Χαρούμενη Παγκόσμια Ημέρα Διεθνούς Πατροναρίσματος των Γυναικών!
Βιασμοί, γυναικοκτονίες, σεξουαλική παρενοχληση, άνισες ευκαιρίες αλλά εντάξει, μία μέρα το χρόνο μπορούμε να τρώμε το burger μας σε ροζ ψωμάκι οπότε μην πείτε οτι δεν μας προσέχουν κορίτσια.
Αν η κοινωνία ενδιαφερόταν πραγματικά για τις γυναίκες θα είχαμε ΚΑΘΕ μέρα ροζ ψωμάκι, όχι μόνο μία φορά το χρόνο!
We read this article so that you don’t have to: O Άντρας και η Γυναίκα δεν Είναι Ίσοι -γιατί απλούστατα η γυναίκα είναι ανώτερη
Το άρθρο αυτό είναι από αυτά τα extra cringy κείμενα που μπορούν να προκαλέσουν αναγούλα και στην πιο ψύχραιμη φεμινίστρια, θα το εκτιμούσαν όμως ιδαιτέρως γυναίκες όπως αυτές του Ladyism γιατι είναι τίγκα στα πατριαρχικά cookies. Φυσικά το ότι ειναι γραμμένο από άντρα δε θα έπρεπε να προκαλέσει καμία εντύπωση γιατί μόνο ένας άντρας θα έλεγε παπαριές τύπου «οι γυναίκες είναι ανώτερες» με απώτερο στόχο να πατρονάρει τις γυναίκες και να μειώσει τη σημασία της χθεσινής μέρας (της Παγκόσμιας Ημέρας της Γυναίκας). Έχετε ακούσει ποτέ καμία φεμινίστρια να λέει ότι οι γυναίκες είναι ανώτερες? Όχι φυσικά, γιατί τέτοιες μπούρδες λέγονται μόνο για να μας βγάλουν από το μικρό γυναικείο μυαλουδάκι μας την ιδέα οτι χρειαζόμαστε φεμινισμό.
Το κείμενο αυτό ειναι αντιπροσωπευτικό δείγμα καλοπροαίρετου σεξισμού, το είδος δηλαδή του σεξισμού που τάχα εξυμνεί την γυναικεία φύση αλλά αδυνατεί να συλλάβει τις γυναίκες πέρα από τα αιθέρια και καλόβουλα πλάσματα που υπάρχουν απλά για να καθοδηγούν και να εμπνέουν τους άντρες -και φυσικά να τους γεννάνε παιδιά. Από την πρώτη πρόταση ήδη φαίνεται πως ο συγγραφέας δεν μπορεί να διανοηθεί τις γυναίκες ως αυτόνομα όντα αλλά μόνο μεσα από τη δική του σχέση (τη σχέση των αντρών) με αυτές. «Μητέρα στην αρχή και αδελφή, δασκάλα σύντομα και συμμαθήτρια, ερωμένη για χρόνια πολλά και στο τέλος σύζυγος και κόρη (αν είσαι τυχερός…)». Αν καταφέρετε να συγκρατήσετε το φαγητό που σας ανέβηκε στον οισοφάγο και σας φέρνει δάκρυα στα μάτια θα δείτε πως αυτό το κείμενο για την ημέρα της γυναίκας απευθύνεται… στους άντρες. Αφορά τις γυναίκες ιδωμένες μέσα από τα μάτια των αντρών.
Ο συντάκτης σύντομα βέβαια μειώνει την γυναίκα αποκλειστικά
σε γκόμενα. «Σήμερα λοιπόν γιορτάζει η γυναίκα (μου)» λέει και
Παραθέτοντας μια λιστα ωραίων γυναικών, συζύγων μεγάλων αντρων κ προχωράει στη συνέχεια σε 5 όλοκληρες ασυνάρτητες παραγράφους με αποσπάσματα από τραγούδια του Σαββόπουλου και αναφορές σε γυναίκες που τον σημάδεψαν. Προβάλλεται έντονα η γυναίκα ως μούσα, το οποίο είναι το χειρότερο είδος καλοπροαίρετου σεξισμού γιατι υπονοεί οτι η γυναίκα υπάρχει πάντα ως έμπνευση για δημιουργία αλλά ποτέ ως δημιουργός.
