και να μην γκρινιάζει γιατί ξέρει ότι οι αντρες δεν τα πολυσηκώνουν αυτά και η αυτοεκτιμησή της εξαρτάται πολύ από την έγκρισή και την αποδοχή τους. Γιατί, εντάξει, καλός ο δυναμισμός και η καριέρα, αλλά να μη λέει και η γειτονία ότι έμεινες στο ράφι.

Η δυναμική αντιφεμινίστρια θεωρεί ότι πρέπει να δείξει τη δύναμη της διατηρώντας τη σιωπή της και το κεφάλι της ψηλά από φόβο ότι θα φανεί αδύναμη, αγνοώντας ότι το να διεκδικείς δικαιώματα είναι ένδειξη δύναμης και όχι αδυναμίας. Και να τα διεκδικείς ακόμα και όταν όλη η κοινωνία σου λέει ότι και πολλά σου «παραχώρησε» θέλει ακόμα πιο πολύ δύναμη.

Η δυναμική αντιφεμινίστρια γυναίκα είναι το αγαπημένο μου είδος αντιφεμινίστριας γιατί, ενσωματώνοντας όλες αυτές τις αντιφάσεις, δείχνει όχι μόνο γιατί χρειαζόμαστε φεμινισμό αλλά και όλους τους τρόπους που η πατριαρχία μας έπεισε ότι δεν χρειαζόμαστε.