Η γονιμότητά μας είναι το ΑΝΤΙΤΙΜΟ που πρέπει να καταβάλουμε στους άντρες για να τους πείσουμε να δεσμευτούν μαζί μας, γιατί όλοι ξέρουμε ότι οι άντρες σιχαίνονται την δέσμευση ενώ οι γυναίκες απο τη φύση τους είναι αυτές που ανυπομονούν να ανέβουν τα σκαλιά της εκκλησίας από τα 20.
Παρουσιάζοντάς το γάμο σαν μια σχέση ανταλλαγής απογόνων με αποκατάσταση ο σχολιαστής μιλάει για «ρομαντικά» ζευγαράκια. Γιατί δεν υπάρχει τίποτα πιο ρομαντικό από το να μετατρέπεσαι σε παιδομηχανή μπας και φιλοτιμηθεί κανείς να σου δώσει τον τίτλο της κυρίας, πριν σε «χαλάσει» κανας άλλος. Και φυσικά αναφέρονται στα «ζευγαράκια» παππούδων γιαγιάδων που παντρεύτηκαν πιθανότατα με συνοικέσιο όταν οι γυναίκες δεν είχαν και άλλη επιλογή και όταν το να παραμένεις ανύπαντρος έκανε τους άντρες ύποπτους για ομοφυλοφιλία. Πάρα πολύ ρομαντικό!
Όλο αυτό το discourse εννοείται πως συνδέεται με το «πρόβλημα» υπογεννητικότητας της Ελλάδας για το οποίο φυσικά κατηγορούνται μόνο οι γυναίκες που δεν παντρεύονται και δε αρχίζουν να γεννοβολάνε όσο το δυνατόν γρηγορότερα ώστε να διαιωνίσουν ένα έθνος που θα θεωρεί πως διαφορετικά «ξοδεύουν» την νιότη της και κανείς σοβαρός άνθρωπος δε θα πρέπει να της πάρει στα σοβαρά μετα τα 25.

~Hürrfem Sultan

«O δρόμος μίλησε» δηλώνει θριαμβευτικά το αντιφεμινιστικό (ανυπέρ)βλίτο, σαν να λέει «ο λαός μίλησε, η δημοκρατία νίκησε». Το μονο που μίλησε στην πραγματικότητα βέβαια είναι το κόμπλεξ του κάθε μισογυνή που δεν μπορεί να αντέξει ούτε καν την ιδέα μιας φαναστικής υπερηρωίδας χωρίς να νιώσει την ανάγκη να υπενθυμίσει στις πραγματικές γυναίκες ότι ανήκουν στην κουζίνα για να μην πάρουν τα μυαλά τους αέρα.

Τόσο τεράστιο το κόμπλεξ τους που μιλάνε για ταινία «μονο με γυναίκες» ενώ κάτι τετοιο ισχύει μόνο στο πρώτο κομμάτι που εκτυλίσσεται στο νησί των Αμαζόνων. Το κυρίως μέρος έχει μόνο μία γυναίκα πρωταγωνίστρια και όλοι οι υπολοιποι ειναι άντρες. Ένας ακόμα λόγος λοιπόν που οι ταινίες με γυναίκες πρωταγωνίστριες προκαλούν το μένος των αντιφεμνιστών δεν ειναι άλλος από το γεγονός ότι οι άντρες σαν αυτούς εκλαμβάνουν την ορατότητα των γυναικών ως απειλή για τους ίδους. Όπως εξηγείται και σε άρθρο* για άλλη μία ταινία που προξένησε την οργή των αντιφεμινιστών -το τελευταίο Ghostbusters- σύμφωνα με μία πρόσφατη έρευνα που εξέτασε την αναλογία αντρών και γυναικών σε διάφορες ομάδες, οι ερευνητές βρήκαν πως «όταν το 17% είναι γυναίκες οι άντρες στην ομάδα πιστεύουν ότι ειναι 50-50. Και αν είναι 33% γυναίκες, οι άντρες θεωρούν πως υπάρχουν περισότερες γυναίκες από ότι άντρες στο δωμάτιο». Παρόμοιες έρευνες που αναφέρονται στο άρθρο δείχνουν γενικά το πώς οι άντρες φαίνεται να συγκρίνουν το πόσο οι γυναίκες μιλάνε όχι με το πόσο μιλάνε οι άντρες αλλά μάλλον με το πόσο θεωρούν οι ίδοι ότι θα έπρεπε να μιλάνε οι γυναίκες.

Κι αφού γράψαμε ένα εκτενές και σαφές άρθρο που εξηγούσε οτι το χιούμορ πρέπει να κρίνεται όταν αναπαράγει και συντηρεί σχέσεις εξουσίας, έρχεται ο κλασικός λευκός, ετεροφυλόφιλος, cis άντρας και συγκρίνει το σεξιστικό και ρατσιστικό χιουμορ με το χιουμορ για τους Κρητικούς και τους Λευκαδίτες. Λες και υπάρχει ανάμεσα στην Λευκάδα και την Κρήτη κάποια εμπεδωμένη σχέση εξουσίας που συστηματικά υποτιμά τους Λευκαδίτες ή βάζει σε κίνδυνο τις ζωές τους από τους Κρητικούς. Είναι πραγματικα αξιοθαύμστη η επιμονή με την οποία υπερασπίζονται το δικαίωμά τους να θίγουν ευάλωτες ομάδες διαιωνίζοντας καταπιεστικά και επικίνδυνα γι αυτές στερεότυπα. Η προσκόλληση αυτή στο προνόμιό τους φαίνεται και από τον τρόπο που θεωρούν την έλλειψη χιουμορ το βασικότερο πρόβλημα της εποχής μας, όχι τον ίδιο τον ρατσισμό, την ομοφοβία και τον μισογυνισμό εξαιτίας των οποίων δολοφονούνται και κακοποιούνται μαύροι, γυνάικες και ομοφυλόφιλοι. Η χειρότερη μορφή καταπιεσης που αντιμετωπίζουν είναι να μη γελάμε με τα αστεία τους.

~Hürrfem Sultan