Το κείμενο κλείνει «Χρόνια πολλά λοιπόν γυναίκες της ζωής μας. Διδάξτε μας το θαύμα, συνεχίστε να μας καθοδηγείτε… υποχωρώντας». Εδώ το πατρονάρισμα φτάνει στο αποκορύφωμά του καλώντας τις γυναίκες να παραμένουν υποχωρητικές και παθητικές στις επιθυμίες των αντρών γιατί έτσι τάχα τους καθοδηγούμε -ξέρετε μωρέ τώρα, με αυτόν τον μοναδικό γυναικείο τρόπο που μετά οδηγεί το ίδιο είδος άντρα να περιγράφει τις γυναίκες ως χειριστικές και ύπουλες.
Ευχαριστούμε πολύ τους άντρες σαν τον συγγραφέα, που ελπίζουμε να μην βρίσκονται στη ζωή μας για πολύ ακόμα, αλλά προτιμάμε όταν καθοδηγούμε να το κάνουμε…καθοδηγώντας. Ξέρετε, όπως οι άντρες!
Επανέρχεται εδώ το μοτίβο σύμφωνα με το οποίο για τα βίαια εγκλήματα ενός άντρα ευθύνεται η γυναίκα. Το βλέπουμε ξανά και ξανά σε περιπτώσεις παιδικής κακοποίησης η κοινωνία να κατηγορεί την μητέρα. Είναι σαν να έχουμε εξοικειωθεί τόσο πολύ με την αντρική βία, σαν να την θεωρούμε τόσο φυσική που να μη μας εκπλήσσει τόσο γιατί ένας άντρας πλάκωσε στο ξύλο/σκότωσε/βίασε ένα παιδί αλλά περισσότερο γιατί η μητέρα του παιδιού δεν τον σταμάτησε. Αυτό οφείλεται εν μέρει στο ότι η πατριαρχία θεωρεί τους άντρες εκ φύσεως βίαιους και σεξουαλικά επιθετικούς επομένως το βάρος για την κατάπνιξη των ενστίκτων τους πέφτει στις γυναίκες που ξαφνικά γίνονται οι φύλακες της ηθικής των αντρών.
Ταυτόχρονα, μία γυναίκα είναι πάνω απ’ όλα μάνα, οφείλει να θυσιαστεί για το παιδί της, να μπει μπροστά, να πεθάνει αν χρειαστεί γιατί στο κάτω κάτω από τη στιγμή που θα γεννήσει η δική της ζωή δεν έχει αυτόνομη αξία, μετατρέπεται απλά σε ένα κουκούλι προστασίας του παιδιού της. Αυτό είναι το είδος του ηρωισμού, όπως έχουμε ξαναπεί, που περιμένει η πατριαρχία από τις γυναίκες. Όχι να πεθαίνουν στο πεδίο της μάχης αλλά σίγουρα να πεθαίνουν για το παιδί τους -δεν έχετε ακούσει άλλωστε το πατριαρχικό κλισέ πως σε έναν σεισμό ο άντρας ενστικτωδώς θα προστατέψει τον εαυτό του ενώ η μητέρα το παιδί της? That’s just nature και η γυναίκα που αποτυγχάνει στην αποστολή της αυτή έχει αποτύχει ως άνθρωπος περισσότερο από έναν άντρα που έχει αποτύχει να αποκτήσει στοιχειώδη ανθρωπιά.
Είναι ειρωνικό που η πατριαρχία φροντίζει να κάνει τις γυναίκες τόσο παθητικές ανατρέφοντάς τες να νομίζουν ότι είναι αδύναμες και δεν μπορούν να ζήσουν χωρίς άντρα και μετά τις κατηγορεί που γίνονται ακριβώς αυτό.
Βρισκόμαστε σε ένα σκοτεινό σημείο της πατριαρχίας όπου οι αντιφεμινιστές πιστεύουν πως η απειλή ότι θα αντικαταστήσουν τις γυναίκες με ένα ρομπότ σεξ αν εμείς παρά είμαστε δυναμικές και ανεξάρτητες είναι στο μυαλό τους με κάποιο παράδοξο τρόπο επιχείρημα ΕΝΑΝΤΙΟΝ του φεμινισμού. Το ότι μας βλέπουν δηλαδή σαν σεξουαλικά αντικείμενα που μπορούν να αντικατασταθούν από μια μηχανή και άρα δε θα πρέπει να παίρνουν τα μυαλά μας αέρα, κάπως σημαίνει ότι εμείς θα πρέπει να εγκαταλείψουμε τον φεμινισμό και να τους παρακαλέσουμε ταπεινά να μας ξαναδεχτούν στη θέση της συσκευής, μην χάσουμε το κελεπούρι. Το ότι φαντασιώνονται κιόλας ότι εμείς θα αναστατωθούμε αν μας αφήσουν για ένα ρομπότ και το κάνουν και comic για να το βλέπουν και να χαίρονται δεν τους κάνει απλά αξιοθρήνητους αλλά εντελώς αποκομμένους από την πραγματικότητα.
Παιδιά, αν τα ρομπότ σεξ σήμαιναν ότι οι τύποι σαν εσάς θα μας άφηναν ήσυχες, δε θα μας παρενοχλούσαν, δε θα μας βίαζαν, δε θα μας μιλούσαν καν, θα υποστηρίζαμε την επιδότησή τους.
Παραφράζοντας ελαφρώς ένα tweet που κυκλοφορεί «Αν πιστεύεις ότι οι γυναίκες είναι κυκλοθυμικές δεν έχεις δει ποτέ άντρες να πηγαίνουν από το “είσαι πολύ όμορφη” στο “άντε μωρή πατσαβούρα” ή “σιγά τη γκόμενα” στα δευτερόλεπτα που απαιτούνται για να απορρίψεις το κέρασμά τους».
Τι εξυπηρετεί όμως ο μύθος πως οι γυναίκες είναι κυκλοθυμικές? Όπως και ο μύθος πως αυτές είναι τρελές/ υστερικές/ αναποφάσιστες/μυστήριες/ δεν ξέρουν τι θέλουν καλλιεργεί ένα γενικότερο κλίμα απαξίωσης των γυναικών που τις καθιστά πιο ευάλωτες στο gaslighting απο τους άντρες και θέτει ένα πλαίσιο εντός του οποίου οι επιθυμίες και οι προβληματισμοί τους δεν χρειάζεται να εξεταστούν στα σοβαρά, ούτε χρειάζεται να υπάρξει διάλογος αφού έτσι κι αλλιώς πηγάζουν από την εγγενή αστάθειά τους. Γιατί να ρωτήσεις την κοπέλα σου τι έχει αφού πιθανότατα ούτε η ίδια δεν ξέρει και έτσι κι αλλιώς θα της περάσει σε λίγο -she’s just in one of those moods πάλι. Και φυσικά αφού οι γυναίκες δεν είναι συναισθηματικά σταθερές πώς να τις εμπιστευτείς για σοβαρές δουλειές και για ηγετικές θέσεις -αυτές απαιτούν την ισορροπία και συνέπεια που μόνο οι άντρες επιδεικνύουν. Για να μην αναφέρουμε καν τις κατηγορίες για βιασμό -είναι φως φανάρι ότι έκαναν σεξ συναινετικά απλά μετά άλλαξαν γνώμη. Κλασικές γυναίκες 
Σε άλλα πατριαρχικά νέα, στην Μέση Ανατολή γίνονται τρομοκρατικές επιθέσεις γιατί λέει δεν βρίσκουν γκόμενα. Τους πιάνει δηλαδή ο αντίστοιχος Μπιν Λάντεν και τους λέει «δεν γαμάς που δεν γαμάς, δεν πας για ψάρε.. εμμμ… να βάλεις μία βόμβα?». Κι αυτοί αντί να τραβήξουν μια μαλακία, πάνε για επίθεση αυτοκτονίας.
Η ερμηνεία αυτή όχι μόνο αγνοεί εσκεμμένα όλους τους ιστορικούς, πολιτικούς, οικονομικούς και κοινωνιολογικούς παράγοντες που οδηγούν στην τρομοκρατία και τους πολέμους αλλά ταυτόχρονα καλλιεργεί τον οριενταλιστικό μύθο της βάρβαρης Μέσης Ανατολής ως ιδιαιτέρως βίαιης αγνοώντας πολέμους, γενοκτονίες και αναταραχές σε άλλα σημεία του κόσμου. Όταν γίνεται πόλεμος στην Μέση Ανατολή είναι επειδή οι άντρες δεν γαμάνε, όταν γίνεται στην Ευρώπη είναι επειδή κάποιου του λείπει «ζωτικός χώρος» 😉
Ας μην ξεχνάμε ότι ο υπερπληθυσμός αντρών είναι αποτέλεσμα της ίδιας της πατριαρχίας που προτιμά γιους από κόρες και έχει πλέον και την ιατρική τεχνολογία να κάνει ευκολότερα την επιλογή, με χαρακτηριστικότερες περιπτώσεις την Κίνα και την Ινδία. Δεν υπάρχουν στατιστικά στοιχεία που να συνδέουν τον υπερπληθυσμό των αντρών και την απαγόρευση της σεξεργασίας με υψηλότερα ποσοστά βιασμών -ούτε βέβαια η απαγόρευση της σεξεργασίας σημαίνει ότι αυτή δεν υφίσταται. Με εξαίρεση την Ινδία, ούτε οι χώρες της Μέσης Ανατολής ούτε η Κίνα βρίσκονται ανάμεσα στις χώρες με τα υψηλότερα ποσοστά βιασμών. Και πάλι, η θεωρία του σχολιαστή προκύπτει από τον οριενταλιστικό, ισλαμοφοβικό μύθο του Μουσουλμάνου βιαστή. Δεν είναι περίεργο βέβαια σε μία κοινωνία που έχει υπερπληθυσμό αντρών ακριβώς επειδή η κοινωνία θεωρεί πολυτιμότερους τους άντρες, η αρρενωπότητα να μπαίνει σε κρίση όταν δεν μπορεί να επιβεβαιωθεί παραδοσιακά μέσω της γυναικείας υποταγής και των σεξουαλικών «κατακτήσεων’ αλλά και της δημιουργίας οικογένειας.
Το να ισχυρίζεσαι ωστόσο ότι οι άντρες που δεν βρίσκουν ταίρι οδηγούνται στο να γίνουν τρομοκράτες ουσιαστικά υποκρύπτει μια λογική incel* που εμμέσως απειλεί τις γυναίκες προειδοποιώντας τες ότι αν δεν κάνουν σεξ μαζί τους είναι λογικό αυτοί να γίνουν επικίνδυνοι και βίαιοι. Οι άντρες που επικαλούνται αυτή τη θεωρία στην ουσία δίνουν το μήνυμα στις γυναίκες πως είναι υποχρέωσή τους να κάνουν σεξ με τους άντρες τόσο για την προσωπική τους ασφάλεια όσο και για την διατήρηση της κοινωνικής ειρήνης. Οι ίδιοι οι incels βέβαια ενεργοποιούνται σε χώρες που ούτε έλλειψη γυναικών υπάρχει ούτε δύσκολία στην πρόσβαση σεξουαλικών υπηρεσιών. Ο λόγος που αυτοί γίνονται βίαιοι όταν τρώνε την μία χυλόπιτα μετά την άλλη είναι ότι το male entitlement που τους καλλιέργησε η πατριαρχία τους κάνει να θεωρούν το σεξ δικαίωμα -και άρα υποχρέωση των γυναικών.
Το γιατί οι γυναίκες δεν παίρνουν τα όπλα όταν δεν βρίσκουν γκόμενο σύμφωνα με την ίδια πατριαρχική λογική οφείλεται στο ότι οι γυναίκες υποτίθεται δεν έχουν σεξουαλικές ορμές, αυτές είναι προνόμιο των αντρών. Μόνο οι αντρικές καύλες δημιουργούν τόσο επιτακτικές ανάγκες, οι γυναικείες ανικανοποίητες ανάγκες το πολύ πολύ να τις μετατρέψουν σε cat ladies. Αναμένουμε προσεχώς incel θεωρία σύμφωνα με την οποία οι γυναίκες που δεν βρίσκουν άντρα γίνονται φεμινίστριες το οποίο είναι σχεδόν το ίδιο , αν όχι ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ από την τρομοκρατία!
*»INvoluntary CELibates»: κίνημα αντρών στην Βόρεια Αμερική που κατηγορεί ισχυρίζεται οτι δεν μπορεί να βρει ρομαντικό η ερωτικό σύντροφο και κατηγορεί γι αυτό τις γυναίκες και τον φεμινισμό ενώ έχει οδηγήσει και σε εκδικητικές δολοφονίες
https://en.wikipedia.org/wiki/Incel
Η διαδεδομένη ιδέα πως οι σεξεργάτριες μας προστατεύουν από την αντρική βία υπονοεί πως:
1) Η αντρική (σεξουαλική) βία και επιθετικότητα είναι φυσιολογικές και αναπόφευκτες οπότε θα πρέπει τουλάχιστον να εκτονώνονται κάπου.
2) Οι αντρικές σεξουαλικές ανάγκες θα πρέπει να ικανοποιούνται αλλιώς αναπόφευκτα θα καταλήξουν στο βιασμό.
3) Οι σεξεργάτριες λειτουργούν ως ανθρώπινο ανάχωμα ανάμεσα στους άντρες και της μη-σεξεργάτριες γυναίκες και άρα η αυξημένη βία που αντιμετωπίζουν κατά την εργασία τους είναι αναμενόμενη και δεν μπορούμε να την εμποδίσουμε.
Ανάμεσα στην whorephobia που κατηγορεί τις σεξεργάτριες ως υπεύθυνες για την σεξουαλική βία και την ιδέα πως οι σεξεργάτριες μας «προφυλάσσουν» θα πρέπει να εστιάσουμε στο πώς και τα δύο discourses κατασκευάζουν τον άντρα ως εγγενώς επιθετικό δικαιολογώντας έτσι την αντρική βία και ταυτόχρονα θεωρούν τις ίδιες γυναίκες υπεύθυνες για το αν θα τους αποτρέψουν ή θα τους προκαλέσουν.
Δεν χρειαζόμαστε φεμινισμό ούτε κανένα άλλο κίνημα κοινωνικής δικαιοσύνης, θα διευθετηθούν όλα μετά θάνατον παιδιά, λίγη υπομονή θέλει.
Αυτός είναι ακριβώς ο τρόπος που η ιδέα της μεταθανάτιας ζωής χρησιμεύει ως όργανο διατήρησης του status quo. Στο μεταξύ ο υποτιθέμενος κυνισμός (που μας τον πλασάρουν συχνά ως απλό «ρεαλισμό») είναι απαραίτητος για να κρατάει τον καταπιεσμένο σε θέση υποτέλειας. Γιατί να μπει στον κόπο να κάνει την επανάστασή του, αφού έτσι κι αλλιώς ΤΙΠΟΤΑ, ΠΟΤΕ δεν έχει αλλάξει!
Αυτό φυσικά είναι όχι μόνο εύκολο να διαψευστεί με μια ματιά στην ιστορία αλλά και εκατομμύρια φεμινίστριες ανά τον κόσμο μπορούν να σας διαβεβαιώσουν πως η ζωή τους έγινε άμεσα πολύ καλύτερη με τον φεμινισμό, και μόνο που ξύπνησαν από τον πατριαρχικό λήθαργο.
Με αυτούς τους γελοιοδέστατους, μελοδραματικούς συναισθηματικούς εκβιασμούς η χριστιανική Δεξιά προσπαθεί να αποτρέψει τις γυναίκες από το να κάνουν έκτρωση. Βάζοντας το «αγέννητο παιδί» να μιλάει σαν να έχει αυτοσυνείδηση, προσωπικότητα, φιλοδοξίες αποκρύπτει εσκεμμένα ότι τα έμβρυα δεν είναι παιδιά, δεν μιλάνε, δεν σκέφτονται και δεν έχουν όνειρα. Επίσης δεν υπάρχουν ανεξάρτητα από την μάνα τους -και αυτή είναι η διαφορά ανάμεσα σε ένα μωρό και σε ένα έμβρυο.
Πέρα από την κλασική ρητορική που ταυτίζει τα έμβρυα με παιδιά, ενδιαφέρον σε αυτή την αφήγηση είναι και ποια ζωή αξιολογείται ως σημαντική, τόσο σημαντική που η απώλειά της να παρουσιάζεται ;όχι μόνο ως προσωπικό δράμα αλλά και ως τραγωδία για ολόκληρη την κοινωνία. Βάζοντας το έμβρυο να είναι αγόρι και μάλιστα μελλοντικός γιατρός (επαγγελματικός προσανατολισμός που αναφέρεται όχι μία αλλά δύο φορές) το κείμενο προσπαθεί να στρέψει το σύνολο ενάντια στην μητέρα που δεν υπερασπίστηκε αυτή τη ζωή. Με ποιο δικαίωμα μας στερεί έναν γιατρό που θα μπορούσε να ανακαλύψει την θεραπεία του καρκίνου αύριο μεθαύριο? Κάποιες ζωές μετράνε περισσότερο και προφανώς για ένα τέτοιο κείμενο ένας μελλοντικός οδηγός ταξί δε θα εξυπηρετούσε τον στόχο του.
Φυσικά απευθυνόμενο μόνο στην μητέρα το γράμμα θέτει την γυναίκα ως αποκλειστική υπεύθυνη για την γέννηση του παιδιού. Η εγκατάλειψη από τον άντρα δε θα πρέπει να την αποθαρρύνει, αυτό είναι το είδος του ηρωισμού που η πατριαρχία αναμένει από τις γυναίκες. Να γεννούν προς όφελος του κοινωνικού συνόλου ένα παιδί σε έναν κόσμο που θα φέρουν μόνες τους το οικονομικό, συναισθηματικό και ψυχολογικό βάρος της ανατροφής του -σε έναν κόσμο μάλιστα που αντιμετωπίζει τις ανύπαντρες γυναίκες ως αποτυχημένες. Την πατριαρχία δεν την ενδιαφέρουν οι συνθήκες ανατροφής του παιδιού, την ενδιαφέρει μόνο η αναπαραγωγή και αυτή απαιτεί ελεύθερη πρόσβαση στην μήτρα των γυναικών. Από τη στιγμή που θα γεννηθεί είναι πρόβλημα της μητέρας. Αλήθεια, πόσο πιθανό είναι το παιδί αυτό να γίνει γιατρός δεδομένης της ταξικής καταπίεσης που θα πρέπει να αντιμετωπίσει? Έχουν όλα τα παιδιά τις ίδιες ευκαιρίες σε εκπαίδευση και μόρφωση -πολύ περισσότερο σε χώρες που οι σπουδές αυτού του είδους είναι πανάκριβες?
Ενδιαφέρον είναι επίσης το πώς σύμφωνα με την αφήγηση αυτή η γυναίκα θεωρείται αδιανόητο να μην χαρεί με την εγκυμοσύνη ενώ είναι ο άντρας αυτός που αντιτίθεται και την πιέζει να κάνει έκτρωση -γιατί ξέρετε, οι άντρες δεν έχουν «βιολογικό ρολόι» ούτε ‘μητρικό ένστικτο» και άρα είναι φυσικό να μη θέλουν παιδιά. Τοποθετώντας στην σφαίρα του μη-διανοητού την γυναίκα που επιλέγει να κάνει έκτρωση γιατί απλά δεν χάρηκε καθόλου με την προοπτική να γίνει μάνα, το ίδιο το αφήγημα χτίζει την θηλυκότητα ως αναπόσπαστη από την μητρότητα. Το να είσαι γυναίκα και να μη θες παιδί -να μην το θες μάλιστα σε οποιαδήποτε άκυρη στιγμή σου προκύψει εγκυμοσύνη- σημαίνει ότι κάτι δεν πάει καλά με σένα. Πιο εύλογο στα μάτια της πατριαρχίας φαντάζει, να φταίει τουλάχιστον η κακοποιητική σου σχέση.
Ως φεμινίστριες υποστηρίζουμε το δικαίωμα τον γυναικών στην σωματική αυτονομία. Θα θέλαμε μια κοινωνία που οι γυναίκες μπορούν να αποφασίζουν αν και πότε θα γίνουν μητέρες χωρίς να φοβούνται ούτε τον κακοποιητικό σύντροφό τους, ούτε το κοινωνικό στίγμα της «δολοφόνου» αν αποφασίζει να τερματίσει την εγκυμοσύνη της επειδή τα δικά της όνειρα είναι πιο σημαντικά από τα όνειρα του Δρ Γιάννη με τα καστανά μαλλιά. Και είναι ξεδιάντροπα υποκριτικό που η χριστιανική Δεξιά καλεί τις γυναίκες να επαναστατήσουν ενάντια στην θέληση του δυνάστη συντρόφου τους μόνο όταν αυτός στρέφεται ενάντια στην μητρότητα, τον μόνη περίπτωση δηλαδή στην οποία η πατριαρχία θεωρεί σημαντική τη ζωή των γυναικών.
Στο σημερινό επεισόδιο του «ποιό ζώο να επικαλεστούμε για να δικαιολογήσουμε τον βιασμό» η απάντηση είναι γάτα και κόκορας!
Για μια ακόμα φορά η επίκληση στη «φύση» γίνεται προς βοήθεια των επίδοξων βιαστών και των φίλων τους καθώς και όσων θέλουν να δικαιολογήσουν μια μορφή καταπίεσης που δεν είναι παρά απόρροια του ανθρώπινου πολιτισμού. Η πατριαρχία παίζει πάρα πολύ καλά αυτό το παιχνίδι και οι απολογητές της μπορούν να κινούνται με μεγάλη ευχέρεια μέσα στις αντιφάσεις της -το πώς δηλαδή οι άντρες παρομοιάζονται ως ζώα ανίκανα να ελέγξουν τις ορμές τους από τη μία ενώ ταυτόχρονα από την άλλη ως λογικά ορθολογικά υποκείμενα κατάλληλα για την πολιτική ηγεσία, σε αντίθεση με τις συναισθηματικές γυναίκες. Κλασική μισογυνική αξία βέβαια αποτελεί και η θεώρηση του βιασμού ως κάποιου είδους κομπλιμέντο προς τις όμορφες γυναίκες και που οι «άσχημες» κατά βάθος ζηλεύουν. Όπως έχουμε δει ξανά και ξανά, οι συμβατικά όμορφες γυναίκες θα πρέπει να πληρώνουν το τίμημα της ομορφιάς περιμένοντας να παρενοχληθούν, ενώ οι μη συμβατικά όμορφες θα πρέπει να νιώθουν και ευγνωμοσύνη όταν τις παρενοχλούν.
Μπορούσαμε να προβλέψουμε βέβαια ότι αυτό το σχόλιο δε θα τελείωνε καλά ήδη από το σημείο που θεωρεί την «άλλη πλευρά » των ανδρών βιαστών αυτούς που ΔΕΝ παρενοχλούν γυναίκες. Η άλλη πλευρά ΔΕΝ είναι οι άντρες που κάνουν το ελάχιστο για να θεωρούνται άνθρωποι. Η άλλη πλευρά είναι όσοι καταλαβαίνουν την λειτουργία της κουλτούρας του βιασμού και παλεύουν ενεργά εναντίον της. Το να μη βιάζεις γυναίκες δεν σε κατατάσσει αυτόματα στην «άλλη πλευρά» όσο και αν θέλουν τα Καλά Παιδιά να το πιστεύουν αυτό.
Ναι, Είσαι Μισογύνης 